Λέσχη ανάγνωσης ★ Διόνυσος

Η νέα συνάντηση της λέσχης

2012-02-07T09:08:00.000+02:00

Λόγω της χιονόπτωσης η προγραμματισμένη (31.1.2012) συνάντηση της λέσχης δεν έγινε. Ορίστηκε νέα συνάντηση για τις 21 Φεβρουαρίου (5:00μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο Διονύσου) με βιβλίο προς συζήτηση το "Ανεμώλια" του Ισίδωρου Ζουργού. Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Ανεμώλια του Ισίδωρου Ζουργού, εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ

2012-01-03T13:54:00.000+02:00

Πέντε άντρες "τα βροντάνε" και φεύγουν με ένα ιστιοφόρο για να νιώσουν ελεύθεροι σαν τον άνεμο, ο καθένας τους όμως αναπόφευκτα κουβαλάει το παρελθόν του και τη ζωή που έχει αφήσει πίσω.
Ο Ζουργός έφτιαξε μια ιστορία καθαρά αντρική - ήρωες "ζωγραφισμένοι" από άντρα. Η αντροπαρέα σε όλο το μεγαλείο της. Αθυροστομία, γκομενιλίκι, καμουφλαρισμένη τρυφεράδα, γενναιότητα, παράλογη τόλμη, απερισκεψία, ευγένεια και σεξ - πουθενά αναφορά σε πεολειχία, κάτι που συνήθως οι άντρες συγγραφείς δεν παραλείπουν να συμπεριλάβουν σε σεξουαλικές περιγραφές... Οι άντρες του Ζουργού όλοι τους είναι ερωτεύσιμοι με ξεχωριστό τρόπο και η γυναίκα-αναγνώστρια με προθυμία τούς συγχωρεί τα στραβοπατήματά τους.
Η γραφή του Ζουργού με ομηρική ποιητικότητα περιγράφει την απέλπιδα φυγή τους διανθίζοντας το κείμενο με ομηρικές επίσης λέξεις και χωρίζοντας το κείμενο σε "ραψωδίες" - αρχιτεκτονική που δένει αριστοτεχνικά με το θέμα.
Ένα βιβλίο που το διάβασα σιγά σιγά για να μου κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερη συντροφιά!

"Λογοκρίνοντας μια ιρανική ερωτική ιστορία"

2011-12-07T14:56:00.001+02:00

Το βιβλίο άρεσε σε όλους μας για την πρωτότυπη αρχιτεκτονική του -πολυεπίπεδη αφήγηση-, για το παιγνιώδες ύφος αφήγησης, για τη μαγεία που συμπορεύεται αρμονικά με την πραγματικότητα και για τον τρόπο με τον οποίο ο Μαντανιπούρ Σαχριάρ προέβαλε τον ιρανικό πανάρχαιο πολιτισμό παραλληλίζοντάς τον με το σύγχρονο καταπιεστικό καθεστώς.

Επόμενο βιβλίο προς συζήτηση επιλέχτηκε το: "Γεννήθηκα στη Ντούτσαγα" του Θανάση Παλιούρα, εκδόσεις Αρμός. Επόμενη συνάντηση: 17 Ιανουαρίου, 5:00μ.μ στη βιβλιοθήκη του Διονύσου

Το βιβλίο για το Δεκέμβρη

2011-12-01T09:20:00.000+02:00

Την Τρίτη (6 Δεκεμβρίου 2011), στις 5:30μ.μ. θα συναντηθούμε στη βιβλιοθήκη του Διονύσου για να συζητήσουμε το βιβλίο Λογοκρίνοντας μια ιρανική ερωτική ιστορία του
Μαντανιπούρ Σαχριάρ.

2011-09-03T10:44:00.001+03:00

Η προγραμματισμένη συνάντηση της λέσχης (Τρίτη του Σεπτέμβρη, 6-9-2011) αναβάλλεται λόγω πένθους.

2011-07-21T12:23:00.000+03:00

Διάβασα στο ΒΗΜΑ
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=408464&h1=true

Τη Σοφία Νικολαΐδου βράβευσαν τα (δε)κατα

Καλύτερο ελληνικό μυθιστόρημα του 2010 το «Απόψε δεν έχουμε φίλους»

Για πέμπτη συνεχή χρονιά, το βράδυ της Δευτέρας 27 Ιουνίου 2011, έγιναν οι απονομές για το βραβείο The Athens Prize for Literature 2011 από το λογοτεχνικό περιοδικό (δε) κατά στο Citylink της Στοάς Σπυρομήλιου στο κέντρο της Αθήνας.

Το περιοδικό βραβεύει κάθε χρόνο δυο μυθιστορήματα, ένα ελληνικό και ένα ξενόγλωσσο.

Το βραβείο για το καλύτερο ελληνικό μυθιστόρημα του 2010 απονεμήθηκε στη Σοφία Νικολαϊδου για το βιβλίο της «Απόψε δεν έχουμε φίλους» (Μεταίχμιο) ενώ το βραβείο του καλύτερου ξενόγλωσσου μυθιστορήματος που κυκλοφόρησε την περασμένη χρονιά στα ελληνικά, απέσπασε ο ιρανός συγγραφέας Σαχριάρ Μαντανιπούρ για το βιβλίο του «Λογοκρίνοντας μια ιρανική ερωτική ιστορία» (Πατάκης).

Ο Ντίνος Σιώτης αναφέρθηκε στην αρχή της λιτής εκδήλωσης στη δύσκολη οικονομική και πολιτική συγκυρία που περνάει η χώρα. "Σήμερα ας στέκεται τουλάχιστον ο πολιτισμός στο ύψος των περιστάσεων κι ας κρατά την κοινωνική μας συνοχή" είπε ο ποιητής και εκδότης του περιοδικού. "Το βιβλίο μας βοηθά να κατανοήσουμε τον κόσμο γύρω μας, είναι το τελευταίο καταφύγιο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η λογοτεχνία παραμένει υπόθεση των πολιτών. Το λογοτεχνικό έργο συμβάλλει στο δημόσιο καλό επειδή θέτει πάντα τα ερωτήματα" κατέληξε.

"Μακάρι να ήταν εδώ ο γιος μου και τότε θα καταλάβαινε τι κάνει η μαμά του όταν κλείνεται μόνη στο δωμάτιο και δεν ανοίγει σε κανέναν" είπε η συγγραφέας απ' τη Θεσσαλονίκη ευχαριστώντας την επιτροπή αφού όπως είπε η Σοφία Νικολαϊδου "είναι ωραίο συγγραφείς να βραβεύουν συγγραφείς".

Το μυθιστόρημά της παρακολουθεί τρεις γενιές Ελλήνων "που προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους την ώρα που η Ιστορία δείχνει τα δόντια της" και καλύπτει εβδομήντα τέσσερα χρόνια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, απ' το 1934 ως το 2008. Δωσίλογοι πανεπιστημιακοί, γερμανοφασιστικές οργανώσεις στη Θεσσαλονίκη, κατοχικοί μαυραγορίτες, προδότες, πατριώτες, διωκόμενοι Εβραίοι, Έλληνες εναντίον Ελλήνων, η "αλλαγή" του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981 και μια νεολαία που ξεσπά το Δεκέμβρη του 2008 με αφορμή το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Πρόκειται, το δίχως άλλο, για ένα απ' τα καλύτερα και πιο ενδιαφέροντα μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων που βάζει το χέρι με νεύρο και τόλμη στις αποσιωπημένες πληγές της πρόσφατης ιστορίας μας, με οικονομημένη πλοκή, κοφτερό ύφος και υποψιασμένους προβληματισμούς για την επίσημη και την ανεπίσημη ιστορία, την ταραγμένη πολιτική μας ζωή και την κοινωνία που στήσαμε στα μεταπολιτευτικά χρόνια (http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=322708).

Η συγγραφέας επέλεξε να διαβάσει ένα απόσπασμα απ' το βιβλίο της στο οποίο ο Ντόκος, που δεν είναι πλέον φοιτητής, επισκέπτεται τον καθηγητή της Ιστορίας Χαράλαμπο Νικηφορίδη που φυλακίστηκε στο ναζιστικό στρατόπεδο του Παύλου Μελά με την κατηγορία της μασονίας.

"Θέλω να πω, σχολίασε κοιτώντας στα μάτια το φοιτητή του, εγώ, παιδί μου, δεν μπορώ να γίνω κομμουνιστής. Αδύνατον. Μου σκότωσαν τη μάνα.

Έσφιξε τα χείλη και συμπλήρωσε πικρά:

Όπως καταλαβαίνεις, παιδί μου, η Ιστορία είναι υπόθεση προσωπική. Πρώτα κοιτάς που χύθηκε το αίμα σου και ύστερα διαλέγεις πλευρά".

Η πεζογράφος και κριτικός Χρύσα Σπυροπούλου, που έκανε την απονομή εκ μέρους της κριτικής επιτροπής, είπε πως "οι Έλληνες δείχνουν τα τελευταία χρόνια πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για το ιστορικό μυθιστόρημα και ως συγγραφείς και ως αναγνώστες. Το μυθιστόρημα που βραβεύτηκε έχει story και αυτό είναι η ίδια η ελληνική ιστορία" τόνισε.

"Παρουσιάζουμε μια νέα λογοτεχνική και αναγνωστική πρόταση" είπε η Λίλυ Εξαρχοπούλου για το "αξιανάγνωστο και απολαυστικό μυθιστόρημα" του Σαχριάρ Μαντανιπούρ. Πρόκειται για μια ιστορία που αποκαλύπτει τι σημαίνει ζεις, να ερωτεύεσαι, να είσαι καλλιτέχνης και να λογοκρίνεσαι στο σημερινό Ιράν.

Το βιβλίο του ιρανού συγγραφέα, που εκδιώχθηκε απ' την πατρίδα του λόγω των πολιτικών του απόψεων και ζει πλέον στην Αμερική, είναι στην ουσία δυο παράλληλες αφηγήσεις: η ερωτική ιστορία που προσπαθεί να γράψει ο πενηντάχρονος μυθοποιημένος συγγραφέας Σαχριάρ υπό το άγρυπνο βλέμμα του λογοκριτή του Υπουργείου Πολιτισμού και Ισλαμικής Καθοδήγησης, και απ' την άλλη ο έρωτας της Σάρας και του Ντάρα που καταπιέζονται απ' τα συντηρητικά ήθη της κοινωνίας τους και συγκεκριμένα την Εκστρατεία Κατά της Κοινωνικής Διαφθοράς στο Ιράν.

Το βραβείο παρέλαβε για λογαριασμό του συγγραφέα η εκδότρια Άννα Πατάκη λέγοντας πως "είναι πολύ σημαντικό να διαβάζουμε αυτά που λογοκρίνονται". Το βιβλίο γράφτηκε στα φαρσί στην πρωτότυπη εκδοχή του κι ύστερα μεταφράστηκε στα αγγλικά. Η μεταφράστριά του στα ελληνικά Χίλντα Παπαδημητρίου διάβασε ένα απόσπασμα γεμάτο χιούμορ και ειρωνεία για τον λογοκριτή ονόματι Πορφίρι Πέτροβιτς που είναι μια αναφορά στον ανακριτή του Ρασκόλνικοφ στο "Έγκλημα και τιμωρία" του Ντοστογιέφσκι.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε και φέτος με τη χορηγία της Mont Blanc και την παρουσίασή της έκανε ο δημοσιογράφος Προκόπης Δούκας.

4+1 ερωτήσεις στo συγγραφέα Μάνο Κοντολέων για το βιβλίο τoυ “Λεβάντα της Άτκινσον”, εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ

2011-06-16T12:24:00.001+03:00

1. Ποια ήταν η αφορμή που γράψατε το βιβλίο “Λεβάντα της Άτκινσον”;
Ενώ είχα τελειώσει το θεατρικό μου έργο "Η Τέταρτη εποχή", αισθανόμουνα πως δεν είχα ολοκληρώσει (ως πεζογράφος) τα πρόσωπά του έργου μου. Οι ήρωες ενός θεατρικού έργου αποκτούν την απόλυτη πληρότητά τους όταν κάποιοι τους υποδυθούν στη σκηνή. Ως μυθιστοριογράφος, λοιπόν, θέλησα να 'υποδυθώ' πλέον εγώ τους χαρακτήρες του θεατρικού κειμένου μου. Κι έτσι άρχισα να ξαναγράφω την ίδια ιστορία, αλλά με όρους διαφορετικούς.
2. Ποιος από τους χαρακτήρες του βιβλίου σας έχει κάτι από εσάς;
Σε κάθε ήρωα μου υπάρχει έστω και ένα στοιχείο του χαρακτήρα μου. Σε κάθε ήρωά μου, σε κάθε βιβλίο μου. Αλλά στη "Λεβάντα της Άτκινσον" θα ήταν λάθος μου να μην ομολογούσα πως ο Μενέλαος διαθέτει πολλά δικά μου χαρακτηριστικά... Περισσότερα, ίσως, από κάθε άλλο πρόσωπο όλων των μυθιστορημάτων μου.
3. Με ποια φράση/πρόταση θα δίνατε μια “ταμπέλα” στο βιβλίο σας;
Τον τίτλο της θεατρικής του μορφής -"Η τέταρτη εποχή"
4. Τι θα θέλατε ο αναγνώστης σας να εκτιμήσει περισσότερο στο βιβλίο σας;
Α, είναι ένα μυθιστόρημα που ιδιαίτερα με απασχόλησε η δομή του. Τα πρόσωπα έτσι κι αλλιώς μου ήταν γνωστά από τη θεατρική ανάπτυξή τους.Το ίδιο και τα γεγονότα, η πλοκή. Άρα με μεγάλη ελευθερία και μεγάλο ενδιαφέρον πειραματίστηκα με τη δομή.
5. Ποια ήταν η κυριότερη δυσκολία στη μεταφορά του θεατρικού κειμένου σας “Τέταρτη εποχή” σε τούτο το μυθιστόρημα;
Είχα βάλει από μόνος μου κάποιες δεσμεύσεις. Ήθελα οι μόνοι διάλογοι στο μυθιστόρημα να είναι αυτοί του θεατρικού έργου. Ήθελα ο χρόνος επίσης να είναι ο ίδιος. Έτσι όμως περιόριζα αφάνταστα τα όπλα που έχει ένας πεζογράφος. Αλλά από την άλλη ακόνιζα τις εσωτερικές διακυμάνσεις των χαρακτήρων και νομίζω πως τελικά έδειξαν αυτό που κάθε μυθιστορηματικός ήρωας επιζητά - έδειξαν τον κρυφό πρόσωπό τους.

Μάνος Κοντολέων

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει σημαντική παρουσία τόσο στο χώρο της λογοτεχνίας για ενήλικες αναγνώστες, όσο και στη λογοτεχνία που αφορά τα παιδιά, αλλά και τους νέους. Παράλληλα γράφει κριτικά σημειώματα σε εφημερίδες (Αυγή, Καθημερινή κ.α) και σε περιοδικά (Διαβάζω, Πόρφυρας, Τραμ κ.α) Έχει γράψει επίσης σενάρια τηλεοπτικών προγραμμάτων για παιδιά, ενώ υπήρξε και συνεργάτης του Γ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Με τη λογοτεχνία ασχολείται από τα παιδικά του χρόνια, δημοσιεύοντας μικρά κείμενα στο περιοδικό "Διάπλασις των Παίδων". Η πρώτη του -επίσημη- παρουσία στα ελληνικά Γράμματα γίνεται το 1969 με τη δημοσίευση διηγήματος του σε ανθολογία νέων συγγραφέων που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Κάλβος. Και το 1979 κυκλοφορούν τα πρώτα του βιβλία. Υπήρξε κατά διαστήματα μέλος των Δ. Σ. του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, της Εταιρείας Συγγραφέων και του Ελληνικου Τμήματος Βιβλίων για τη Νεότητα (ΙΒΒΥ). Είναι αντιπρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Unicef. Βραβεύτηκε το 1997 και το 2009 με το Κρατικό βραβείο λογοτεχνίας για τα βιβλία του "Μάσκα στο φεγγάρι" και "Πολύτιμα δώρα" αντίστοιχα. Το 2002 ήταν υποψήφιος για το Διεθνές Βραβείο Άντερσεν, ενώ ένα από τα μυθιστορήματά του, ο "Δομήνικος", έχει αναγραφεί στον Διεθνή Τιμητικό Πίνακα της ΙΒΒΥ. Πολλά από τα βιβλία του έχουν επίσης βραβευτεί από τον Κύκλο Παιδικού Βιβλίου (Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ).

Βούλα Μάστορη (συντονίστρια της λέσχης)

"Η Παναγιά της Θάλασσας" του Ιλδεφόνσο Φαλκόνες

2011-06-08T08:13:00.001+03:00

Όλοι συμφωνήσαμε ότι το βιβλίο δίνει πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τη Βαρκελώνη του 14ου αιώνα και την κοινωνία της. Η μυθοπλασία όμως δε μας ικανοποίησε, διότι κρίναμε την πλοκή της προβλεπόμενη, τους χαρακτήρες της καθόλου πειστικούς και το "ευτυχισμένο" τέλος "μαγειρεμένο" με μια προφανή και υπερβολική επιμέλεια του συγγραφέα να τα "τακτοποιήσει" όλα.
Επόμενα βιβλία προς συζήτηση ορίστηκαν:
"ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΣΤΕΠΑΣ, του Έρμαν Έσσε (εκδ. Καστανιώτης) και "Το Κοιμητήριο της Πράγας" του Ουμπέρτο Έκο, (εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ)
Η συνάντηση της λέσχης θα γίνει την πρώτη Τρίτη του Σεπτέμβρη, 6-9-2011, στις 6:00μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο του Διονύσου (είσοδος ελεύθερη).

Βιβλία που προτάθηκαν επίσης προς συζήτηση είναι:

"ΦΟΝΙΣΣΑ", του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (εκδ. ΔΟΜΟΣ + εφημερίδα ΒΗΜΑ).

"Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ", του Άγγελου Τερζάκη (εκδ. ΕΣΤΙΑ).

"Στη Χώρα των Ανδρών", του HISHAM MATAR (εκδ. ΙΝΔΙΚΤΟΣ).

"Το Μέγαρο Γιακουμπιάν" του Αλάα Αλ-Ασουάνι

(εκδ. ΠΟΛΙΣ).

"Βιβλιοπώλης της Καμπούλ" της Όσνε Σέιερσταντ (εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ).

"Αχμές, ο Γιος του Φεγγαριού" του Τεύκρου Μιχαηλίδη (εκδ. ΠΟΛΙΣ).

"Διαβάζοντας τη Λολίτα στην Τεχεράνη" της NASIFI AZAR (εκδ. Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ).

"Ο φύλακας στη σίκαλη" του J.D. SALINGER

2011-05-11T22:59:00.032+03:00

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το βιβλίο παραμένει αξεπέραστο μετά από τόσα χρόνια. Ο ήρωάς του, ένας έφηβος επικριτής του κόσμου που τον περιβάλλει, αντικαθρεφτίζει την εφηβεία όλων μας. Μια εφηβεία γεμάτη οργή, αγωνία, αντίδραση, ρομαντισμό, αθωότητα, ενοχές, επανάσταση... όπως είναι κάθε εφηβεία λίγο ως πολύ.
Στο βιβλίο παρακολουθούμε μια αυτοκαταστροφική περιπλάνηση αυτού του έφηβου, ώσπου η μικρή αδερφή του επεμβαίνει. Δεν ξέρουμε τι θ' απογίνει ο ήρωας της ιστορίας. Φοβόμαστε μη συμβιβαστεί με τον κόσμο των μεγάλων και δε γίνει τελικά ο φύλακας στη σίκαλη που ονειρεύεται, αλλά, από την άλλη, γνωρίζουμε ότι αναπόφευκτα θα μεγαλώσει κι αυτός στο τέλος... Και νομίζω ότι αυτή η αίσθηση του ανεκπλήρωτου, αυτή η γλυκόπικρη γεύση που σου αφήνει το βιβλίο είναι και οι μεγαλύτερες αρετές του -- κι ας είναι αυτές που δε σ' αφήνουν να πεις με σιγουριά ότι σου άρεσε. Ποιος, στ' αλήθεια, χαίρεται που χάνει την εφηβεία του; Διότι αυτό παθαίνει όποιος διαβάζει το βιβλίο - ξαναζεί (ή ζει) την απώλειά της.
Σε κάθε περίπτωση, είναι ένα βιβλίο που δεν παλιώνει με την πάροδο του χρόνου, διότι ούτε το θέμα του ούτε η γραφή του μπορούν να παλιώσουν.
Περιττό να πω ότι σήμερα κάναμε μια ζωηρή καθ΄όλα συζήτηση που έμοιαζε μερικές φορές εφηβική...

Επόμενη συνάντηση της λέσχης μας στις 7 Ιουνίου με βιβλίο προς συζήτηση το "Η Παναγιά της Θάλασσας" του Ιλδεφόνσο Φαλκόνες, 6:00 μ.μ. στο πολιτιστικό κέντρο του Διονύσου. Είσοδος ελεύθερη.

Βούλα Μάστορη (συντονίστρια της λέσχης)

***

του Γρηγόρη Μπέκου στο ΒΗΜΑ για τον «Φύλακα στη σίκαλη», (Κυριακή 15 Μαΐου 2011)

Ένας σύγχρονος Χακ Φιν

ΟΤζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ γνώρισε την παγκόσμια φήμη δημοσιεύοντας το 1951 τον «Φύλακα στη σίκαλη».Το βιβλίο ανήκει στα σημαντικότερα μυθιστορήματα της εφηβείας, μολονότι περιγράφει πολύ μικρό μέρος της ζωής του κεντρικού ήρωα Χόλντεν Κόλφιλντ.
Ανήκει επίσης στα αντιπροσωπευτικότερα έργα του μεταπολεμικού ρεαλισμού και αναμφίβολα επηρέασε βαθιά τους συγγραφείς οι οποίοι τρεις δεκαετίες αργότερα δημιούργησαν το ρεύμα που ονομάστηκε νεορεαλισμός ή βρώμικος ή μινιμαλιστικός ρεαλισμός.
Ο Χόλντεν, που βρίσκεται στο τέλος της εφηβείας του, ανήκει στους παρείσακτους, στους outsiders. Είναι ο κατ΄ εξοχήν αντιήρωας, ένα είδος σύγχρονου Χακ Φιν των μεγαλουπόλεων που διακατέχεται από αισθήματα αγάπης και απέχθειας για τον κόσμο και τους άλλους, αισθήματα ωστόσο που εκφράζουν μια αναμφισβήτητη αθωότητα, η δύναμη της οποίας πολλαπλασιάζεται από την αφοπλιστική αμεσότητα της γλώσσας του Χόλντεν, την απαράμιλλη φρεσκάδα της και την αριστοτεχνική απλότητα του ιδιώματος, με τις επαναλήψεις, τα στερεότυπα και την επιτηδευμένη «μαγκιά» που χαρακτηρίζει τη γλώσσα των εφήβων.
Ο Χόλντεν αγαπάει τη μικρότερη αδελφή του Φοίβη με ανυπόκριτη αθωότητα, εκφράζεται με την ίδια αθωότητα όσον αφορά τον εαυτό του, δεν έχει μεγάλα όνειρα και φιλοδοξίες, ο κόσμος δεν του αρέσει (όπως συχνά δεν του αρέσει και ο εαυτός του), γι΄ αυτό και θέλει να φύγει για τα δυτικά.
Απεχθάνεται τα σχολεία που αλλάζει συνεχώς, είναι ειρωνικός με τους δασκάλους του και τον κόσμο των μεγάλων, όμως ξέρει- και το παραδέχεται- ότι σύντομα και εκείνος θα αποτελεί μέρος του ίδιου κόσμου.
Δεν έχει μεγάλες ιδέες για το παρόν και το μέλλον, για τον έρωτα, τη σταδιοδρομία και την επιτυχία. Μας αφηγείται κάποια από τα πρόσφατα περιστατικά της ζωής του σαν να εξομολογείται τις πιο ενδόμυχες σκέψεις του, λες και μιλάει σε μια παρέα φίλων του με τους οποίους συναντάται ένα βράδυ κάπου στη γειτονιά τους για να πουν πώς πέρασαν τη μέρα τους. Στην αφήγησή του ξεδιπλώνεται ο εσωτερικός κόσμος εκείνου που δεν ξέρει τον πραγματικό κόσμο, που δεν τον έχει μολύνει το καθεστώς εξαγοράς των αισθημάτων και των συνειδήσεων.
Τον κόσμο των άλλων ο Χόλντεν τον μαθαίνει σιγά-σιγά μέσα από τις μικρές διαψεύσεις του- και με την πίκρα της αμεσότητας.
Ο αναγνώστης αρχίζει από τις πρώτες σελίδες να σκέφτεται ότι όλα τούτα είναι αυτονόητα, πως τέτοιοι είναι οι απροσάρμοστοι έφηβοι, με τις αδεξιότητες και τις απορίες τους, ότι στο βιβλίο δεν συμβαίνει τίποτε σπουδαίο- και όμως, έτσι κι αρχίσει κανείς να το διαβάζει, δύσκολα το αφήνει από τα χέρια. «Ο Φύλακας στη σίκαλη» διαρκώς πάει να αποκτήσει μυθιστορηματική πλοκή και διαρκώς ο συγγραφέας μοιάζει να την «αναστέλλει», όπως ο Χόλντεν που συνεχώς φεύγει για τα δυτικά και «συνεχώς» παραμένει στη Νέα Υόρκη. Ο νεορεαλισμός του Σάλιντζερ θυμίζει σε πολλά τις καλύτερες νεορεαλιστικές ταινίες του ιταλικού κινηματογράφου, όπου κυριαρχούν η νοσταλγία, η πικρία, η τρυφερότητα, η απέχθεια και η ανοχή: μια ανεπανάληπτη χημεία των αισθημάτων.

Με αφορμή τη νέα μετάφραση του βιβλίου η Τζένη Μαστοράκη μιλάει στο «Βήμα»

Η Τζένη Μαστοράκη είναι από τις σημαντικότερες ποιήτριες και μεταφράστριες. Το 1977, σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών (τότε), μετέφρασε τον «Φύλακα στη σίκαλη», το αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, που έφυγε πέρσι από τη ζωή. Ένα χρόνο μετά, το 1978, το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Επίκουρος και ως σήμερα η μετάφρασή του θεωρείται αξεπέραστη. Στις αρχές του 2008 κάποια παιδιά από το φοιτητικό περιοδικό «Καλειδοσκόπιο» της Φιλοσοφικής Σχολής τής ζήτησαν συνέντευξη με αφορμή τα τριάντα χρόνια από την έκδοσή του στα ελληνικά. « Τρόμαξα με τα χρόνια που είχαν περάσει και τότε πρωτοσκέφτηκα να τον ξαναπιάσω από την αρχή » λέει η ίδια στο «Βήμα» για το εξαιρετικά σπάνιο και εν εξελίξει εγχείρημά της να μεταφράσει και πάλι από την αρχή ένα βιβλίο που σημάδεψε τη λογοτεχνία του 20ού αιώνα και την ίδια προσωπικά, έπειτα από τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Με αφορμή τη νέα μετάφραση η Τζένη Μαστοράκη μιλάει στο «Βήμα».
- Σε τι «φάση» μεταφράστηκε τότε ο «Φύλακας» και σε ποια μεταφράζεται τώρα;
«Ξανάρχισα να δουλεύω από το μηδέν, με αγωνία και φόβο. Τον Φύλακα (ως το καλοκαίρι που θα κάνω την αντιβολή), έχω να τον διαβάσω από το 1980, και τον Catcher τον είχα ανοίξει τόσα χρόνια τρεις φορές, όποτε χρειάστηκε να γράψω κάτι. Σπάνια ξαναγυρίζω στα βιβλία που αγάπησα, ποτέ σε δουλειές που τυπώθηκαν και έκλεισαν. Ήμουν 28 χρόνων το 1977 που τον μετέφρασα, ορμητικά, μέσα σε 3-4 μήνες, με μετρημένα λεξικά, με απελπισμένο ψάξιμο, με ανεπαρκείς πληροφορίες, με μια γραφομηχανή που χάλαγε τον κόσμο. Και τότε είχα φοβηθεί πολύ: τον Χόλντεν (σ.σ.: ο ήρωας του μυθιστορήματος) και τον Σάλιντζερ και την επιτυχία που ακολούθησε».
- Πώς θα ήταν σήμερα ο Χόλντεν Κόλφιλντ; Για την ακρίβεια, τι είδους ζωή μπορεί να είχε ζήσει;
«Πάντα ο ίδιος: ένας τριαντάρης, που δεν μπορεί να πάει πουθενά». - Γιατί ο «Φύλακας» είναι κλασικό βιβλίο; Γιατί μας απασχολεί και σήμερα;
«Γιατί μιλάει σε ό,τι πιο απελπισμένο έχουμε μέσα μας».
- Όλοι λένε πως ήταν ευτυχές γεγονός που μεταφράσατε εσείς το βιβλίο στα ελληνικά. Υπάρχει μετά από αυτή την καθολική αποδοχή κάποια επιφύλαξη για το καινούργιο εγχείρημα. Διαχειρίζεστε ένα είδος φόβου, ας πούμε (ή κάτι άλλο);
«Είχα την ευτυχία να μεταφράσω ένα πολυαγαπημένο μου βιβλίο. Αυτό και η δύναμή του έκαναν τη μετάφραση (σχεδόν ερήμην μου) “σουξέ”. Η δεύτερη απόπειρα ήταν ένας πολύ δικός μου λογαριασμός. Τον άνοιξα με δισταγμούς και δεν το είπα ούτε στην κόρη μου- μόνο, αργότερα, στον Γιώργο Βαμβαλή (σ.σ.: ο εκδότης). Και, ναι, φοβάμαι πάλι. Τον Σάλιντζερ, τον Χόλντεν, όλους σας».
- Εχετε γράψει ότι «καμιά λέξη δεν διαρκεί για πάντα». Η μεταφράστρια Τζένη Μαστοράκη είναι λογικό να το λέει- συνεπέστατο-,τι γίνεται όμως με την ποιήτρια Τζένη Μαστοράκη όταν το λέει αυτό;
«Το είπα για όλες τις δικές μου λέξεις. Αλλά μόνο για τις δικές μου. Οταν τελειώνουν μέσα μου, τελειώνουν. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι΄ αυτό. Η ποίηση μεταφράζει τις αλήθειες σου με ωραία ψέματα - αλλά ούτε κι έτσι δεν σε αφήνει να κρυφτείς. Η μετάφραση δεν συλλειτουργεί. Καταβροχθίζει ό,τι βρει μπροστά της».
- Τότε με την έκδοση του «Φύλακα» κερδίσαμε νέους (και ηλικιακά κυρίως) αναγνώστες. Σήμερα, με τη νέα μετάφραση που δουλεύετε, πώς μπορούμε να το ξανακάνουμε με ένα βιβλίο του 1951 και τη γλώσσα τού τότε;
«Στην Αμερική πιστεύουν πως σε λίγο ο Catcher θα χρειάζεται γλωσσάρι για να διαβαστεί. Εχω φυλλομετρήσει κάνα δυο Companions που ξεμύτισαν, έχουν την πλάκα τους, έχουν και γλύκα και μελαγχολία. Πάντως, αν με ρωτάτε, δεν θα εκσυγχρονίσω τίποτα- θα ήταν εύκολο και λάθος. Ο Χόλντεν είναι ένα παλιό παιδί. Γεννήθηκε δεκαεξάχρονος το 1941. Ο,τι κι αν απογίνει, σε όποια γλώσσα, στον κόσμο του τα σινεμά θα παίζουν πάντα “Επίκαιρα” πριν από το έργο και η νεολαία θα χορεύει σουίνγκ».
- Σε τι κοινωνία διαβάστηκε τότε στην Ελλάδα ο «Φύλακας» και σε ποια (αν υποθέσουμε ότι κάποιος θα πρωτοδιαβάσει τώρα το βιβλίο) σήμερα;
«Στη μεταχουντική κοινωνία του 1978, που θα μπορούσε και να πει: “Τι λέει, το Αμερικανάκι;”. Αλλά δεν το είπε. Τόσες Ελλάδες άντεξε από τότε. Θα αντέξει κι άλλη μία».
- Ανήκετε στη γενιά των ποιητών του ΄70.Τότε η ποίηση χαρακτήριζε τον πολιτισμό μας.Τότε,ας πούμε, ήταν πιο ευρεία η επίδρασή της.Τώρα; Μήπως τελικά η ποίηση είναι μια αυστηρά προσωπική υπόθεση;
«Είναι το αυστηρώς προσωπικό μας παραμύθι. Γι΄ αυτό έχει τόσες μαγικές δυνάμεις. Τις χάνει, όπως στα παραμύθια, από μια κατάρα. Τις ξαναβρίσκει μέσα σε έναν χαλασμό. Ολα τα παραμύθια έχουν αίσιο τέλος. Δεν ανησυχώ».
- Μένετε στην Κυψέλη πλέον. Η Αθήνα έχει αλλάξει πάρα πολύ. Πώς τα βλέπετε όλα αυτά; Γιατί φοβίζει τόσο ο «ξένος»;
«Αγαπώ πεισματικά την Αθήνα. Και την Κυψέλη μαθαίνω να την αγαπώ πεισματικά. Τους ξένους τους φοβάμαι όταν ψάχνουν στα σκουπίδια μας. Τους φοβάμαι, γιατί δεν μπορούν να ξέρουν πόσο με πονάει αυτό που βλέπω».
- Η κρίση μπορεί να περάσει στους στίχους και να καταλαγιάσει τα πράγματα; Σας ρωτάω επειδή έχουμε ακούσει ακόμη και αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, πρωτόγνωρα πράγματα στον τόπο. Μπορεί,αλήθεια,κάποιος να βρει παρηγοριά σε έναν στίχο, να ξαποστάσει εκεί;
«Μπαίνω στον πειρασμό να απαντήσω: από τον “Θούριο” του Ρήγα και μετά, κανένας στίχος δεν μπόρεσε να αναμετρηθεί αποτελεσματικά με την πραγματικότητα. Και κανένας στίχος δεν παρηγόρησε στ΄ αλήθεια κανέναν. Εκτός από εκείνον που τον έγραψε- αλλά και πάλι, μοναχά για μια στιγμή».

4+1 ερωτήσεις στο Χρίστο Χωμενίδη για το βιβλίο του "Λόγια φτερά", εκδόσεις Πατάκης

2011-05-06T19:00:00.001+03:00

1.Ποια ήταν η αφορμή που γράψατε το βιβλίο "Λόγια φτερά";

Η υπαρξιακή μου ανησυχία σχετικά με το νόημα της αφήγησης. Για τούτο και επέλεξα ως κεντρικό ήρωα τον αρχετυπικό αφηγητή. Τον πρώτο αοιδό που αναπτύσσει συνείδηση της καλλιτεχνικής του μοναδικότητας.

2.Ποιος από τους χαρακτήρες του βιβλίου σας έχει κάτι από εσάς;

Όλοι οι χαρακτήρες ενός μυθιστορήματος διαθέτουν γνωρίσματα του συγγραφέα του. Όπως και των ανθρώπων που έχει εκείνος συναναστραφεί ή και απλώς παρατηρήσει. Ετούτο δεν σημαίνει πως δεν (πρέπει να) είναι αυθύπαρκτοι και αυτόνομοι. Η κλασσική φράση του Φλωμπέρ «η Μαντάμ Μποβαρύ είμαι εγώ» ισχύει αλλά δεν έχει και τόση σημασία, αφού εμείς –ως αναγνώστες- περισσότερο ενδιαφερόμαστε για την Έμμα Μποβαρύ παρά για τον δημιουργό της… Αρκεί να δει κάποιος μια φωτογραφία μου για να αντιληφθεί ότι ο κοντινότερος (εξωτερικά τουλάχιστον) ήρωας σε μένα από τα «Λόγια-Φτερά» είναι ο Τήνελλος ή Χείλων.

3.Με ποια φράση/πρόταση θα δίνατε μια “ταμπέλα” στο βιβλίο σας;

«…Οι άνθρωποι –δώσε βάση, εγγονέ μου!- οι άνθρωποι έχουν την τάση να συμπεριφέρονται όπως τα υγρά: Σε όποιο δοχείο να τους βάλεις, αυτό το σχήμα παίρνουν. Εάν δηλαδή έπιανα εγώ δουλειά σε κάποιο εργαστήρι, αργά ή γρήγορα όχι απλώς θα προσαρμοζόμουν μα θα συνήθιζα κιόλας να αρκούμαι στις μικροχαρές και στους μικροκαημούς της καθημερινότητας. Θα φούσκωνα από περηφάνεια όποτε επαινούσαν τις προόδους μου στη χειροτεχνία και θα κοκκίνιζα από θυμό όποτε με αδικούσαν, θα σύναπτα φιλίες με μερικούς από τους συναδέλφους μου –άλλους θα τους αντιπαθούσα- θα άρχιζα πιθανόν με τον καιρό να ορέγομαι τη στρουμπουλούλα θυγατέρα του αφεντικού και να λογαριάζω πώς να την κερδίσω, μαζί βεβαίως με την προίκα της… Κοντολογίς θα καταντούσα ένας ακόμα από τις μυριάδες των θνητών που απλώς γεννιούνται, γεννούν και πεθαίνουν… Ενώ εγώ ήμουν καμωμένος για άλλα.

Το πίστευα αυτό ακράδαντα – τα βάσανα που με έβρισκαν αντί να κάμπτουν, ενίσχυαν τη σιγουριά μου. Μπορεί να μην διέθετα ξεκάθαρα σχέδια σχετικά με το μέλλον ούτε καν συγκεκριμένα όνειρα (και τη λύρα ακόμα του Αναβάτη την κουβαλούσα πιότερο σαν φυλακτό μαζί μου δίχως να έχω –από τη Μίλητο κι εξής- αγγίξει τις χορδές της) δεν αμφέβαλλα όμως στιγμή πως κάπου υπήρχε χαραγμένο, ειδικά για μένα, ένα μεγάλο φωτεινό μονοπάτι. Εωσότου να το ανακάλυπτα λοιπόν και να το ακολουθούσα, κάλλιο σαν το χυμένο λάδι να κυλούσα ελεύθερα στον πάτο της κατσαρόλας, στη ζητιανούπολη, παρά να κλεινόμουν σ’ένα ασφαλές πλην μίζερο φιαλίδιο και να έχανα ανεπαισθήτως όλη μου τη νοστιμιά…»

4.Τι θα θέλατε ο αναγνώστης σας να εκτιμήσει περισσότερο στο βιβλίο σας;

Τη συγγραφική μου ορμή. Την ικανότητα –εάν την έχω- να «ξεγυμνώνω» τους ήρωές μου χωρίς να τους απομυθοποιώ. Την ακρίβεια με την οποίαν περιγράφω έναν εν πολλοίς φανταστικό κόσμο. Την αγάπη μου για την ελληνική γλώσσα, την οποίαν θεωρώ ενιαία και αδιάσπαστη από τα χρόνια του Ομήρου έως σήμερα.

5.Ποια ήταν η κυριότερη πηγή πληροφοριών για τη συγγραφή του βιβλίου σας "Λόγια φτερά";

Μελέτησα πολύ πριν αρχίσω να γράφω τα «Λόγια-Φτερά». Εάν όμως δεν είχα την αμέριστη βοήθεια της κυρίας Εριφύλης Μαρωνίτη, δεν θα μπορούσα να βάλω τις πληροφορίες που αντλούσα από τις πηγές σε τάξη.

Χρίστος Χωμενίδης

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1966. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1990 και συνέχισε τις σπουδές του στα Νομικά στην Ρωσία και στην Επικοινωνιολογία στην Αγγλία. Το πρώτο του διήγημα δημοσιεύθηκε το 1988 στην ελληνική έκδοση του περιοδικού Playboy. Το 1993 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Το σοφό παιδί. Το συγκεκριμένο βιβλίο έγινε δεκτό με διθυραμβικές κριτικές. Ακολούθησαν άλλα τέσσερα μυθιστορήματα και δύο συλλογές διηγημάτων.
Ως πεζογράφος ο Χωμενίδης είναι γνήσιος εκφραστής της γενιάς του. Τα θέματά του είναι η Αθήνα κσι η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, οι νεόπλουτοι και οι απατεώνες. Στα μυθιστορήματά του κυριαρχεί το ανατρεπτικό χιούμορ, η αμφισβήτηση και η ειρωνεία.
Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Μιλάει Αγγλικά και Ρωσικά.

Μυθιστορήματα

Το σοφό παιδί (εκδ. Εστία, 1993)
Το ύψος των περιστάσεων (εκδ. Εστία, 1995)
H φωνή (εκδ. Εστία, 1998)
Υπερσυντέλικος (εκδ. Εστία, 2003)
Το σπίτι και το κελλί (εκδ. Πατάκη, 2005 )
Λόγια-Φτερά (εκδ. Πατάκη, 2009)

Συλλογές διηγημάτων

Δεν θα σου κάνω το χατίρι (εκδ. Εστία, 1997)
Δεύτερη ζωή (εκδ. Εστία, 2000)
Στη Δευτέρα Παρουσία ας μας βάλουν απουσία (εκδ. Πατάκης, 2010)

Βούλα Μάστορη (συντονίστρια της λέσχης)

Τα άσπρα άλογα Ρόσμερχολμ

2011-04-13T22:07:00.002+03:00

Δράμα του Ερρίκου Ίψεν σε τέσσερις πράξεις (1886)

Μετάφραση: Βάσος Δασκαλάκης

Το έργο ενθουσίασε τη λέσχη (εκτός της υπογράφουσας) για τη δομή και τις πολιτικές/ κοινωνικές θέσεις (πρωτοπόρες κι επαναστατικές για την εποχή του). Η συζήτηση έγινε ακούγοντας τη μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, η οποία επένδυσε την ομώνυμη παράσταση στο Εθνικό Θέατρο (1962, ακολουθεί σχετικό δημοσίευμα του Άγγελου Τερζάκη).

Οι επόμενες συναντήσεις μας είναι:

11 Μαΐου με βιβλίο προς συζήτηση το "Φύλακας της σίκαλης" του J.D. SALINGER 5:00 μ.μ.

7 Ιουνίου με βιβλίο προς συζήτηση το "Η Παναγιά της Θάλασσας" του Ιλδεφόνσο Φαλκόνες, 6:00 μ.μ.

Βιβλία που προτείναμε επίσης προς ανάγνωση:

"SOLAR, IAN MAK ΓΙΟΥΑΝ. (Πατάκης)

"ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ", ΚΩΣΤΗΣ ΓΚΙΜΟΣΟΥΛΗΣ (Κέδρος).

"ΣΑΛΟΝΙ ΟΜΟΡΦΙΑΣ", ΝΕΝΑΣ ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ (Πατάκης).

Βούλα Μάστορη (συντονίστρια της λέσχης)

******

Ερρίκου Ίψεν (Ίμπσεν, Χένρικ Γιόχαν 1828-1906 Νορβηγία)
Έργα του:
Το Κουκλόσπιτο (1879)
Οι Βρυκόλακες (1882)
Η Αγριόπαπια (1884)
Η Κυρά της θάλασσας (1888)
Έντα Γκάμπλερ (1890)
Αρχιτέκτων Σόλνες (1892)
κ.α.

Σπουδαίος συγγραφέας-δραματουργός μοντέρνου, ρεαλιστικού θεάτρου, φιλοσοφικών, κοινωνικών τάσεων, και εκφραστής του ερωτικού τριγώνου, ανδρόγυνο με εραστή ή ερωμένη, το επονομαζόμενο ιψενικό τρίγωνο.
Στο θέατρο έχεις την εικόνα, το λόγο, την καλλιτεχνική ερμηνεία των ηθοποιών, οπωσδήποτε τη θεματολογία του έργου, τη σκηνοθετική άποψη, κ.α... Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, που το βρίσκεις κατ’ ευθείαν διαβάζοντας το κείμενο του συγγραφέα εισχωρώντας στο βάθος, στο νοούμενο, αν θέλετε, των λέξεων. Διαβάζοντας ανακαλύπτεις σε κάθε φράση, λέξη, κίνηση, την καταπληκτική αξιοσύνη του Ίψεν να μπαίνει στην ψυχή των ηρώων του και εντυπωσιάζεσαι το πόσο καλά γνωρίζει τη γυναικεία ψυχολογία και πόσο προτού η ίδια συνειδητοποιήσει το βάρος της θέσης της στον κόσμο του 19ου αιώνα, όπου ο κοινωνικός της ρόλος δεν της επέτρεπε ελευθερία σκέψης, εκείνος ρεαλιστικά τη φέρνει στο επίκεντρο ενός σκεπτόμενου ανθρώπου με γνώσεις και νέες ιδέες.
«Τα άσπρα άλογα» είναι η προκατειλημμένη διάθεση των χωρικών να πιστεύουν στα φαντάσματα των νεκρών που εμφανίζονται στα βάθη της χαράδρας του τόπου όπου ο συγγραφέας τοποθετεί τους ήρωές του.
Στο παλιό αρχοντικό του Ρόσμερ, λοιπόν, σε μια μικροπολιτεία των φιορδ της Δ. Νορβηγίας, εξελίσσεται το δράμα όχι μόνο του «ερωτικού τριγώνου» με κατάληξη την ήττα του νέου έρωτα, της πρωτόγνωρης αγάπης και φιλίας, αλλά σύγχρονων, ρεαλιστικών, κοινωνικοπολιτικών αντιλήψεων, που εναντιώνονται στο παλιό και παρωχημένο με πρόδηλο τον κίνδυνο των φορέων να εκτίθενται στις επιθέσεις της κοινωνίας που αντιστέκεται, με καταναγκαστικούς γραπτούς και άγραφους νόμους, στις νέες ιδέες που ανατρέπουν τις παλιές.
Η μακρόχρονα άρρωστη και άτεκνη σύζυγος του Ρόσμερ, Μπεάτα, έχει συντροφιά τη νεαρή θεράπαινα Ρεβέκκα της οποίας ο θαυμασμός στον διανοούμενο Ρόσμερ μετατράπηκε σε σχέσεις αμοιβαίας εκτίμησης, με καθημερινές συζητήσεις και ανταλλαγή γνωμών, σκέψεων με επίκεντρο τον εξευγενισμένο και ελεύθερο άνθρωπο. Η φιλική αυτή σχέση έκρυβε έναν αμοιβαίο αγνό, κρυφό, έρωτα, που δεν ξομολογιόταν ούτε στον ίδιο τους τον εαυτό... όμως εκείνος που μπορεί να καταλάβει τα μύχια της ψυχής του ερωτικού του συντρόφου, όταν o άλλος, αν και είναι παρών, έχει φωλιάσει σ’ άλλη καρδιά, είναι ο παλιός δυστυχής ερωτευμένος που απλά εκείνο που του απομένει είναι η παρουσία, η λύπη, η κατανόηση, που τον πληγώνει και τον υποτιμά.... έτσι η αρχόντισσα Μπεάτα αυτοκτονεί γκρεμισμένη στην άγρια χαράδρα.
Η βαριά αρρώστια την έφτασε στο σημείο αυτό πιστεύει ο σύζυγος..
Άραγε η κοινότητα των ανθρώπων το πιστεύει; ή σχολιάζει την ταπεινής καταγωγής νεαρή θεραπαινίδα, που εισέβαλλε στο Ροσμερσχολμ και έχει τον αέρα αρχόντισσας; Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουν το άσπρο άλογο της νεκρής να αχνοφέγγει στη γέφυρα της χαράδρας..
Εξοργίζεται και απειλεί ο Κρολλ (αδελφός της νεκρής Μπεάτας) για τις νέες πολιτικές ιδέες του Ρόσμερ που δηλώνει: «δεν συντάσσομαι με το πνεύμα που κυβερνάει. Με κανέναν από τους αντιμαχόμενους. Θα προσπαθήσω να συγκεντρώσω ανθρώπους απ’ όλες τις πλευρές. Όσο πιο πολλούς και όσο πιο συνενωμένα μπορέσω. Θα αφιερώσω όλη μου την ύπαρξη και όλες μου τις δυνάμεις στον ένα και μόνο αυτό σκοπό, του να δημιουργηθεί αληθινή λαοκρατία στη χώρα.. το να γίνουν όλοι οι πολίτες της χώρας πολιτισμένοι, εξευγενισμένοι άνθρωποι».
Παράλληλα εξοργίζεται, απειλεί και προσβάλλει ο Κρολλ τη νεαρή Ρεβέκκα για το ρόλο της στην οικογένεια και θίγει την ταπεινή της καταγωγή...
Ξομολογούνται οι ερωτευμένοι αποσβολωμένοι και ένοχοι για έναν έρωτα που δεν εκφράστηκε, αλλά σίγουρα δεν ξέφυγε από τη ματιά της μακαρίτισσας.
Επειδή αγάπη, έρωτας είναι η ευτυχία και ευτυχία είναι το γαλήνιο, το χαρούμενο, το ατάραχο αίσθημα μιας συνείδησης χωρίς τύψεις, όπως ο συγγραφέας εκφράζει και επειδή οι δυο διαφορετικοί κόσμοι, ο ευγενής Ρόσμερ και η νεαρή Ρεβέκκα ταπεινής καταγωγής, συγκρούονται μια και το νέο, το ανατρεπτικό φτάνει αργά αφού προηγηθεί θυσία... το ερωτευμένοι ζευγάρι προχωρεί προς τη χαράδρα ξαφνιάζοντας την υπηρέτρια του αρχοντικού που τους βλέπει να απομακρύνονται στη γέφυρα, ενώ το άσπρο άλογο αχνοφέγγει όπως πάντα μολογούσε η αγαθή χωρική στη Ρεβέκκα... αλλά έτσι έπρεπε να γίνουν τα πράγματα μια και ο κόσμος της παλιάς ηθικής αυτό υπαγόρευε.

Ευγενία Μακαριάδη (μέλος της λέσχης)

4+1 ερωτήσεις στην Ελένη Γκίκα για το βιβλίο της "Αιώνια επιστροφή", εκδόσεις Ψυχογιός

2011-03-22T21:13:00.002+02:00

1. Ποια ήταν η αφορμή που γράψατε το βιβλίο “Αιώνια επιστροφή”;

Η “Θυσία” του Ταρκόφσκι και η εμμονή μου ότι φοβόμαστε, όπως τον βαθύτερο εαυτό μας, και την αληθινή ζωή. Η επαναφορά των κόμπων για να λυθούν στο τέλος. Άλλο έγραφα, όλα έδειχναν ότι βρισκόμουν αλλού. Όταν πήρα να διαβάζω το σενάριο της ταινίας. Κι έτσι ήρθαν ο τίτλος, πρώτα, η ανάγκη να θυσιάσουμε πράγματα για να βρούμε και να βγούμε στο αληθινό. Ο δρόμος που αρχίζει όταν δεν το υποψιαζόμαστε. Και γι' αυτό στο βιβλίο υπάρχει και αντιστροφή. Ξεκινά από το τετελεσμένο και καταλήγει στην αρχική στιγμή- σκηνή. Εκείνη που ζήσανε, αλλά κανείς δεν φαντάστηκε το πού τελικά θα τον οδηγούσε.

2. Ποιος από τους χαρακτήρες του βιβλίου σας έχει κάτι από εσάς;

Φοβάμαι η... Όλγα. Το πάθος για την ανάγνωση, την ζωή μέσα από τους ήρωες, το σύνδρομο της Ηλέκτρας αλλά και η Μαρίλια, ναι, θα μπορούσε να πει κανείς. Και ο Καθηγητής, ενδεχομένως, αυτή την εσφαλμένη ή όχι αίσθηση του Καθήκοντος. Δεν είναι ανάγκη να τα ζήσουμε, και η φαντασία δική μας είναι, και έχουν όλα και οι όλοι ένα κομματάκι απ' αυτή.

3. Με ποια φράση/πρόταση θα δίνατε μια “ταμπέλα” στο βιβλίο σας;

Το αιώνιο μέσα από το εφήμερο και το ελάχιστο. Για την ακρίβεια: η αιωνιότητα της στιγμής.

4. Τι θα θέλατε ο αναγνώστης σας να εκτιμήσει περισσότερο στο βιβλίο σας;

Το δικό του πρόσωπο στην ιστορία που ήθελα ή δεν ήθελα να πω. Θα επιθυμούσα να είναι ένα βιβλίο που αναπνέει. Ένα βιβλίο, για τον καθένα, διαφορετικό. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά με τα φαντάσματά μας παλεύουμε. Όταν γράφουμε, είμαστε μόνοι μας. Μακάρι στην πορεία να κάνουμε την ιστορία μας κάπως ν' αγαπηθεί. Για ν' απαντήσουμε στο αίνιγμά μας γράφουμε. Αλλά συμβαίνει, συχνά, οι ιστορίες μας να ακροπατούν και σ' άλλων τους γρίφους, εξάλλου τα βασικά ήταν και παραμένουν κοινά.

5. Ποια είναι η σχέση σας με το χρόνο;

Όπως και στο βιβλίο. Παρελθόν και μέλλον στο θεικό παρόν, ένα κράμα! Ταυτοχρόνως και όλα βρίσκονται εδώ! Συνήθιζα να λέω – και να επιμένω- ότι είμαι τελικά παρελθοντολογικό πλάσμα. Μεγαλώνοντας όμως έμαθα να απολαμβάνω στο έπακρον το κάθε τί, και όλον το χρόνο, στο θεικό παρόν. Όλα είναι εδώ, τώρα, και το παρελθόν ερμηνεύεται αέναα. Όσο για το μέλλον... είπαμε, όλα έχουν προηγηθεί, ακόμα κι εκείνο που ακολουθεί.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Παρουσίαση της συγγραφέα

Η Ελένη Γκίκα γεννήθηκε το 1959 στο Κορωπί. Δημοσιογράφος και βιβλιοκριτικός στο Έθνος της Κυριακής από το 1983, έχει ασχοληθεί με το μυθιστόρημα, το διήγημα, την ποίηση, το παραμύθι κι έχει επιμεληθεί βιβλία και σειρές. Κυκλοφορούν 26 βιβλία της. Με την “Αιώνια Επιστροφή”, δωδέκατο μυθιστόρημα, ξεκινά τη συνεργασία της με τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Συνυπάρχει ως alef στο Golem με τον moha (Χρήστο Παπαμιχάλη).

Συνάντηση με την Ελένη Γκίκα

2011-03-22T21:11:00.001+02:00

Φωτογραφίες από τη σημερινή μας συνάντηση με την Ελένη Γκίκα για το βιβλίο της "Η αιώνια επιστροφή"

Τσάι και συμπάθεια!

Μετά το τέλος της συζήτησης. Ο δεσμός μας με τη συγγραφέα ξέφυγε από τις σελίδες του βιβλίου της. Η Ελένη Γκίκα μάς μάγεψε για ακόμη μια φορά.

"Αιώνια επιστροφή" της Ελένης Γκίκα, εκδόσεις Ψυχογιός

2011-03-22T20:47:00.000+02:00

Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε δυνατούς αναγνώστες. Μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση που αλλάζει στην πορεία ταυτότητα κι εσύ, ο αναγνώστης, ξαφνιάζεσαι, λες και κάποιος σου μιλάει στο σκοτάδι και συ προσπαθείς από κάτι --από μια λέξη, ένα ηχόγραμμα, έναν τόνο-- να πιαστείς για να καταλάβεις ποιος μιλάει.
Απαιτητικό κείμενο, εγωιστικό στην απαίτησή του να έχει την αμέριστη προσοχή σου. Δύσκολο, δύστροπο που σου ζητάει όμως να το τιθασεύσεις. Σε προκαλεί και σε προσκαλεί να το καταλάβεις. Σου δίνει λέξεις και προτάσεις ποιητικές, αλληγορικές που σε συγκρατούν τη στιγμή ίσως που ως ανυπόμονος αναγνώστης θες να το εγκαταλείψεις, θυμωμένος ίσως που δε σου αφήνεται εύκολα να μπεις μέσα στην ιστορία. Είναι σαν να σου ρίχνει κάθε φορά την άκρη του νήματος και με αυτό να προχωράς μέσα στο λαβύρινθο της αιώνιας επιστροφής.
Ένα παιχνίδι με το χρόνο. Η γραφή της Γκίκα ακυρώνει το χρόνο. Το κάνει επίτηδες η συγγραφέας; Θέλει να μπερδέψει το Χρόνο, να τον ξεγελάσει; Όπως και να 'χει, στο βιβλίο της τα καταφέρνει. Το κείμενο κινείται σε ονειρικό χρόνο, στο χρόνο που έχει ένα όνειρο -- χωρίς φυσική/ανθρώπινη αλληλουχία γεγονότων. Μέσα σε ένα γεγονός συμβαίνει κάποιο άλλο. Με ασύνδετη γραφή, αντισυμβατική. Όπως κυλάει ένα όνειρο. Με κεφάλαια σαν κομμάτια από ένα παράξενο παζλ που απεικονίζει ένα ονειρικό τοπίο, ασύνδετο σαν όνειρο αλλά και μαγευτικό σαν όνειρο. Άχρονη γραφή, ακυρωτική του Χρόνου. Μια διαμαρτυρία άλλωστε στο χρόνο φαίνεται να είναι ολόκληρο το βιβλίο. Μια κραυγή της συγγραφέα που βλέπει την αδυναμία της έναντι στον πανδαμάτορα Χρόνο.

Βιβλιοπαρουσιάσεις και αποσπάσματα παρεμβάλλονται στην αφήγηση χρωματίζοντας και χαρακτηρίζοντας την κεντρική ηρωίδα της υπόθεσης, μια παρεμβολή η οποία φαίνεται να προσπαθεί ζηλόφθονα να αποσπάσει τον αναγνώστη από τη ροή της ιστορίας.

Βούλα Μάστορη (συντονίστρια της λέσχης)

***

"Η αιώνια επιστροφή» της Ελένης Γκίκα (γεν.1959).

Συνήθως λένε για ένα βιβλίο, που άρεσε, ότι το διάβασαν με μια ανάσα... ε, λοιπόν, αυτό το βιβλίο δεν διαβάζεται έτσι· Αυτό το βιβλίο είναι ένας πυκνά πλεγμένος ιστός που θέλει πολύ δουλειά για να δεις τι κρύβει από πίσω. Ήταν για μένα έκπληξη, ήταν μια μαγική εικόνα που έπρεπε να ψάξω πολύ για την αποκάλυψή της. Δεν σας κρύβω ότι διάβασα τις τετρακόσιες και πλέον σελίδες δυο φορές (και ξεφυλλίζοντάς το άλλες τόσες) για να μου αποκαλυφτούν οι θησαυροί κάτω από μια ποιητική γραφή καθώς επίσης και εκείνοι της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που η αλήθεια είναι ότι δεν τους είχα εντοπίσει διαβάζοντας... έτσι η συγγραφέας σε παρακινεί σε επανάληψη αναφέροντας την πραγματική υπόσταση των τριάντα και πλέον βιβλίων, ώστε να φτάσεις στον πυρήνα και να τους βρεις.
Ας μου επιτραπεί να αναφέρω μερικούς τίτλους σπουδαίων βιβλίων, που εισηγείται στο βιβλίο της η συγγραφέας: Τσάι στη Σαχάρα (του Πολ Μπόουλς), Η πτώση (του Αλμπερ Καμύ), Γραμμή Σκιάς (του Τζόζεφ Κόνραντ), Μετά το σεισμό (του Χαρούκι Μουρακάμι), Θάνατος στη Βενετία (του Τόμας Μαν, ΣΤΑΛΚΕΡ ταινία του Αντρέι Ταρκόφσκι (των Αρκάντι και Μπόρις Στρουγκάτσκι), ΘΥΣΙΑ (ταινία του Αντρέι Ταρκόφσκι), Ο φύλακας στη σίκαλη (του Τζ.Ντ. Σάλιντζερ) και ένα σωρό άλλα για να μην σας κουράζω.
Τώρα, όλοι αυτοί που περιτριγυρίζουν την ηρωίδα του βιβλίου και τους υπεραγαπά έχουν διπλή ζωή κάτι που εκείνη αγνοεί, και δεν είναι τίποτα άλλο παρά ορκισμένοι σταυροφόροι του καιρού μας, που όπως αναφέρει το βιβλίο, για μια ιδέα μάταιη, φαιδρή και περιττή.
Αξίζει εδώ και με παρακινεί το θέμα της τρομοκρατίας, που θίγει η μυθιστορία, να κάνω μνεία στους αδικοχαμένους νέους όπως: ο Θάνος Αξαρλιάν (ετών 20) το 1972, Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος (ετών 15) το 2008, ο Νίκολας Τόντι (ετών 25) το 2010, ο Χαμιντουλάν Νατζάφι (ετών 15, το αφγανόπουλο που ψάχνοντας στον σκουπιδοτενεκέ, για την επιβίωσή του, βρήκε κουτί - βόμβα έσκασε στα χέρια του τον κομμάτιασε και τύφλωσε τη μικρή του αδελφή) το 2010, τους τρεις υπαλλήλους της Τράπεζας Μαρφίν τον Επαμεινώνδα Τσούκαλη (ετών 36), την Αγγελική Παπαθανασοπούλου (ετών 32), την Παρασκευή Ζούλια (ετών 35) το 2010.- (βάζω τελεία και παύλα για ξόρκι).
Όνειρα, ποιήματα, έρωτας, φόβοι, πόνοι ζωής και θανάτου το ένα μέσα στ' άλλο σαν τις ρώσικες κούκλες. Το ξόρκι μιας ερωτικής σχέσης που δεν πιάνει εξαπίνης το θάνατο· άραγε τελειώνει μια αγάπη, ένας έρωτας, όταν ένας από τους δυο εξαφανιστεί; Τελειώνει το πήγαινε-έλα της γέννησης, του θανάτου, της αρχής και του τέλους;
Το μαρτυρολόγιο μιας γυναίκας που σαν βαλκυρία λαχταράει να πάρει τις ψυχές των αγαπημένων σκοτωμένων για να ξαναγυρίσουν στη ζωή. Άραγε έχει ξεφύγει κανείς από την «αιώνια επιστροφή;» Πόσοι τολμούν να μάθουν αυτό που είναι, πόσοι τολμούν να γνωρίσουν τον εαυτό τους με κόστος την ίδια τους τη ζωή και να φτάσουν στη «χρυσή σφαίρα» που υλοποιεί την κάθε επιθυμία τους; έτσι η ηρωίδα του βιβλίου αναμετράει την ψυχή της με τον ίδιο της τον εαυτό στη μυστηριώδη Ζώνη όπου θα βρει το δωμάτιο των επιθυμιών, χώρος πίστης. όπως ο «Στάλκερ», ο οδηγός, (ταινία Α.Ταρκόφσκι) που οδήγησε έναν επιστήμονα και ένα συγγραφέα να φτάσουν εκεί και να εκφράσουν ότι πολυτιμότερο ποθούν και η ευχή τους θα πραγματοποιηθεί. Ο επιστήμονας παρακάλεσε να γυρίσει στη ζωή ο σκοτωμένος εξ αιτίας του αδελφός του που υπεραγαπά. Σαν γύρισε στο σπίτι του ανακάλυψε πως είχε γίνει πάμπλουτος. Βλέπετε η «Ζώνη» αγνοώντας την ευχή που ο ίδιος ήθελε να πιστεύει γι' αυτόν εκπλήρωσε τον βαθύτερο στόχο και πραγματικό του πόθο..
Ένας καθηγητής και εκδότης βιβλίων ο πατέρας της, της μετάδωσε το πάθος της γνώσης, της σκέψης, «Εν αρχή ην ο Λόγος», ασχέτως αν ο ίδιος κρυβόταν στις απουσίες του, στις σιωπές του. Η μάνα της, ως άλλη «μαντάμ Μποβαρί» όμορφη, ερωτική, λίγο έρχεται, περισσότερο φεύγει, μέχρι που βρήκε τη λύτρωση τρυπώντας τις φλέβες της στο μπάνιο κάποιου ξενοδοχείου. Ποιος φταίει; μήπως ο Πατέρας; μήπως η ίδια; μα ήταν τόσο μικρή τότε, όμως ακόμα υποφέρει με κείνο το ατέλειωτο «γιατί». Το «γιατί» που έχει ανάγκη ένα παιδί όταν η στοργή και η αγάπη των γονιών, που τόσο έχει ανάγκη, είναι ελλιπής. Αγαπημένα πρόσωπα μέσα στις σιωπές και στα μυστικά. Και τώρα στη δούλεψή της, στον εκδοτικό οίκο που κληρονόμησε από τον πατέρα, η νεαρή Μαρίλη με τα μπλε μάτια, ίδια ο εαυτός της, ο σωσίας της, μόνο που εκείνη δεν πήρε τα μπλε μάτια του πατέρα, αλλά πράσινα της μάνας. Είναι δυνατόν; Αγαπούν τα ίδια πράγματα, αφοσιώνεται η Μαρίλη στο νέο περιοδικό με τον τίτλο που η ηρωίδα μας, η Όλγα πρότεινε και είχε κι' εκείνη στο μυαλό της, «η αιώνια επιστροφή». Έχει κουραστεί, έχει μεγαλώσει, η συνέχειά της η Μαρίλη. Τι σύμπτωση Μαρίλη είχε ονομάσει και μια κούκλα της που έπαιζε μικρή, εκείνη με το μπλε ταφταδένιο φουστανάκι.. και ένας αιώνιος αγαπημένος, ο μοναδικός εραστής, χαμένος χρόνια κάπου στην μεγάλη έρημο της Αφρικής και κείνη χρόνια μόνη, μέχρι που κάποιος έρχεται από το πουθενά, άλλη μορφή μέσα στην ίδια μορφή, Ορέστης τ' όνομά του. Ποιος είναι τι της θυμίζει; κάτι της θυμίζει το τσουλούφι του, η ελιά σαν σοκολάτα στο άτριχο σώμα του, ένας άντρας που της ζωντανεύει πάθος ερωτικό ξεχασμένο χρόνια. ένα σημάδι θέλει να της κάνει κάπου ψηλά στο μηρό, έτσι που να κρατάει μέχρι να ξανάρθει. να το βλέπει μόνο κείνη και να συνειδητοποιεί την αλήθεια του. Και ο Ορέστης εραστής με μυστική επικίνδυνη ζωή, ερωτευμένος μαζί της με μια αγάπη από παλιά, όταν εκείνη ήταν ερωτευμένη με κείνον τον άντρα που τόσο εκείνος ζήλευε.. όμως κανείς δεν είναι διατεθειμένος να την βγάλει από την άγνοιά της, είναι εντολή του αρχηγού πατέρα, καθηγητή και εκδότη. Η Όλγα δεν ξέρει τίποτα και δεν χρειάζεται να μάθει και αυτό είναι ο πόνος, το παράπονο της Μαρίλης γιατί μόνο η Όλγα εκτός; γιατί η ίδια μέσα στον κίνδυνο; αφού και οι δυο από τον ίδιο σπασμό γεννήθηκαν; έτσι ο Ορέστης πίσω από σεξιστικές κουβέντες κρύβει την αγάπη του και αντί «έρχομαι να αγαπηθούμε» της στέλνει ηλεκτρονικά μηνύματα «Θα καυλώσουμε;» Πήρε την αρχηγία μετά το θάνατο του καθηγητή. συνέχισε τον αγώνα για την «επανάσταση» και ζωσμένος με εκρηκτικά κομματιάστηκε, μια θυσία ιδεολογίας, μια θυσία αγάπης και έρωτα, αφού τώρα εκείνη τα ξέρει όλα και μέσα στη σιωπή της εξαφανίστηκε.
Τελειώνω με τη φράση του βιβλίου «αν η ζωή μας είναι μια αντανάκλαση.. αν όνειρο.. μέσα σε όνειρο.. γι' αυτό ας μη μας τρομάζει..
Σημειώσεις:
1.Αφιερώνω στην Ελένη Γκίκα ένα απόσπασμα του βιβλίου με τίτλο «ΤΟ ΧΑΡΤΙΝΟ ΣΠΙΤΙ» του συγγραφέα Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες (γεν. 1955-Αργεντινή).
« Συχνά είναι πιο δύσκολο να ξεφορτωθείς ένα βιβλίο παρά να το αποκτήσεις. Κολλάνε πάνω μας με ένα συμφωνητικό ανάγκης και λησμονιάς, σαν να ήταν μάρτυρες κάποιας στιγμής της ζωής μας που δε θα ξαναζήσουμε.»
2.Πιστεύω ότι δε χρειαζόταν να παρεμβάλλει η συγγραφέας στη μυθιστορία της τόσο μεγάλη λίστα βιβλίων με εισηγήσεις και κριτικές.
3.Θέλω να επισημάνω ότι απέχω παρασάγγες από αυτό που λένε κριτική βιβλίων ή για να εκφραστώ πιο απλά δεν ξέρω να κάνω κριτική στα λογοτεχνήματα κι ας τ ' αγαπώ πολύ. Απλά γράφω σκέψεις απ' αυτά που πήρα, απ' αυτά που κέρδισα διαβάζοντάς τα.

Ευγενία Μακαριάδη (μέλος της λέσχης)

Μικρός βιβλιοφάγος

2011-03-19T13:28:00.000+02:00

2011-03-04T19:20:00.001+02:00

Συζητήσαμε το βιβλίο της Ελένης Γκίκα "Αιώνια επιστροφή", αλλά επειδή θα ακολουθήσει και συνάντηση μαζί της (22 Μαρτίου, ώρα 5:00 μ.μ.), η γνώμη της λέσχης και οι σχετικές εισηγήσεις θα αναρτηθούν μετά τη συνάντησή μας, μαζί με φωτογραφίες και τις απαντήσεις της συγγραφέα στις "4+1 ερωτήσεις".

Επόμενο βιβλίο προς συζήτηση ορίστηκε το θεατρικό "Άσπρα άλογα" του Ερρίκου Ίψεν και η συνάντηση της λέσχης θα γίνει στις 13 Απριλίου, 5:00 μ.μ.

4+1 ερωτήσεις σε συγγραφείς που διαβάσαμε

2011-02-18T09:41:00.002+02:00

Σήμερα εγκαινιάζουμε μια καινούρια στήλη στο ιστολόγιο της λέσχης μας. Οι συγγραφείς που θα διαβάζουμε θα καλούνται να απαντήσουν σε 4+1 ερωτήσεις.

4+1 ερωτήσεις στο Νίκο Δαββέτα για το βιβλίο του "Η Εβραία νύφη", εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Ποια ήταν η αφορμή που γράψατε το βιβλίο “Η εβραία νύφη”;
Από το 2003 υπήρχε η συγγραφική πρόθεση για ενα παρόμοιο θέμα, ως το τρίτο μέρος μιας ιστορικής τριλογίας. Η πρόθεση αυτή ίσως είχε γεννηθεί πολλά χρόνια πρίν, από εκείνο τον αριθμό που είδα χαραγμένο στον χέρι ενός θείου μου, επιζήσαντα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ωστόσο αυτή η εικόνα δεν είναι η αφορμή. Γενικά, δεν πιστεύω στις αφορμές, αλλά στις εμμονές του συγγραφέα.

Ποιος από τους χαρακτήρες του βιβλίου σας έχει κάτι από εσάς;
Σίγουρα ο αφηγητής, αλλά στην πορεία διαπίστωσα πως στοιχεία μου έχει και η ανορεξική Νίκη και ο ψυχίατρος Καπόν.

Με ποια φράση/πρόταση θα δίνατε μια “ταμπέλα” στο βιβλίο σας;
Δεν μου αρέσουν οι φράσεις ταμπέλες. Αν μπορούσα να πω όλο το βιβλίο με μια φράση, θα έγραφα μονάχα αυτή.

Τι θα θέλατε ο αναγνώστης σας να εκτιμήσει περισσότερο στο βιβλίο σας;
Την αρχιτεκτονική σκαλωσιά, ή μάλλον τα ίχνη της, καθώς αφαιρέθηκε προσεχτικά μετά το πέρας των "οικοδομικών εργασιών" του βιβλίου. Κάποιοι αναγνώστες και κριτικοί νομίζουν ότι έχω ρίξει στο χαρτί μονολόγους ηρώων που δεν συνδέονται πουθενά. Οφείλουν να ξαναδιαβάσουν το βιβλίο για να ανακαλύψουν το αρχιτεκτονικό σχέδιο και την τεχνική του.
1. Πότε είδατε για πρώτη φορά τον πίνακα του Ρέμπραντ “Η εβραία νύφη”;
Σε ένα λεύκωμα πριν πολλά χρόνια. Από κοντά το 2007.

Παρουσίαση του συγγραφέα

Ο Νίκος Δαββέτας (Αθήνα, 1960) πρωτοδημοσίευσε κείμενα του το 1981 στο περιοδικό Διαγώνιος. Ακολούθησαν δυο βιβλία με πεζά (Ιστορίες μιας ανάσας και Το θήραμα). Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει δέκα βιβλία (έξι ποιητικά, μια συλλογή διηγημάτων και τρία μυθιστορήματα). Το 2003 κυκλοφόρησε στην Βρετανία μια επιλογή ποιημάτων του σε μετάφραση Thom Nairn.
Εκτός από αγγλικά, ποιήματα και πεζά του μεταφράστηκαν στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά Partisan Review, Agenda, Waves, Modern Poetry in Translation, Erythia. Υπό έκδοση βρίσκεται ο τόμος Η λογοτεχνία υπό κρίση, στον οποίο ο συγγραφέας έχει συγκεντρώσει τα κριτικά του κείμενα που δημοσίευσε κατά καιρούς σε περιοδικά και εφημερίδες (Το Βήμα, Αυγή, Το Τέταρτο, Νέα Εστία, Εντευκτήριο κ.α.). Από το 1992 είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Εργάζεται στην εφημερίδα Η Καθημερινή.

Ακολουθεί το μήνυμα που συνόδευε τις απαντήσεις του και έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον το υστερόγραφο (το οποίο προσυπογράφω)!!!!

Αγαπητή κ. Μάστορη

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση, τα σχόλια και τις ερωτήσεις. Βρίσκω την ιδέα σας για το ερωτηματολόγιο έξυπνη, γιαυτό και σπεύδω να σας απαντήσω.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Νίκος Δαββέτας

ΥΓ.

Διάβασα ότι το βιβλίο "δίχασε" την Λέσχη σας. Χαίρομαι ιδιαίτερα γι αυτό. Τα βιβλία που συγκεντρώνουν αμέσως την αποδοχή και την αναγνώριση του συνόλου των αναγνωστών είναι λογοτεχνικά "ύποπτα", αφομοιώνονται εύκολα γιατί υπηρετούν ένα κοινό γούστο της εποχής και εξαντλούνται στην πρώτη ανάγνωση. Όποιο κείμενο μας αντιστέκεται, μας δυσκολεύει ή μας διχάζει, αυτό έχει και τις περισσότερες πιθανότητες να μας απασχολήσει μελλοντικά.

2011-02-11T09:17:00.000+02:00

Απειλή η ψηφιακή τεχνολογία για την κερδοφορία στο χώρο των εκδόσεων;

Τα παραδοσιακά βιβλιοπωλεία απειλεί η ψηφιακή τεχνολογία

Παρότι ο ειδικοί διαφωνούν για την ακριβή ημερομηνία, όλοι συμφωνούν ότι το τέλος των παραδοσιακών βιβλιοπωλείων δεν μπορεί παρά να είναι θέμα χρόνου, εξαιτίας της μετακίνησης των καταναλωτών προς τα ηλεκτρονικά βιβλία και τις πωλήσεις μέσω Διαδικτύου.
Ολοι παρακολουθούν έτσι με ενδιαφέρον το πρόσφατο δράμα γύρω από την τύχη του αμερικανικού βιβλιοπωλείου Borders, με περισσότερα από 500 υποκαταστήματα σε όλες τις ΗΠΑ. Στα τέλη Ιανουαρίου, η εταιρία ανακοίνωσε στους προμηθευτές και στους ιδιοκτήτες των ακινήτων της ότι θα καθυστερούσε την πληρωμή τους, καθώς προσπαθούσε να επιτύχει αναδιάρθρωση των δυσβάστακτων χρεών της. Πολλοί αναλυτές εκτιμούν, όμως, ότι το βιβλιοπωλείο -το δεύτερο μεγαλύτερο στις ΗΠΑ- οδηγείται προς τη χρεοκοπία.
Το Διαδίκτυο δεν επιτρέπει μόνο στους χρήστες του να εντοπίσουν φθηνότερα βιβλία, αλλά μπορεί και να τους προσφέρει τα βιβλία που επιθυμούν μέσω ψηφιακής σύνδεσης, σε ηλεκτρονικές συσκευές, όπως τα Kindle, iPad και άλλες.
Οι ειδικοί εκτιμούν τώρα ότι οι πωλήσεις των παραδοσιακών βιβλιοπωλείων θα υποχωρήσουν κατά 75% μέσα στα ερχόμενα χρόνια. Η Amazon ανακοίνωσε μάλιστα τον περασμένο μήνα ότι πουλά πλέον περισσότερα ηλεκτρονικά βιβλία παρά έντυπα, ενώ έρευνα της εταιρίας Pew έδειξε ότι οι αγορές ηλεκτρονικών συσκευών ανάγνωσης σημειώνουν μεγάλη άνοδο.
«Η κερδοφορία του χώρου των εκδόσεων απειλείται άμεσα. Η τιμή των βιβλίων θα συνεχίσει να υποχωρεί. Αυτό σημαίνει ότι θα είναι πολύ ευκολότερο για τους συγγραφείς να βρουν εκδοτικό οίκο, αλλά θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να κερδίσουν χρήματα από αυτό. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν το έχει αντιληφθεί ακόμη, αλλά η τάση αυτή θα επικρατήσει παντού», λέει ο Μάικ Σάτσκιν της εταιρίας αναλυτών Idea Logical.
www.kathimerini.gr με στοιχεία από AFP

Bραβείο αδιαφάνειας στο βραβείο Αναγνωστών

2011-02-06T17:00:00.000+02:00

Βιβλιοπώλες και συγγραφείς εκφράζουν ερωτήματα για τον θεσμό του ΕΚΕΒΙ

Της Όλγας Σελλά

«Πριν από το βραβείο, το βιβλίο μου είχε πουλήσει περίπου 15 χιλ. αντίτυπα. Μετά τη βράβευση και μέχρι σήμερα έφτασε τις 60 χιλιάδες αντίτυπα». Τα λόγια ανήκουν στον συγγραφέα Γιάννη Καλπούζο, που το 2009 με το βιβλίο του «Ιμαρέτ», κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών το οποίο απονέμει τα τελευταία έξι χρόνια το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Ενας νέος θεσμός, μόλις έξι χρόνων, που στο μικρό αυτό διάστημα έχει τροποποιήσει πολλές φορές τη διαδικασία. Σήμερα, το τελικό αποτέλεσμα, το Βραβείο Αναγνωστών, διαμορφώνεται κατά 50% από τα μέλη των Λεσχών Ανάγνωσης και κατά 50% από τους αναγνώστες, οι οποίοι συνεχίζουν να ψηφίζουν μέσω sms.
     Παρ’ όλα αυτά, όλο και πιο έντονα ακούγονται φωνές που επισημαίνουν ότι το Βραβείο Αναγνωστών απλώς φτιάχνει ένα ακόμη ευπώλητο βιβλίο, δίνοντας την ευκαιρία σε συγγραφείς λιγότερο γνωστούς μέχρι εκείνη τη στιγμή να πουλήσουν μερικές χιλιάδες αντίτυπα περισσότερα. Ολοι μαθαίνουμε μέσω της ΕΡΤ τον νικητή του Βραβείου Αναγνωστών κάθε χρονιά, και περίπου ένα μήνα νωρίτερα έχει γίνει γνωστή η short list από τα οποία θα επιλεγεί ο «νικητής». Χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες όμως. Ούτε με ποιον τρόπο η κάθε Λ.Α. επιλέγει τα δικά της προτεινόμενα βιβλία, ούτε πόσοι μετέχουν στην αρχική ψηφοφορία, ούτε πώς διαμορφώνονται οι επιλογές τους, ούτε τελικά ποιο είναι δεύτερο, τρίτο, κ.λπ. στην προτίμηση των αναγνωστών.
    «Κανείς πλην των ελαχίστων ανθρώπων του ΕΚΕΒΙ (κι αυτή είναι η καλή υπόθεση) δεν ξέρει πώς ψήφισαν οι Λ.Α. και πώς προέκυψαν τα 15 βιβλία της λίστας ούτε, πολύ περισσότερο, πώς ψήφισαν οι αναγνώστες ούτε, τέλος, την τελική κατάταξη των βιβλίων εφόσον το ΕΚΕΒΙ, αφενός δεν δίνει κανένα επίσημο στοιχείο, αφετέρου δεν εξασφαλίζει τη φερεγγυότητα της διαδικασίας», επισημαίνει ο συγγραφέας Θοδωρής Παπαθεοδώρου.
    Ο Νίκος Λαμπρόπουλος, που διατηρεί στη Λιβαδειά το βιβλιοπωλείο «Σύγχρονη Εκφραση», ασχολείται συστηματικά με τον προβληματισμό γύρω από το Βραβείο Αναγνωστών. Πρόσφατα δημοσίευσε στο blog του ένα ακόμη κείμενο, με αφορμή το φετινό βραβείο: «Πώς μπορεί να ψηφίστηκε πρώτο από σύνολο 6.239 ψηφοφόρων “αναγνωστών” ένα βιβλίο (σ.σ.: φετινή νικήτρια η Ελένη Πριοβόλου με το βιβλίο «Οπως ήθελα να ζήσω») που βρίσκεται μόλις στη δεύτερη ανατύπωση, όταν πολλά συνυποψήφια έπαιζαν μεταξύ 10 - 30 χιλιάδες αντίτυπα;», λέει ανάμεσα σε άλλα. «Αν ήταν ένα πραγματικό βραβείο αναγνωστών, θα έπρεπε να το πάρει η Λένα Μαντά», λέει στην «Κ» ο Ν. Λαμπρόπουλος.

«Έχει εξελιχθεί σε ένα σύστημα διαπλοκής»

«Πιστεύω ότι το βραβείο αναγνωστών πρέπει να καταργηθεί. Και πρέπει να καταργηθεί διότι έχει εξελιχθεί σε ένα σύστημα διαπλοκής, το οποίο το ΕΚΕΒΙ και κανείς άλλος δεν μπορεί να ελέγξει. Από την ημέρα που δημιουργήθηκε είχε ακριβώς το πρόβλημα ότι δεν ήταν διαφανές και δεν μπορούσε να εξασφαλίσει ένα πλαίσιο φερεγγυότητας. Αυτό διαπιστώθηκε στην πρώτη του μορφή, όπου ψήφιζαν οι αναγνώστες απευθείας και στη σημερινή μορφή όπου ψηφίζουν με βάση μια σορτ λιστ των Λεσχών Ανάγνωσης. Από τη στιγμή που η διαφάνεια δεν εξασφαλίζεται, το ΕΚΕΒΙ θα πρέπει να αποσυρθεί από τη διοργάνωση αυτού του βραβείου. Αν οι εκδότες θέλουν να κάνουν ένα βραβείο αναγνωστών να το κάνουν με το δικό τους σωματείο, όπως γίνεται στη Γερμανία ή την Ολλανδία», δηλώνει στην «Κ» ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, πρώην πρόεδρος του ΕΚΕΒΙ. Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόταση για απεμπλοκή του ΕΚΕΒΙ από το Βραβείο Αναγνωστών έχει τεθεί και στο νυν Δ.Σ. αλλά δεν απέσπασε τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας.

Ψηφίζονται μόνο τα πιο αγαπημένα βιβλία

      Θέσαμε στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου ερωτήματα με τις απορίες μας, και πήραμε τις ακόλουθες απαντήσεις:
        – Θεωρείτε ότι είναι αδιάβλητη η διαδικασία των sms, όταν είναι διαπιστωμένο ότι βραβεύονται βιβλία που έχουν πολύ λιγότερες πωλήσεις από άλλα συνυποψήφια;
       – Μπορεί ένα βιβλίο που διαβάσαμε να μη μας αρέσει. Η φιλοσοφία του Βραβείου Αναγνωστών δεν σχετίζεται με τα νούμερα των πωλήσεων. Ψηφίζονται μόνο τα πιο αγαπημένα βιβλία, και γι’ αυτό είναι το μοναδικό βραβείο στην Ελλάδα που «πουλάει» εκ των υστέρων. Το βραβείο έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού. Η ψηφοφορία με sms είναι μια έγκριτη, αδιάβλητη διαδικασία. Εχει αξιοποιηθεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια σε διαγωνισμούς εθνικής και διεθνούς εμβέλειας, και έχει, επιπλέον για μας, τη σφραγίδα κύρους της ΕΡΤ, του συνδιοργανωτή του βραβείου.

       – Γιατί δεν ανακοινώνονται το δεύτερο ή το τρίτο βιβλίο στη σειρά προτίμησης των αναγνωστών; Γιατί δεν δίνονται στη δημοσιότητα οι προτιμήσεις των λεσχών έστω κατά περιφέρειες, ώστε να υπάρχει η εικόνα του τι επιλέγει η Κρήτη, η Μακεδονία, τα Δωδεκάνησα;
      – Σε κανένα βραβείο διεθνώς δεν ανακοινώνεται η σειρά των βιβλίων που δεν βραβεύτηκαν (ούτε καν στο βραβείο Νομπέλ!)».

     – Οι Λέσχες Ανάγνωσης επιλέγουν από βιβλία που τα μέλη τους έχουν διαβάσει στη διάρκεια της χρονιάς ή από μια μεγάλη λίστα που το ΕΚΕΒΙ τους στέλνει;
     – Ο κατάλογος των υποψήφιων βιβλίων αποτελείται από όλα τα ελληνικά μυθιστορήματα της χρονιάς, σύμφωνα με τη βάση της Βιβλιονέτ.

    – Το Βραβείο Αναγνωστών έχει αλλάξει αρκετές φορές πλαίσιο και διαδικασία στα λίγα χρόνια που υπάρχει. Η επιλεγμένη αυτή τη στιγμή διαδικασία φαίνεται να κρίνεται και πάλι. Υπάρχουν σκέψεις στο ΕΚΕΒΙ για αλλαγή αυτής της διαδικασίας;
    – Οι μικρές, επιμέρους αλλαγές που έγιναν τα πρώτα χρόνια στη διαδικασία του βραβείου, έγιναν για να το κάνουν πιο δημοκρατικό. Από τη στιγμή που δημιουργήθηκαν Λέσχες Ανάγνωσης σε όλη την Ελλάδα, θεωρήσαμε σκόπιμο να τους δώσουμε ενεργό ρόλο στη διαδικασία του βραβείου, υποκαθιστώντας τους επαγγελματίες (και το κοινό δικαιούται να έχει τη γνώμη του!). Οι αλλαγές προς το καλύτερο είναι θεμιτές. Γιατί να τις αποκλείουμε εάν μπορούμε να βελτιώσουμε έναν πετυχημένο θεσμό, που οδήγησε στη βράβευση, τα προηγούμενα χρόνια, συγγραφέων όπως η Ευγενία Φακίνου, η Ρέα Γαλανάκη, ο Ανδρέας Μήτσου, ο Δημήτρης Μπουραντάς, ο Γιάννης Καλπούζος και η Ελένη Πριοβόλου.

"Η Εβραία νύφη" του Νίκου Δαββέτα

2011-02-02T21:31:00.004+02:00

Το βιβλίο δίχασε τη λέσχη μας. Η μισή ενθουσιάστηκε με την πολυσχιδή θεματολογία του, τη συμπυκνωμένη γραφή, τη σκοτεινή ατμόσφαιρα, τους υπαινιγμούς και παραλληλισμούς του. Η άλλη μισή "γκρίνιαξε" βασικά για την ελλειπτική ροή της αφήγησης, η οποία απαιτεί εκ των πραγμάτων την αμέριστη προσοχή του αναγνώστη, και ακούστηκαν ένα δύο ενστάσεις ως προς την επιλογή της θεματολογίας. Όμως η θεματολογία και ο τρόπος γραφής ενός βιβλίου είναι αυτά που το χαρακτηρίζουν και που στην τελική καθορίζουν τους αναγνώστες του, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τη ρήση: Όλα τα βιβλία δεν είναι για όλους τους αναγνώστες (χωρίς καμία μομφή ούτε για βιβλία ούτε για αναγνώστες).

Επόμενη συνάντηση της λέσχης ορίστηκε η 2 Μαρτίου 2011, ώρα 5:00 μ.μ. και βιβλίο προς συζήτηση το "Αιώνια επιστροφή" της Ελένης Γκίκα, εκδόσεις Ψυχογιός.

***

«Η ΕΒΡΑΙΑ ΝΥΦΗ»

του Νίκου Δαββέτα (γεν. 1960 στην Αθήνα).

Αυτό που λέει η θυμοσοφική ρήση «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα» είναι η ρίζα, αν θέλετε, που ο συγγραφέας ανέπτυξε τη μυθιστορία του βασισμένη επίσης σε ιστορικά γεγονότα μεταπολεμικών δηώσεων και αρπαγών από νικηφόρες ορδές λουστραρισμένες με τις μάσκες των «κυριλέ» (θα λέγαμε σήμερα) κουστουμαρισμένων και καπελωμένων με ρεπούμπλικες ληστοσυμμοριών, που ξεφτιλίζουν την ελληνική περηφάνια καθώς καμιά ιστορία, καμιά διδαχή, ούτε καν οι άγριες ιαχές νίκης του Μεχμέτ του Πορθητή, (-Yiagmaaa δικά σας τα χρυσά, τα διαμάντια, οι όμορφες παρθένες νέες καθώς και νέοι από οικογένειες ευγενών, ό,τι αρπάξετε δικό σας, όλα δικά σας Yiagmaaa..- ) δεν τους συνέτισαν, δεν τους συνετίζουν και συνεχίζουν μέχρι σήμερα....

Ένας έρωτας δυνατός, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς άφεση αμαρτιών, είναι το μόνο στοιχείο μιας αληθινής ζωής που όμως οι ήρωές μας το προσπερνούν φοβισμένοι στη σκιά μιας άλλης ζωής επινοητικής, όπου η αλήθεια-πληγή σκεπασμένη χρόνια δεν επουλώνεται αλλά τους πονά και τους λαβώνει.

Εδώ θα αναφέρω τον ομώνυμο πίνακα του Ρέμπραντ (Ολλανδία 1606-1669), που είναι μια από τις εμμονές της ηρωίδας του βιβλίου. Απεικονίζεται στον πίνακα ο γαμπρός και η νύφη; Γιατί τόσο φωτεινά πρόσωπα, ρούχα και κοσμήματα μέσα στο σκότος; Είναι ο πατέρας που το χέρι του ακουμπά στο στήθος τη θυγατέρα του που είναι η νύφη; ή ο γαμπρός τη γυναίκα του; Η νύφη φορτωμένη στα πλούσια, φανταχτερά, νυφιάτικα ρούχα με ακριβά κοσμήματα, είναι απλώς παχουλή; Μήπως εγκυμονεί; Είναι ένα πρόσωπο που είναι έτοιμο να χαμογελάσει; Να ειρωνευτεί; Ένα Τζοκόντειο (Ντα Βίντσι, Φλωρεντία 1452-1519) χαμόγελο ίσως; Μήπως ένας σαρκασμός;

Έτσι σαρκάζει η ηρωίδα του βιβλίου, η Νίκη. Μια άπτερος Νίκη. «Είμαι έγκυος, θα το κρατήσω, έτσι θα μοιάζω πιο πολύ στην «εβραία νύφη»...

Μια Νίκη που βλέπει καθημερινά τον εαυτό της μέσα από παραμορφωτικό καθρέφτη, που τη δείχνει όπως τα μάτια της ψυχής της βλέπουν· όλα στο σώμα της θέλουν κόψιμο και πέταμα μόνο ένα λεπίδι χρειάζεται για να κόψει ό,τι περισσεύει, να πετάξει τα χοντρά, τα άσκημα όλα αυτά που τη βυθίζουν στην κατάθλιψη και το πετυχαίνει με την αρρώστια της ανορεξίας.

Μαζί με τους ήρωες ταξιδεύουμε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βερολίνο, Ολυμπία, παίρνουμε πληροφορίες και ιστορικές μεταπολεμικές μαρτυρίες από το 1943 μέχρι το 1949 και πρόσφατα γεγονότα του 2005 , 2007.

Η Νίκη παλεύει με τα στοιχειά του παρελθόντος της και ψάχνει να βρει και να δει καθαρά αυτά τα προπατορικά που την πνίγουν. Είναι υπεύθυνος ο πατέρας για τον αφανισμό ελλήνων εβραίων; Μήπως για το θάνατο της μάνας; Είναι φασίστας ο πατέρας;

Φιλοναζιστής ο πατέρας και στυγνός εκμεταλλευτής εκ θέσεως μια και είναι διορισμένος στην, ύποπτη για τις δραστηριότητές της, Υπηρεσία Διαχείρισης Εβραϊκών Περιουσιών.

Εξουσιαστής ο πατέρας, ο πατέρας που εκείνη αγαπά, που πρέπει να αγαπά, γιατί αυτή είναι το παιδί του, το παιδί που ανατρέφει αυτός και εξουσιάζει και η εξουσία του φτάνει μέχρι την ασέλγεια, όχι δεν την κακοποιεί σεξουαλικά απλά τρίβεται πάνω της μέχρι εκσπερματισμού και το παιδί απλά υπομένει και παραβλέπει... μα βλέπετε είναι παΤέρας.

Ειρωνεία της τύχης να την κουράρει ο εβραίος ψυχίατρος Δαβίδ Καπόν, συγχρόνως όμως να την προπονεί ο ανατολικογερμανός προπονητής Κουρτ Βάλζερ με τον οποίο έχει και σεξουαλική σχέση. Η προπόνηση της είναι απαραίτητη γιατί θέλει να γίνει πρωταθλήτρια στο άλμα εις μήκος, γιατί έτσι ακριβώς ονειρευόταν για κείνη ο πατέρας.

Ανάμεσα στις προσωπικές του αντιφάσεις και ο ήρωας της ιστορίας και εραστής της Νίκης· γιατί τόσο βάρος στις πλάτες από τα παιδικάτα του; Μήπως για τον νεκρό αριστερό πατέρα του; Και ποια η δράση του στον εμφύλιο;

Το ολοκαύτωμα στο πανέμορφο κομμάτι της Πελοποννήσου το καλοκαίρι του 2007 κατέστρεψε και το μοναδικό κτήμα, κατά το ήμισυ με τον αδελφό του, που κληρονόμησε στην Ολυμπία. Εκεί όμως ξεθάβονται ανθρώπινοι σκελετοί και συνάμα φανερώνεται κομμάτι της τρομακτικής εμφύλιας ιστορίας του τόπου, όπου έχει σχέση και ο νεκρός πατέρας... άραγε το παζλ θα τελειώσει ποτέ;

Αναρωτιέται αν είναι σίγουρα ερωτευμένος μ’ αυτό το λιπόσαρκο πλάσμα κι αν το αγαπά. Αν όχι γιατί το κυνηγάει κατά πόδας ακόμα και στο εξωτερικό; γιατί δεν φεύγει; Γιατί τον τρομάζει η εγκυμοσύνη της; Γιατί δεν θέλει ένα παιδί μαζί της; Το σίγουρο είναι ότι το κορμί του αναγνωρίζει πάνω της κάτι το ερωτικά οικείο!. Μα πως έχει ερωτευθεί αυτό το πλάσμα; ρωτούσε έξαλλος τον εαυτό του.

Τώρα που η εγκυμονούσα βρήκε λυτρωτή το θάνατο, πάλι ενοχές; Άραγε οι ενοχές αθωώνουν;

Τελικά κανενός το παρελθόν δε σβήνει, απλά πυροβολεί κι όποιον πάρει το σκοτάδι και το σκοτάδι παίρνει αυτόν που έχει σκεπασμένες παλιές πληγές και ίσως αυτές να χρειάζονται αέρα για την επούλωσή τους.

Ευγενία Μακαριάδη (μέλος της λέσχης).

Αναβάλλεται η σημερινή συνάντηση!

2011-01-12T14:11:00.000+02:00

Οικογενειακοί λόγοι ανέβαλαν τη σημερινή προγραμματισμένη συνάντηση της λέσχης.

2011-01-01T21:12:00.000+02:00

Βραβείο αναγνωστών 2010

2010-12-11T11:55:00.003+02:00

Τα θερμά μου συγχαρητήρια στην Ελένη Πριοβόλου, η οποία βραβεύτηκε εφέτος με το Βραβείο Αναγνωστών για το βιβλίο της «Όπως ήθελα να ζήσω» (Εκδόσεις Καστανιώτης).

Εφέτος στο θεσμό υπήρξε και μια καινοτομία: Στον κατάλογο απ' όπου οι λέσχες θα επέλεγαν τα 15 βιβλία για να τα προτείνουν στο κοινό για το Βραβείο Αναγνωστών υπήρχε και ένα βιβλίο νεανικής λογοτεχνίας (“Ανίσχυρος άγγελος” του Μάνου Κοντολέων, εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ), το οποίο και συμπεριελήφθη τελικά μέσα στα 15!

Μολονότι χαιρετίζω με περισσή ικανοποίηση την είσοδο ενός εφηβικού βιβλίου στη Μικρή Λίστα για το Βραβείο Αναγνωστών, δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι ο αγώνας υπήρξε άδικος, διότι, πρώτον, δεν περιελήφθηκαν στον κατάλογο απ' όπου οι λέσχες θα επέλεγαν τα 15 βιβλία για να τα προτείνουν στο κοινό για το Βραβείο Αναγνωστών όλα τα εφηβικά/νεανικά που είχαν εκδοθεί σε αυτό το διάστημα και, δεύτερον, διότι η σύγκριση αυτή καθ’αυτή ήταν άνιση, αφού άλλα τα κριτήρια για ένα εφηβικό/νεανικό βιβλίο και άλλα για ένα ενηλίκων. Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει ξέχωρο Βραβείο Αναγνωστών για εφηβικό/νεανικό βιβλίο.

Όσον αφορά τον τρόπο που έγινε η πρώτη επιλογή από τις λέσχες ανάγνωσης, και η οποία ανέδειξε τα 15 βιβλία της Μικρής Λίστας, για άλλη μια φορά κρίθηκε από αρκετούς ως αναξιόπιστη τόσο για τον τρόπο αποστολής των προτάσεων (ιμέιλ) όσο και για την.επιλογή αυτών των βιβλίων (οι λέσχες ανάγνωσης προτείνουν και βιβλία που δεν τα έχουν καν διαβάσει προκειμένου να συμπληρώσουν τον αριθμό 15!).

Βούλα Μάστορη

***

Μήνυμα που εστάλη μέσω Facebook:

Milioni Gianna 12 Δεκεμβρίου στις 10:43 μ.μ.

...Το βραβείο βγαίνει απο την ψηφοφορία των αναγνωστών αφού πρώτα έχει γίνει η επιλογή της <βραχείας λίστας> απο τις Λέσχες Ανάγνωσης...
(και εδώ θα κάνω την δική μου παρατήρηση....δεν έχω ψηφίσει ποτέ...για το λόγο ότι δεν ανέχομαι να μου ορίζουν μια λίστα βιβλίων κάποιες Λέσχες Ανάγνωσης που διαβάζουν και προτείνουν κάποια βιβλία ...και επειδή ξέρω πολύ καλά πως λειτουργούν αυτές οι Λέσχες και τι διαβάζουν με βρίσκουν αντίθετη με αυτό το θεσμό...
Το σωστό για μένα θα ήταν να γίνεται πρόταση βιβλίων απο το κοινό και βγάζοντας τα 10 πρώτα σε προτίμηση, μετά θα μπορούσε να ακολουθήσει και η ψηφοφορία των αναγνωστών....
Συγγνώμη αλλά τώρα είναι Bραβείο Λεσχών...

Απάντηση από μέλος της Λέσχης Ανάγνωσης-Διόνυσος:
23.12.2010

Στην καλή αναγνώστρια κυρία Μηλιώνη Γιάννα ας μου επιτραπεί μια απαντητική
σχετικά με το παραπάνω θέμα.
- Για να απευθύνεται στη Λέσχη μας, δείχνει ότι επισκέπτεται τον ιστότοπό
μας κι αυτό είναι πολύ ευχάριστο.
- Ως καλή παρατηρήτρια, φαντάζομαι, θα διαπίστωσε ότι η επιλογή των βιβλίων
προς ανάγνωση τουλάχιστον στη Λέσχη μας είναι εκείνα που προτείνουν τα μέλη
μας, αφού το έχουν διαβάσει και θεωρούν ότι αξίζει για ανάγνωση και
συζήτηση.
- Με λίγα λόγια, η επιλογή βιβλίων που διαβάζουμε είναι σίγουρα ανεπηρέαστη
από κείνα που προτείνει η "λίστα" των δέκα πέντε βιβλίων προς βράβευση .
- Τέλος, είναι ευνόητον ότι απορριμμένο βιβλίο για μας δεν υφίσταται είτε
είναι της "λίστας" ή όχι.

Φιλικά,

Ευγενία Μακαριάδη.

«ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ» του Φίλιπ Ροθ

2010-12-08T11:09:00.004+02:00

Η γραφή ξάφνιασε τα μέλη μας (από τις πρώτες γραμμές ο αφηγητής μάς ενημερώνει ότι είναι πεθαμένος) και τα γοήτευσε. Το κείμενο ευτύχησε στα χέρια της μεταφράστριας (καταπληκτική!!!). Η αποδοχή του βιβλίου ήταν ομόφωνη - με μια μικρή ένσταση, διότι "δεν είναι όλα τα βιβλία για όλους τους αναγνώστες", το οποίο δε μειώνει σε καμία περίπτωση ούτε συγγραφείς ούτε αναγνώστες.

Επόμενη συνάντηση στις 12/1/2011, 5:00 μ.μ. με το βιβλίο "Η Εβραία Νύφη" του Νίκου Δαββέτα, ΚΕΔΡΟΣ.

Βούλα Μάστορη (συντονίστρια της λέσχης)

******

Ένα ακόμη μυθιστόρημα (από τα πολλά) του σημαντικού, πολυβραβευμένου Αμερικανού συγγραφέα Φίλιπ Ροθ, (γεν. 1933 στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ), όπου συνήθως καταπιάνεται με θέματα όπως αρρώστιες, γερατειά - θάνατος, αμερικάνικα (και όχι μόνο) όπως, το κοινωνικά αποξενωμένο άτομο, την σεξουαλική του καταπίεση, τον συντηρητισμό, τις θεοκρατικές αντιλήψεις, τους καταναγκασμούς πολλές φορές μέχρι θανάτου της εκάστοτε εξουσίας, που μπορεί να αρχίζουν από το σπίτι, το σχολείο, το κράτος.
Είναι ένα έργο αντιπολεμικό, μου θύμισε την καταπληκτική ταινία του Dalton Trumbo «ο Τζόνι πήρε το όπλο του», αντιρατσιστική, με αστείες και σοβαρές σκηνές μιας εφηβικής πορείας, που μέχρι σήμερα τα λάθη της τιμωρούνται άγρια
και ανελέητα.
Ως συνήθως ο συγγραφέας σε κερδίζει με το γλαφυρό του στιλ, (δεν αφήνει κανείς εύκολα το βιβλίο από τα χέρια του) τις ανατροπές, την ωμότητα, αν θέλετε, των περιγραφών του ιδίως των ερωτικών (όπως σ' όλα σχεδόν τα βιβλία του)· στην προκειμένη περίπτωση η ανατροπή είναι καλά κρυμμένη από την
πρώτη παράγραφο, πίσω από τον τίτλο του πρώτου κεφαλαίου «Υπό την επήρεια της μορφίνης», και η αποκάλυψή της μετατρέπει το εφηβικό ταξίδι σε ταξίδι στο επέκεινα..
Γραμμική αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο και στο κεφάλαιο με τίτλο «εκτός κινδύνου» σταματάει και αρχίζει σε τρίτο πρόσωπο.
Ένα βιβλίο σημερινό, αν και η ιστορία του εξελίσσεται στα χρόνια του '50. Ήρωας του ο νεαρός Μάρκους Μέσνερ γιος ενός εβραίου χασάπη, όπου μεγαλώνει σε περιβάλλον πουριτανικό και συντηρητικό. Ο Μάρκους είναι αυτό που λέμε καλό παιδί, διψάει για μάθηση, προοδεύει στο σχολείο, ενώ συγχρόνως εργάζεται σκληρά και μέχρι εξαντλήσεως στο χασάπικο βοηθώντας τον πατέρα του με ωράριο που ξεπερνά αυτό του εργάτη. Εδώ θα αναφέρω (και είναι σημαντικό κατά τη γνώμη μου) τις ιδιαιτερότητες των σφαγίων του πατρικού μαγαζιού, που δεν ήταν ένα απλό χασάπικο, αλλά χασάπικο «κόσερ», όπου σφάζονταν τα ζωντανά ως εξής: για παράδειγμα το κοτόπουλο: ο σφαγέας με ένα μαχαίρι σαν ξυράφι έπρεπε να του κόψει το λαιμό με μια μόνο ομαλή, θανατηφόρα κίνηση. Τώρα, τα κοτόπουλα που η σφαγή τους δεν ήταν «κόσερ», όπως μας λεει ο νεαρός Μάρκους, ήταν σαν να τους κλάδευες το κεφάλι, Τσακ! Πλαφ! Έβαζαν το ακέφαλο κοτόπουλο σ' ένα χωνί. Το αίμα στράγγιζε από το σώμα κατευθείαν σ' ένα μεγάλο βαρέλι. Καμιά φορά τα πόδια του κοτόπουλο κουνιόνταν ακόμη ή όλο και κάποιο έπεφτε έξω από το χωνί και
άρχιζε να τρέχει με το κεφάλι κομμένο· αλλά και για μεγάλο ζώο για να γίνει η σφαγή του «κόσερ» έπρεπε να του βγάλεις όλο το αίμα δηλαδή να αφήσεις να αιμορραγήσει το ζώο μέχρι θανάτου... Το σφάξιμο, το αίμα που έτρεχε αναστάτωναν τον Μάρκους που τότε δεν ήταν παραπάνω από έξι-εφτά χρονών.
Ο έφηβος πλέον Μάρκους καταπιεσμένος από το πατρικό, αποπνικτικό περιβάλλον φεύγει από το σπίτι καθώς και από το κοντινό πανεπιστήμιο, και φοιτά σ' ένα μικρό πανεπιστήμιο γενικής μόρφωσης, το Γουάϊνσμπεργκ, πεντακόσια μίλια μακριά από το σπίτι του. Όμως και κει τα πράγματα είναι οργανωμένα σύμφωνα με επιταγές θρησκευτικές και συντηρητικές, μέσα σε κύκλους και αδελφότητες· έρχεται σε ρήξη με τον κοσμήτορα της σχολής σε θέματα πίστεως και διαφωνεί που είναι υποχρεωμένος να συμπληρώσει σαράντα παρουσίες στη λειτουργία για να πάρει πτυχίο· επιχειρηματολογώντας αναφέρει τα κείμενα του Νομπελίστα μαθηματικού και φιλόσοφου Μπέρτραντ Ράσελ στο γνωστό του δοκίμιο με τον τίτλο «Γιατί δεν είμαι χριστιανός».
Όμως το σφαγείο αλά κόσερ καραδοκεί παντού τριγύρω του ακόμα και στον έρωτά του· έτσι στο πρώτο ραντεβού με μια όμορφη συμφοιτήτριά του και η ελευθεριότητά της να εισβάλλει με τη γλώσσα στην ηβική του χώρα αιφνιδιάζει το νεαρό Μάρκους και αναβιώνει ο συντηρητισμός και οι ηθικολογίες με τις οποίες ανατράφηκε και εκπαιδεύτηκε με αποτέλεσμα το χωρισμό και στη συνέχεια την εξαφάνιση της νεαρής από το πανεπιστήμιο. Ο Μάρκους κυριεύεται από πανικό ψάχνοντάς την, ορμώμενος από μια απόπειρα αυτοκτονίας που είχε η κοπέλα στο παρελθόν κόβοντας τις φλέβες της, μήπως και τώρα εξ αιτίας του
θα έχει την καταστροφική συνέπεια μιας αυτοκτονίας με κόψιμο των φλεβών αδειάζοντας το σώμα της από το αίμα; Ίσως να έχει ολοκληρώσει το εγχείρημά της χρησιμοποιώντας επιδέξια τη λεπίδα μία και μόνη φορά και τότε θα έχει αποδώσει το σώμα ως "κόσερ" κατά τον ραβινικό νόμο... και ο ίδιος ο ήρωάς μας ατύχησε να ευθυγραμμιστεί με τις παροτρύνσεις των κανόνων του πανεπιστημίου Γουάϊνσμπεργκ και έτσι βρέθηκε στα δεκαεννιά του χρόνια μαζί με πολλούς άλλους συνομήλικους στον πόλεμο της Κορέας μακελεμένος από ξιφολόγχη, που του ακρωτηρίασε το ένα πόδι σχεδόν από τον
κορμό και του έκανε τα σπλάχνα και τα γεννητικά του όργανα κομμάτια... τόσο αίμα είχε να τον ζώσει από την εποχή που πήγαινε παιδάκι ακόμα στο σφαγείο και παρακολουθούσε την ιεροτελεστία της σφαγής των ζώων «κόσερ» σύμφωνα με
τον εβραϊκό νόμο... έτσι με το τελευταίο κουτάκι του μυαλού, λίγο πριν τον κατακερματισμό του, που είναι η μνήμη, μας διηγείται τα θλιβερά συμβάντα που διαδραματίστηκαν από τα παιδικάτα του μέχρι το αποκορύφωμα της νιότης και της θανάτωσής της.

Πολύ καλή η μετάφραση της Αθηνάς Δημητριάδου καθώς και το επίμετρό της.

Σημείωση: Στον «ξεχασμένο» αυτόν πόλεμο (1951-1953) κανείς δεν βγήκε ωφελημένος, ούτε οι Βόρειοι, ούτε οι Νότιοι, οι νεκροί έφτασαν τα 4.500.000. Το τίμημα της Ελλάδας, που έστειλε τάγμα πεζικού 840 στρατιωτών, ήταν 738 απώλειες.... κι ακόμη στέλνουμε στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, λίγο πριν στη Γιουγκοσλαβία..... τραγωδίες με πάμπολλα αθώα θύματα...

Ευγενία Μακαριάδη (μέλος της λέσχης)

***

Μια συνέντευξη του Φίλιπ Ροθ στο ΒΗΜΑμαγκαζίνο

http://www.tovima.gr/vimagazino/interviews/article/?aid=401348&h1=true

Μια φωτογραφία...

2010-12-07T06:46:00.003+02:00

Με το Γιάννη Καλπούζο, καλεσμένοι όλοι μας στη συγκέντρωση γνωριμίας και συζήτησης για το "Ιμαρέτ" που διοργάνωε η λέσχη ανάγνωσης του Ροταριανού Συλλόγου Δροσιάς τον Οκτώβρη 2010.

«Χαμένη στην μετάφραση» της Nicole Mones

2010-11-05T07:32:00.003+02:00

Τα περισσότερα μέλη της λέσχης βρήκαν το βιβλίο ενδιαφέρον και ως προς το θέμα του και ως προς τον τρόπο που η συγγραφέας το προσεγγίζει. Και τα δύο αυτά έδωσαν αφορμή για μια ζωηρή συζήτηση γύρω από τη διαφορετική κουλτούρα Ανατολής και Δύσης, και τις ανθρώπινες σχέσεις (οικογενειακές και διαφυλετικές).

Προσωπικά αυτό το βιβλίο με έκανε να διαπιστώσω για άλλη μια φορά ότι οι συγγραφείς έχουμε μια οικουμενική ματιά στο να καταγράφουμε τα βιώματά μας, γι’ αυτό και αρκετές φορές ο αναγνώστης μπορεί να βρει ομοιότητες σε βιβλία διαφορετικών συγγραφέων. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις λογοκλοπής...

Και μια αναγκαία εκ των πραγμάτων σημείωση: Το βιβλίο «Χαμένη στην μετάφραση» της Nicole Mones δεν έχει καμία σχέση με το κινηματογραφικό έργο «Χαμένοι την μετάφραση» της Σοφία Κόπολα με τους Μπιλ Μάρεϊ και Σκάρλετ Γιόχανσον. Αυτό, διότι ο τίτλος του κινηματογραφικού έργου «καπελώνει» συχνά το βιβλίο, και είναι άδικο και για τις δύο δημιουργίες.

Επόμενο βιβλίο προς συζήτηση (1 Δεκεμβρίου, ώρα 5:00 μ.μ.) ορίστηκε το «Αγανάκτηση» του Φίλιπ Ροθ, εκδόσεις Πόλις.

Βούλα Μάστορη (συντονίστρια της λέσχης)

***

Η συγγραφέας Nicole Mones (γεν. 1952 στις Η.Π.Α.) βάσισε τη μυθοπλασία της στην ανακάλυψη του Γάλλου Τεγιαρ ντε Σαρντεν Πέτρος (1881-1955- Ιησουϊτης, παλαιοντολόγος και φιλόσοφος) ενός προϊστορικού είδους ανθρώπου, του «σινάνθρωπου» (άνθρωπος του Πεκίνου). Η ανακάλυψη αυτή το1929 ήταν σπουδαίο εύρημα στην ιστορία της αρχαιολογίας, εποχή που αμφισβητούσαν ακόμα τη θεωρία της εξέλιξης, όμως ο σκελετός εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια του Β’ παγκόσμιου πολέμου (το 1941) μυστηριωδώς.

Η μυθιστορία αυτή είναι, αν θέλετε, ένα κυνήγι χαμένου θησαυρούστα άγονα και κακοτράχαλα βουνά της ΒΔ Κίνας για την εύρεση του χαμένου σινάνθρωπου και συνάμα ένα ταξίδι στα βάθη ψυχής της Άλις Μάνεγκαν, ηρωίδας του βιβλίου, για την ανακάλυψη του εαυτού της.

Η αμερικανίδα Άλις Μάνεγκαν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Ράις και εκεί έμαθε Κινέζικα· η αλήθεια είναι ότι από μικρό παιδί είχε επινοήσει μια προσωπική γλώσσα για το ημερολόγιό της και δεν την μετέφραζε σε κανέναν για να δραπετεύει σ’ έναν άλλο κόσμο. Με την εκμάθηση της κινέζικης γλώσσας το παιδικό όνειρο της φυγής πραγματοποιήθηκε με την απόδρασή της από τις ΗΠΑ στην Κίνα και κει ως διερμηνέας εξοικονομούσε τα προς το ζην.

Μεγαλωμένη από τον πατέρα της Οράτιο Μάνεγκαν, δεν γνώρισε μητέρα. Οράτιο τον αποκαλούσε η Άλις και ποτέ πατέρα, αν και ενδόμυχα τα συναισθήματά της γι’ αυτόν ήταν στοργής κι αγάπης. Ο Οράτιος Μάνεγκαν ήταν γερουσιαστής, συντηρητικός και αφοσιωμένος στο ζήτημα του Νότου και στην ανάπτυξή του.

Παιδιόθεν αισθανόταν προσβλημένη και με κηλιδωμένο το όνομά της, όταν σε πολιτικό του λόγο ο πατέρας της τη σήκωσε ψηλά στα χέρια παρουσιάζοντάς την ως πρότυπο παιδιού λευκού και καθαρόαιμου. Το αποτέλεσμα μετά το τέλος της αγόρευσής του ήταν να γίνουν αιματηρές συμπλοκές από οπαδούς του ρατσιστές στην περιοχή του Φορθ Ουόρντ στο Χιούστον του Τέξας και να σκοτωθούν τρία έγχρωμα κοριτσάκια. Η Άλις έφερε βαριά το θάνατο των τριών κοριτσιών και βρισκόταν μονίμως σε αγχώδη κατάσταση, όταν συνομήλικοί της την αναγνώριζαν λέγοντάς, είσαι η Άλις Μάνεγκαν αυτή που δεν ήθελε να πηγαίνει σχολείο μαζί με τα έγχρωμα παιδιά. Καταδίκη, λοιπόν, για την Άλις που μεγάλωνε και ήταν το επίκεντρο του οίκτου, της περιφρόνησης, της περιέργειας όλων των φορτισμένων συναισθημάτων που συνόδευαν την ένταση ανάμεσα στις φυλές.

Νιώθει αγάπη για την πατρίδα που υιοθέτησε και έντονο ερωτισμό για τους Κινέζους έτσι χαίρεται αυτή την ερωτική ελευθερία με διάφορους άντρες και μόνο για το επίκεντρό τους, όπως λέει, εκεί όπου βρισκόταν η είσοδος όλης της Κίνας..

Το ταξίδι για την εύρεση του «σκελετού» βρίσκει τους ήρωες να εμπλουτίζονται με γνώσεις, συναισθήματα φιλίας, εκτίμησης και θαυμασμού αλλόφυλων ανθρώπων και έναν σφοδρό έρωτα της Άλις όπου η αγάπη εισβάλει στην καρδιά, στο νου και βγάζει στην επιφάνεια αυτό που βρίσκεται βαθιά μέσα στον άνθρωπο και μόνο αυτή είναι η πραγματικότητα της καθημερινής εμπειρίας....

Ο έρωτας βρίσκεται στην Κίνα, ο πατέρας πνέει τα λοίσθια στην Αμερική και κείνη βουρκωμένη με το εισιτήριο στα χέρια επιστρέφει μετά τόσα χρόνια στον γενέθλιο τόπο. Το «αντίο» δίνεται από καρδιάς και στους δυο... και αφήνει σε μας τους αναγνώστες ίχνη απρόβλεπτων μελλοντικών εκπλήξεων.

Τελειώνω, με τα λόγια του Τεγιαρ ντε Σαρντεν: Ουσιαστικά δεν πιστεύω σε τίποτα άλλο πέρα από την αφύπνιση του πνεύματος, της ελπίδας και της ελευθερίας.

Σημείωση: το βιβλίο βρίθει στοχασμών και φιλοσοφικών σκέψεων.

Ευγενία Μακαριάδη (μέλος της λέσχης)

***

Η ΝΙΚΟΛ ΜΟΟΥΝΣ ΜΕ ΤΟ ''ΧΑΜΕΝΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ'' ΓΡΑΦΕΙ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΠΟΛΛΕΣ ΟΠΤΙΚΕΣ ΓΩΝΙΕΣ:

-- ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΤΑΞΥ TEILLARD DE CHARDIN ΓΑΛΛΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΟΥ ΙΕΡΕΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ KAI LUCILE SWAN ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΔΑΣ ΓΛΥΠΤΡΙΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΥΠΗΡΞΑΝ ΥΠΑΡΚΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΕΖΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ.

--ANAZHTHΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ ΠΕΚΙΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟ

ΣΠΕΝΣΕΡ ΠΟΥ Ο DE CHARDIN ΕΙΧΕ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΧΑΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ .

--ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΙΣ ΜΑΝΕΓΚΑΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΤΗ ΚΙΝΑ.

--ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΔΥΤΙΚΗΣ ΚΙΝΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΗΣ ΜΟΓΓΟΛΙΑΣ.

--ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΙΝΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΝΔΟΞΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

ΤΟ ΣΤΟΡΥ ΠΛΕΚΕΤΑΙ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ TEILLARD DE CHARDIN, ΕΞΟΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ. ΤΟΝ ΣΙΝΑΝΘΡΩΠΟ Ή ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΠΕΚΙΝΟΥ ΨΑΧΝΕΙ Ο ΑΝΤΑΜ ΣΠΕΝΣΕΡ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ . ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΤΟΝ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η ΑΛΙΣ ΜΑΝΕΓΚΑΝ, ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΔΑ ΔΙΕΡΜΗΝΕΑΣ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ. Η ΗΡΩΙΔΑ, ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΤΟ ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ, ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΔΑ. ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ, ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΓΕΡΟΥΣΙΑΣΤΗ, ΕΝΩ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ ΘΑ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ ΤΟ ΚΙΝΕΖΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟ ΛΙΝ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟ ΕΙΚΟΣΑΕΤΙΑ ΕΚΤΟΠΙΣΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΣΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΗ ΜΟΓΓΟΛΙΑ.

Η ΝΙΚΟΛ ΜΟΟΥΝΣ, ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΣ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥΕΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ, ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΕΖΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ.

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ.

Ντομινίκ Μολίν (μέλος της λέσχης)

2010-10-24T19:29:00.001+03:00

Όταν είσαι ενεργός συγγραφέας, βρίσκεσαι πολλές φορές σε δίλημμα "Να διαβάσω ένα βιβλίο ή να γράψω το δικό μου;" Διότι φυσικά ο χρόνος δε διαστέλλεται για χάρη σου. Παρ' όλ' αυτά, στριμώχνεις στον προσωπικό σου χρόνο και το βιβλίο που θέλεις να διαβάσεις. Μόνο που λόγω στενότητας χρόνου το διαβάζεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Δε στέκεσαι να μηρυκάσεις τα νοήματα, να προβληματιστείς ιδιαίτερα ή να ψάξεις "τι εννοεί ο ποιητής". Το "αργό διάβασμα" όμως έχει άλλη χάρη. Και όποτε το καταφέρνω, συνήθως σε διαλείμματα προσωπικής δημιουργίας, το απολαμβάνω περισσότερο. Ότι υπήρχε όμως και κίνημα "αργό διάβασμα" δεν το ήξερα! Το έμαθα εφέτος τον Αύγουστο και το μοιράζομαι μαζί σας!

Το «αργό διάβασμα» γίνεται κίνημα
KAΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δευτέρα, 23 Aυγούστου 2010

Μετά τα «slow food» και «slow travel» αναπτύσσεται μια εκστρατεία για αργή ανάγνωση, που τείνει να εκλείψει εξαιτίας του Ιντερνετ

“Αν διαβάζετε αυτό το άρθρο τυπωμένο στο χαρτί, το πιο πιθανό είναι να φτάσετε κάπου στη μέση όσων έχω γράψει. Αν το διαβάζετε στο Διαδίκτυο, το πιο πιθανό είναι να φτάσετε μόνο στο ένα πέμπτο” (έκθεσης Eyetrack του Ινστιτούτου Poynter και της ανάλυσης του Τζέικομπ Νίλσεν).

«Διαβάζετε ακόμη; Πιθανόν να ανήκετε σε μια μικρή μειονότητα. Δεν έχει σημασία, όμως: έχει αρχίσει μια φιλολογική επανάσταση. Πρώτα είχαμε την επανάσταση του αργού φαγητού, μετά του αργού ταξιδιού. Τώρα, στις εκστρατείες αυτές προστέθηκε το κίνημα του αργού διαβάσματος - μια ετερογενής ομάδα πανεπιστημιακών και διανοουμένων που θέλουν να μας πείσουν να μη βιαζόμαστε όταν διαβάζουμε και να μην αποφεύγουμε να ξαναδιαβάζουμε. Μας ζητούν να σβήνουμε όσο συχνότερα γίνεται το κομπιούτερ και να ανακαλύψουμε και πάλι τόσο τη χαρά της προσωπικής επαφής με «υλικά» κείμενα, όσο και την ικανότητα να τα επεξεργαζόμαστε πλήρως».

«Αν θέλεις να έχεις τη βαθιά εμπειρία ενός βιβλίου, αν θέλεις να το εσωτερικεύσεις, να αναμείξεις τις ιδέες ενός συγγραφέα με τις δικές σου, πρέπει να το διαβάσεις αργά», λέει ο JohMiedema, ο Καναδός συγγραφέας του «Slow Reading» (2009). Ωστόσο, ο Λάνσελοτ Φλέτσερ, ο πρώτος συγγραφέας που διέδωσε τον όρο «αργό διάβασμα», διαφωνεί. Υποστηρίζει ότι το αργό διάβασμα δεν έχει τόσο να κάνει με το ξεδίπλωμα της δημιουργικότητας του αναγνώστη όσο με την ανακάλυψη της δημιουργικότητας του συγγραφέα. «Πρόθεσή μου ήταν να αντικρούσω τον μεταμοντερνισμό, να ενθαρρύνω την ανακάλυψη του συγγραφικού περιεχομένου», λέει ο Αμερικανός συγγραφέας που βρίσκεται τώρα σ' ένα ορεινό θέρετρο της ανατολικής Ευρώπης. «Λέω στους φοιτητές μου να σκεφτούν ότι το κείμενο το έγραψε ο Θεός. Αν δεν μπορούν να καταλάβουν κάτι, φταίνε αυτοί και όχι ο συγγραφέας».

Μαζί και πάλι!!!

2010-10-09T10:17:00.075+03:00

Το Σεπτέμβρη τελικά δεν έγινε συνάντηση, διότι έλειπαν μέλη μας. Συναντηθήκαμε στις 6 Οκτωβρίου.

Το Logicomics άρεσε στα περισσότερα μέλη με γενική παραδοχή ότι είναι μάλλον βιβλίο για άτομα που αγαπούν τα κόμικς.

Το "Μουσείο αθωότητας" κατέκτησε τους πάντες και μονοπώλησε τη συζήτηση. (ακολουθούν εισηγήσεις μελών μας για τα δυο βιβλία)

***

Επόμενη συνάντηση της λέσχης ορίστηκε η 3η Νοεμβρίου και το βιβλίο που επιλέχτηκε διά ψήφου είναι το "Χαμένη στη μετάφραση" της Nicole Mones (εκδόσεις: Μελάνι).

*************************************************

Εισηγήσεις μελών

«ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ» του Ορχάν Παμούκ (γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1952), μετάφραση Στέλλα Βρετού, Εκδόσεις Ωκεανίδα.

Πολύ καλό βιβλίο, πολυσέλιδο, σιωπές και λέξεις μέσα σ’ ένα μικρόκοσμο αντικειμένων, γεύσεις γλυκές αγάπης, έρωτα και πικρές από απουσίες, εμφαντικό στην πολιτιστική ταυτότητα, στις αξίες ζωής, θαυμάσια περιγραφικότητα στην ανατομία χαρακτήρων των ηρώων που πάνω τους στηρίζεται η πλοκή της μυθιστορίας. Αναπαράσταση μιας ολόκληρης εποχής σχεδόν μισού αιώνα... όμως ας μου επιτραπεί ένα σεργιάνι στο ξεφύλλισμα του βιβλίου και κάτι λίγα από τα πολλά που εισέπραξα, όπως η εκτίμησή μου σε κάποια πράγματα που τα θεωρούσα δεδομένα και έχουν χαθεί.

***

Ο τιμημένος με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, Τούρκος συγγραφέας Ορχάν Παμούκ με το «Μουσείο της αθωότητας» μας έπιασε από το χέρι, μας κοίταξε στα μάτια και μεις ανταποκρινόμενοι μέσα στα δικά του υγρά μάτια από τη γλυκιά γεύση ενός έρωτα που παίζει με την αθωότητα και παιδικότητα των ηρώων του καθώς και του πάθους πικρής αμφισβήτησης και απώλειάς του, ταξιδεύουμε ακολουθώντας τον βήμα βήμα στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης και των μαχαλάδων της, περίεργοι και διψασμένοι να ακούσουμε, να δούμε, να αγγίξουμε και να χωθούμε βαθιά μέσα στη μαγεία ενός μικρόκοσμου ανθρώπων, αντικειμένων, οικημάτων μισού αιώνα σχεδόν, (από το 1950 μέχρι το 2000) σε μια πολιτεία που αλλάζει μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, όπως εμείς. Στο βιβλίο επίσης βρίσκουμε ίχνη ζωής περασμένων δεκαετιών του τόπου μας.
Ευφυής ο δημιουργός μάς συγκινεί με αντικείμενα ευτελούς αξίας, που παίρνουν διαστάσεις κειμηλίων άξια να φυλαχτούν σε μουσείο, μιας και αντιπροσωπεύουν περασμένες ζωές ανθρώπων που αγαπήθηκαν βαθιά και τα ίχνη τους παραμένουν ζωντανά, αφού η φωνή, οι ανάσες, οι συνήθειές, οι λαχτάρες, οι σκέψεις, τα συναισθήματα και τα πάθη τους είναι χαραγμένα πάνω σ’ αυτά τα ταπεινά αντικείμενα, αυτών των ταπεινών ζωών.
Ήπιαμε τσάι μαζί με τους πλούσιους στους τσαϊχανέδες του Βοσπόρου, συνεχίσαμε τρώγοντας στα καλά εστιατόρια στα Θεραπιά στο Μπουγιουκντερέ και στο Μπεμπέκ. Μπήκαμε στο ξενοδοχείο του Χίλτον στο Ταξίμ καθώς και σ’ άλλα στην πλατεία Ντολμαμπαχτσέ, επισκεφτήκαμε στο Γαλατασεράϊ και στο Μπαλουκ παζάρ την ψαραγορά, όπου ήπιαμε μπύρα και σαν λαϊκοί άνθρωποι φάγαμε όρθιοι, κατεβήκαμε από πλατεία Ταξίμ προς Τούνελ κοντά στο Γαλατά Σεράϊ, κόψαμε αριστερά για τους μαχαλάδες και πήραμε την οδό Τσουκούρτζουμα, αλλά αν μπερδευτήκαμε δεν πειράζει κατεβαίνοντας διασχίζουμε την οδό Σιρά Σελβιρέλ ευθεία κάτω στην οδό Κουμπαρατζή για το Τοπχανέ, υποβαθμισμένες αυτές οι περιοχές και πάλι φτάνουμε στα Τσουκούρτζουμα. Έχουμε διασχίσει πολλές φορές το Βόσπορο με το καραβάκι κοιτάζοντας τα παραμελημένα αρχοντόσπιτα, τα γνωστά «Γυαλιά» και όλα αυτά γιατί ο πλούσιος ήρωας της ιστορίας μας είναι τρελά ερωτευμένος, αν και αρραβωνιασμένος με μια κοπελιά της τάξης του, με τη φτωχή 18χρονη εξαδέλφη του που μένει στη φτωχογειτονιά της συνοικίας Τσουκούρτζουμα.
Ο ήρωάς μας ο Κεμάλ, ηλικιωμένος πλέον θέλει να ξαναζήσει τα χρόνια, τις ώρες, τι στιγμές ενός παράφορου και ανεκπλήρωτου έρωτα που έζησε με την νεαρή εξαδέλφη του Φισούν και γι’ αυτό μετά το θάνατό της, μας διηγείται λεπτομερειακά τον μεγάλο και τρελό έρωτά του δείχνοντάς μας μικρά και ασήμαντα πράγματα που εκείνη χρησιμοποίησε, φόρεσε, άγγιξε, ακόμα ακόμα και τις γόπες των τσιγάρων που κάπνισε και γίνονται πράγματι μοναδικά για τη μουσειακή τους έκθεση από τα ίχνη του κραγιόν της. Και έτσι όλα αυτά τα αντικείμενα των γλυκών ερωτικών του αναμνήσεων του χώρου και του χρόνου τα τοποθετεί στο «μουσείο της αθωότητας.
Η γνώμη του είναι ότι σε κάθε φυσιολογική σχέση πρέπει να βιώνεται το παιχνίδι της επιθυμίας και της απόλαυσης (σελ.56).
Μας μιλάει για την πρώτη της φορά στον έρωτα μαζί του, λέγοντάς μας: την είχα πλησιάσει όσο γινόταν πιο πολύ, ένιωθα σαν να ήταν δικός μου πόνος, το σώμα της να τρέμει λεπτό κι εύθραυστο, φανταστείτε ηλιοτρόπια να τρέμουν στο ανεπαίσθητο αεράκι.
Ακούστε την ψυχή του όταν περίμενε την αγαπημένη του Φισούν που τόσο λαχταρούσε και κείνη δεν ερχόταν: τριγυρίζοντας στα δωμάτια, κοιτάζοντας από το παράθυρο και καμιά φορά στημένος ακίνητος σε μια γωνιά, άκουγα τον πόνο μέσα μου να σπάει σαν κύμα. (σελ. 230).
Ο πόνος τού σακάτευε τα σπλάχνα, είχε την αίσθηση ότι κάποιος είχε χώσει μέσα του ένα κατσαβίδι ή ένα καυτό σίδερο και του ξερίζωνε τα σωθικά.
Κοιταζόταν στον καθρέφτη του μπάνιου, όταν ένα τραγούδι, που ‘λεγε, «ο έρωτας, ο έρωτας φταιει για όλα στον κόσμο, τον έκανε να ζήσει μια από τις πιο συγκλονιστικές, ψυχολογικά φορτισμένες στιγμές της ζωής του και κατάλαβε ότι ο κόσμος, τα αντικείμενα, αποτελούν μια ενότητα. Να νιώθεις με τη δύναμη του έρωτα την ενότητα, αυτό ήταν το νόημα της ζωής που ζούσανε. (σελ.373).
Τώρα όσον αφορά το χρόνο: τα ρολόγια και τα ημερολόγια δεν υπάρχουν για να μας θυμίζουν το χρόνο που έχουμε ξεχάσει, αλλά τις σχέσεις μας με τους άλλους (σελ.439).
Το παρελθόν κρύβεται σαν ψυχή μέσα στα πράγματα (σελ.736).
Πραγματικά μουσεία είναι τα μέρη όπου ο χρόνος μετατρέπεται σε χώρο (σελ.772).
Ο έρωτας είναι παρατήρηση, είναι στοργή (σελ.790).
Τέλος, ο Προυστ γράφει ότι όταν πέθανε η θεία του, πούλησαν τα έπιπλά της σε’ ένα μπορντέλο κι ότι κάθε φορά που έβλεπε στο μπορντέλο την πολυθρόνα, το τραπέζι της θείας του, διαισθανόταν ότι τα έπιπλα έκλαιγαν.
Όταν το πλήθος των κυριακάτικων επισκεπτών επισκέπτεται τα μουσεία, Ορχάν μπέη, τα εκθέματα κλαίνε.

Σημείωση:Το μουσείο υποστηρίζεται από το πρακτορείο πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης 2010 στα Cukurcuma της Κωνσταντινούπολης. Εμείς μπορούμε να επισκεφτούμε το μουσείο, μια και έχουμε το εισιτήριο στη σελίδα 574!!!

LOGICOMIX, των Απόστολου Δοξιάδη, και Χρήστου Παπαδημητριου, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ.

Δεν σας κρύβω ότι μεγάλωσα διαβάζοντας με λατρεία (και μέχρι κορεσμού)
Μπαγκς Μπάνυ, Έλμερ Φαντ, Τουϊτι κ.α.(σήμερα τα λένε Looney Tunes)καθώς και
κλασσικά εικονογραφημένα, με λίγα λόγια τα προπατορικά των Κόμικς, οπότε το
διάβασμά τους είναι απόλαυση και ψυχαγωγία για μένα.
Πριν συνεχίσω, εκφράζω τον θαυμασμό μου για τους δημιουργούς του σεναρίου: Απόστολος Δοξιάδη και Χρήστος Παπαδημητρίου, και τις υπέροχες εικονογραφήσεις των Αλέκου Παπαδάτου και Anni Di Donna.
Ένα παραμύθι με εικόνες, ένα παραμύθι με ήρωες σημερινούς, με ήρωες αθάνατους όπως ο Βρετανός φιλόσοφος-μαθηματικός, ειρηνιστής και νομπελίστας Μπέρτραντ Ράσελ (1872-1970), συνέλεξα τα εξής από τα αμέτρητα που κατά καιρούς είχε εκφράσει: Η αγάπη και η γνώση με ανέβαζαν στους ουρανούς, αλλά πάντα ο οίκτος με ξαναγύριζε στη γη. Κραυγές πόνου αντιλαλούσαν στην καρδιά μου παιδιών που πεινούσαν, θυμάτων που βασανίζονταν γέρων που αφήνονταν αβοήθητοι. λαχταρώ να ελαφρύνω τον πόνο, αλλά δεν μπορώ και έτσι, και γω υποφέρω. Διάβαζοντας έμαθα τον Αυστριακό φιλόσοφο, μαθηματικό, μηχανικό, κ.α. Λ. Βιτγεντσταϊν (1889-1951), τον μεγάλο Γερμανό μαθηματικό Δ. Χιλμπερτ(1862-1943), τον Αυστρο-αμερικανό μαθηματικό της λογικής (1906-1978)
Γκέντελ, τον Βρετανό μαθηματικό, κρυπτογράφο, καθηγητή λογικής, Άλαν Μάθισον Τούρινγκ, που θεωρείται πατέρας της επιστήμης των υπολογιστών, κ.α..
Μέσα από τα σκίτσα και τους διαλόγους των ηρώων παρατήρησα τις απογοητεύσεις, τις ελπίδες, τα συναισθήματα, το μόχθο, τις πίκρες ταπεινών ανθρώπων εκφρασμένες από μεγάλους και αθάνατους...
Στο κάτω κάτω το φχαριστήθηκα, δεν ήταν ανάγκη να ανοίξω μαθηματικές εγκυκλοπαίδειες για να δείξω πόσο καλά κατέχω αυτό, που ο συγγραφέας με υπομονή δασκάλου της πρώτης σε μαθαίνει την άλφα-βήτα των μαθηματικών με παραμυθένια πλοκή.

Ευγενία Μακαριάδη

***

Το Μουσείο της Αθωότητας του Οχράν Παμούκ

Από τα ωραιότερα βιβλία του Παμούκ που έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Από τις πρώτες σελίδες σε προϊδεάζει ότι σε '' κάθε φυσιολογική σχέση πρέπει να παίζεται το παιχνίδι της επιθυμίας και της απόλαυσης''. Σε όλο το βιβλίο απολαμβάνουμε το πάθος, τον πόθο,την επιθυμία και την απόλαυση μιας μοναδικής αγάπης μέσα στα πλαίσια μιας ρομαντικής και όμορφης πόλης.
Μας μεταφέρει σε μια Κωνσταντινούπολη των μέσων του περασμένου αιώνα με νοσταλγία και γραφικότητα θα έλεγα αλλά και με ήθη και έθιμα που καθορίζουν και την ζωή των ηρώων.
Δίνει μια γροθιά σ' αυτά τα κατεστημένα που δημιουργούν κοινωνικές αδικίες και που εν ολίγοις μας θυμίζουν παλιές εποχές και κατεστημένα της δικής μας πατρίδας.
Ωστόσο κυρίαρχο θέμα είναι ο έρωτας και παρ' όλο που επαναλαμβάνεται με διάφορες εξάρσεις σε όλη την διάρκεια του μεγάλου αυτού βιβλίου, δεν σε κουράζει και συνεχίζεις το διάβασμα χωρίς να γίνεται βαρετό! Αυτό είναι και το χάρισμα του συγγραφέα!
Στον επίλογο πάλι ο ήρωάς μας ομολογεί ''θέλω να ξέρουν όλοι ότι έζησα μια πολύ ευτυχισμένη ζωή.'' και αυτό γιατί βίωσε την αγάπη του έστω κι' αν 'έχασε πολλά από υλικά και κοινωνικά προνόμια που είχε.

LOGICOMIX του Απόστολου Δοξιάδη

Αυτό το βιβλίο βρέθηκε στην βιβλιοθήκη μου, από τα παιδιά μου! Πρώτα πρώτα γιατί ο Δοξιάδης τους ήταν γνωστός από το προηγούμενο βιβλίο του ''Ο θείος Πέτρος και η θεωρία του Γκόλντμπαχ'' και ύστερα από περιέργεια για το κόμιξ . Βέβαια είναι και η πρόκληση της δημοσιότητας που πήρε το θέμα..
Εγώ δεν ενθουσιάστηκα γιατί δεν το θεωρώ λογοτεχνία. Ομως έχει εξαιρετικά σχέδια και σε βάζει να μάθεις για τον Μπ. Ράσσελ και την "Εισαγωγή στην Φιλοσοφία των Μαθηματικών''.

Βιβίνα Βαλσαμάκη

Γνώμη της λέσχης για "Το ημερολόγιο των τεσσάρων εποχών"

2010-06-09T20:34:00.003+03:00

Η φιλία που ένωσε την Ίνγκε και τη Μίρα, δυο γυναίκες στη δύση της ζωής τους και με ολότελα διαφορετικό υπόβαθρο η καθεμιά τους, μας έδειξε ότι δυνατές φιλίες μπορούν να γεννηθούν σε όλες τις φάσεις της ζωής των ανθρώπων και ανάμεσα σε άτομα με εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο. Μέσα από τη φιλία των δύο διαφορετικών αυτών γυναικών γνωρίσαμε πτυχές της σουηδικής κοινωνίας (μέσω της Ίνγκε), καθώς και της δικτατορίας του Πινοσέτ (βασικά μέσω της Μίρα). Κοινό πάθος και παρηγοριά αυτών των δυο γυναικών ήταν η κηπουρική και αυτή που κάλυπτε τις βασανιστικές σιωπές τους όσο έκτιζαν διστακτικά τη φιλία τους. Ο λόγος της συγγραφέως λιτός, πολλές φορές επίτηδες επίπεδος και χωρίς πάθος, συνταιριασμένος με την ηλικία των δύο γυναικών, οι οποίες προσπαθούσαν ν' αποστασιοποιηθούν από τις τραυματικές τους εμπειρίες και να προχωρήσουν. Οι περιγραφές των βασανιστηρίων στη Χιλή του Πινοσέτ ανατριχιαστικές στην απλότητά τους.
Μια τρυφερή ιστορία που άρεσε σε όλα τα μέλη που το διάβασαν.

Επόμενη συνάντηση της λέσχης στις 8 Σεπτεμβρίου, 5:30 μ.μ. και θα συζητήσουμε τα βιβλία "Logicomix" του Απόστολου Δοξιάδη, εκδόσεις Ίκαρος και "Το μουσείο της αθωότητας" του Ορχάν Παμούκ, εκδόσεις Ωκεανίδα.

2010-05-05T20:46:00.005+03:00

Το βιβλίο έτυχε συλλογικής αποδοχής. Όλα τα μέλη της λέσχης παίνεσαν γενναιόδωρα τη γραφίδα του Γιάννη Καλπούζου. Η παράλληλη ιστορία δύο παιδικών φίλων, του Τούρκου Νετζίπ και του Έλληνα Λιόντο, καθώς μεγαλώνουν και αντρεύουν στην Άρτα του 1854, συγκλίνει ή αποκλίνει περιοδικά, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα. Ο συγγραφέας ανέθεσε στους δυο κεντρικούς χαρακτήρες του την αφήγηση, η οποία αλληλοσυμπληρώνεται και μάλιστα είναι αυτή που έγινε αφορμή για μια ζωηρή συζήτηση, καθώς η κοινή διαπίστωση ότι οι δυο αφηγήσεις δε διαφέρουν ως προς το ύφος έφερε μια διάσταση απόψεων. Οπωσδήποτε θα θέλαμε να είχαμε μια τοποθέτηση του ίδιου του συγγραφέα πάνω σε αυτό.

Επόμενο βιβλίο προς συζήτηση είναι το "Ημερολόγιο των τεσσάρων εποχών" της Μαριάννε Φρέντρικσον, στις 9 Ιουνίου, 5:30 μ.μ.

Από τη συνάντησή μας με τη συγγραφέα Τατιάνα Αβέρωφ για το βιβλίο της "Το ξέφωτο"

2010-04-16T22:06:00.000+03:00

Γνώμη της λέσχης για το "Λόγια φτερά"

2010-02-11T21:38:00.002+02:00

Εκτός της υπογράφουσας και ενός ακόμη μέλους, το βιβλίο δεν άρεσε στη λέσχη. Ο Τήνελος, ο παππούς του Όμηρου, κατά το συγγραφέα, δεν τους έπεισε με τα λεγόμενά του. Απογοητεύτηκαν από τον τρόπο που μιλούσε και βρήκαν την αθυροστομία του άστοχη κι αρκετές φορές απωθητική. Περίμεναν οι περιγραφές των αρχαίων τόπων και των "θαυμάτων" που έλαβαν χώρα κατά την περιπλάνηση του Τήνελου να έχουν κάτι από την ποιότητα της Ιλιάδας κι αναρωτήθηκαν ποια ποιητική φλέβα, εν κατακλείδι, είχε κληρονομήσει ο μεγάλος μας ποιητής από αυτόν το χαρακτήρα που μας δίνει ο συγγραφέας στο βιβλίο του.

Στις 16 Απριλίου θα έχουμε συνάντηση με την Τατιάνα Αβέρωφ για να συζητήσουμε και μαζί της το βιβλίο "Το ξέφωτο".

Στις 5 Μαΐου θα συζητήσουμε το βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου "Ίμαρετ", εκδόσεις Μεταίχμιο.

"Διαβάζοντας στη Χάννα" -- "Σφραγισμένα χείλη"

2010-02-11T21:07:00.005+02:00

Μετά τη συζήτηση του βιβλίου "Διαβάζοντας στη Χάννα", είδαμε και την κινηματογραφική μεταφορά του με τίτλο "Σφραγισμένα χείλη". Η κινηματογραφική μεταφορά ικανοποίησε την πλειοψηφία των μελών. Το σενάριο υπηρέτησε το βιβλίο και η σκηνοθεσία απόδωσε την ατμόσφαιρά του. Όμως η εσωτερικότητα του βιβλίου δεν αποδόθηκε στην ταινία, και ήταν κάτι που το περιμέναμε. Μετά από μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, καταλήξαμε στο εξής συμπέρασμα: είναι καλύτερα να διαβάζεις ΠΡΏΤΑ το βιβλίο και μετά να βλέπεις την κινηματογραφική μεταφορά του. Και τούτο, διότι με αυτό τον τρόπο μπορείς να κάνεις τη δική σου φανταστική "κινηματογραφική παραγωγή", πριν περιοριστείς σε αυτή που θα δεις. Και όλοι συμφωνήσαμε ότι, εάν ήταν να διαλέξουμε βιβλίο ή ταινία, θα διαλέγαμε το πρώτο.

Γνώμη της λέσχης για "Η δεξιά τσέπη του ράσου"

2010-01-20T09:36:00.006+02:00

Κεντρικός ήρωας της νουβέλας είναι ο Βικέντιος, ένας καλόγερος ο οποίος έχει υποφέρει αγόγγυστα μέχρι τώρα στερήσεις (σωματικές και συναισθηματικές, προκειμένου να πλησιάσει περισσότερο το Θεό. Όμως οι ενέργειες και σκέψεις του θέτουν σε αμφισβήτηση τη μοναχική του ζωή -ιδιαίτερα όταν η σκυλίτσα του πεθαίνει κατά τον τοκετό και του αφήνει τρία κουτάβια-, ενώ ο αναγνώστης αναπόφευκτα αναρωτιέται: η αγάπη ενός καλόγερου προς το Θεό δεν πρέπει ν' αφήνει περιθώρια για άλλες συναισθηματικές δεσμεύσεις; Το βιβλίο άρεσε στα περισσότερα μέλη της λέσχης, μερικά από τα οποία το βαθμολόγησαν με δέκα!

Επόμενο βιβλίο προς ανάγνωση επιλέχτηκε το "Λόγια φτερά" του Χρήστου Χωμενίδη από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ.

Επίσης την επόμενη Πέμπτη (11 Φεβρουαρίου, 2010)θα παρακολουθήσουμε την ταινία "Σφραγισμένα χείλη", που είναι η μεταφορά στον κινηματογράφο του βιβλίου "Διαβάζοντας στη Χάννα", και θα συζητήσουμε αυτή τη μεταφορά.

Γνώμη της λέσχης για το Διαβάζοντας στη Χάννα" του Μπέρναρντ Σλινκ

2010-01-10T10:16:00.006+02:00

Το βιβλίο ικανοποίησε απόλυτα το σύνολο των μελών και συζητήθηκε μ' ενθουσιασμό. Η ερωτική σχέση ενός δεκαπεντάχρονου αγοριού με μια τριαπεντάρα, τη Χάννα, η οποία του επιβάλει με τον τρόπο της να της διαβάζει σε κάθε τους συνάντηση. Η αφήγηση γίνεται από τον πρωταγωνιστή αυτής της ιστορίας, σε ηλικία μεσήλικα πλέον και μας αποκαλύπτει αργά κι επιδέξια γιατί η Χάννα του ζητούσε να της διαβάζει και ποια ήταν η ζωή της πριν την γνωρίσει. Αποκαλύψεις που θέτουν ηθικά ερωτήματα στον αναγνώστη, ο οποίος τελικά προβληματίζεται στο αν θα πρέπει να καταδικάσει πρόσωπα και τις αποφάσεις τους. Παρ' όλο που το κείμενο του οπισθόφυλλου προδίδει κάπως την υπόθεση, το βιβλίο διαβάζεται με ενδιαφέρον μέχρι το τέλος (για άλλους αναμενόμενο και για άλλους απρόσμενο). Η μετάφραση του Ιάκωβου Κοπέρτι πολύ καλή!

Επόμενη συνάντηση της λέσχης στις 3 Φεβρουαρίου 2010, 5:30 μ.μ. με βιβλίο προς συζήτηση το "Η δεξιά τσέπη του ράσου" του Γιάννη Μακρυδάκη, εκδόσεις ΕΣΤΙΑ.

Επίσης στις 11 Φεβρουαρίου θα έχουμε προβολή της ταινίας "Σφραγισμένα χείλη", που είναι μεταφορά του βιβλίου "Διαβάζοντας στη Χάννα" στη μεγάλη οθόνη, και μετά συζήτηση με θέμα: "Μεταφορά ενός λογοτεχνική έργου στην οθόνη".

Γνώμη της λέσχης για "το ξέφωτο"

2009-12-02T20:34:00.003+02:00

«Το ξέφωτο»
Είναι μια ερωτική ιστορία της Ιφιγένειας και του Τέγου, μιας αρχοντοπούλας κι ενός αγωγιάτη, τοποθετημένη στο Μέτσοβο τη χρονική περίοδο 1875-1908. Το ξέφωτο του τίτλου άλλοτε είναι μια μεταφορική έννοια, άλλοτε μια υπαρκτή τοποθεσία και άλλοτε ονειρική ή μαγική. Η συγγραφέας μεταφέρει με επιτυχία την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής, συνδυάζει περίτεχνα τη μυθοπλασία με τα ιστορικά γεγονότα και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, τόσο που μερικά μέλη «πηδούσαν» τις λυρικές περιγραφές για να «τρέξουν» την ιστορία (μετά γύριζαν, βέβαια, για να «σταθούν» και σ’ αυτές). Άρεσε σε όλα τα μέλη!

Επόμενη συνάντηση της λέσχης θα γίνει την Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου, 2010, 5:30 μ.μ. και βιβλίο προς συζήτηση θα είναι: «Διαβάζοντας στη Χάννα» του Μπέρναρντ Σλινκ, εκδόσεις Κριτική

Η γνώμη της λέσχης για "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης"

2009-11-05T13:49:00.003+02:00

"Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης" της Μάρως Βαμβουνάκη

Όλα τα μέλη συμφώνησαν ότι είναι βιβλίο ευκολοδιάβαστο με πάρα πολλές αλήθειες δοσμένες με τρόπο που να γίνονται κατανοητές ακόμη κι από κάποιον που δεν έχει επιστημονική κατάρτιση ψυχολογίας, φιλοσοφίας ή κοινωνιολογίας. Μερικοί ένιωσαν μερικές φορές ότι η διάνθιση του κειμένου με αποσπάσματα ειδικών επιστημόνων παραγκώνιζε το λόγο της συγγραφέα, ενώ άλλοι βρήκαν αυτή τη διάνθιση απόλυτα λειτουργική κι ενημερωτική. Επίσης σε όλα τα μέλη έγινε αισθητή η μεγάλη πίστη της συγγραφέα στο Θεό κι άλλοι μεν συμφώνησαν με την επιστράτευση αυτής της πίστης στην επιχειρηματολογία της, ενώ άλλοι όχι.

Επόμενη συνάντηση της λέσχης θα γίνει την Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου, 5:30 μ.μ. και βιβλίο προς συζήτηση θα είναι: «Το ξέφωτο» της Τατιάνας Αβέρωφ, εκδόσεις Κέδρος

Βιβλία ακόμη που προτάθηκαν προς ανάγνωση (+ εκείνα του προηγούμενου μήνα):

«Οι αλήθειες των άλλων» του Ν. Θέμελη, εκδόσεις Κέδρος
«Το εστεμμένο πάθος» του Θ. Διαμαντόπουλου, εκδόσεις Εστία
Από Βιβίνα Βαλσαμάκη

«Η θεραπεία του Σοπενάουερ» του Ίρβινγκ Γιάλομ, εκδόσεις Άγρα
«Διαβάζοντας στη Χάννα» του Μπέρναρντ Σλινκ, εκδόσεις Κριτική
Από Ντομινίκ Μολίν-Ανδρεάδου

«Το πάθος χίλιες φορές» της Ζυράνα Ζατέλη, εκδόσεις Καστανιώτη
«Το σπίτι της σιωπής» του Ορχάν Παμούκ, εκδόσεις Ωκεανίδα
Από Ασπασία Μαρτίνη

«Το ντιβάνι» του Ίρβινγκ Γιάλομ, εκδόσεις Ιωλκός
«Οι φωνές του σώματος» της Λουκρητίας Δούναβη, εκδόσεις Εστία
Από Λίνα Καραϊσκου

«Οι αλήθειες των άλλων» του Ν. Θέμελη, εκδόσεις Κέδρος
«Το ξέφωτο» της Τατιάνας Αβέρωφ, εκδόσεις Κέδρος
Από Φωτεινή Βελιώτη

Γνώμη της λέσχης για "Λεβάντα της Άτκινσον" & "Ονίτσα"

2009-10-07T20:53:00.020+03:00

Με την έναρξη της καινούριας χρονιάς της λέσχης μας, θα θέλαμε να επαναλάβουμε ότι εμείς δεν κάνουμε κριτική βιβλίων παρά εκθέτουμε τη γνώμη μας ως απλοί αναγνώστες.

"Λεβάντα της Άτκινσον" του Μάνου Κοντολέων
Εντυπωσιαστήκαμε από τη ψυχογραφία του μυθιστορήματος και ιδιαίτερα με την εμβάθυνση του χαρακτήρα της Κλέας, δεδομένου ότι έγινε από άντρα συγγραφέα. Ταυτιστήκαμε με τους χαρακτήρες, παρ' όλο που διαφωνήσαμε μερικοί με τη στάση ή τις επιλογές τους. "Σταθήκαμε" σε πολλούς εύστοχους συλλογισμούς του συγγραφέα-αφηγητή και συζητήσαμε σημειολογικά τα ονόματα των χαρακτήρων που απαρτίζουν την τετραμελή οικογένεια της ιστορίας (ένα παιχνίδι με τα ονόματα της πραγματικής οικογένειας του συγγραφέα). Στο τέλος συμφωνήσαμε όλοι ότι η "Λεβάντα της Άτκινσον" ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα μετατροπή ενός θεατρικού έργου σε μυθιστόρημα αλλά οι περισσότεροι θα προτιμούσαμε να το αναγνώσουμε στη θεατρική μορφή του και, μάλιστα, να το δούμε ανεβασμένο.

"Ονίτσα" του Λεκλεζιό
Ο συγγραφέας εστίασε την προσοχή του περισσότερο στην περιγραφή της αφρικάνικης γης και του ταξιδιού προς αυτή, παρά στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων της ιστορίας. Η επιλογή αυτή του συγγραφέα μάς δίχασε, καθώς άλλοι συμφωνήσαμε μαζί του και άλλοι όχι. Όλοι όμως βρήκαμε αυτή την περιγραφή αριστουργηματική, ιδιαίτερα της φύσης. Όλοι επίσης παραδεχτήκαμε ότι "χαθήκαμε" αρκετές φορές στις παρεμβαλλόμενες σελίδες που αναφέρονται σε μια μυθική περιπλάνηση αρχέγονων κατοίκων της περιοχής. Η μετάφραση έχουμε την εντύπωση ότι αδίκησε το πρωτότυπο.

Η επόμενη συνάντηση θα γίνει στις 4 Νοεμβρίου, 5:30 μ.μ. και βιβλίο που ορίστηκε προς συζήτηση είναι το "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης" της Μάρως Βαμβουνάκη.

Βιβλία που άρεσαν σε μέλη και τα πρότειναν προς ψηφοφορία για ανάγνωση:

"Το νησί της προηγούμενης μέρας" του Ουμπέρτο Έκο, εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Έ.Κ.

"Οι φωνές του σώματος" της Λουκρητίας Δούναβη
"Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης" της Μάρως Βαμβουνάκη, εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Λ.Κ.

"Εστεμμένο πάθος" του Θανάση Διαμαντόπουλου, εκδόσεις ΕΣΤΙΑ
"Το παραμύθι των ψυχών" της Βούλας Μάστορη, εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ *
Β.Β.

"Μια στιγμή στον άνεμο" του Αντρέ Μπρινκ, εκδόσεις ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΗ
"Ιστορία αγάπης και σκότους" του Άμος Οζ, εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
Τ.Μ.

"Ο θείος Τάκης" του Γιάννη Ξανθούλη, εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
"Λόγια φτερά" του Γιώργου Χωμενίδη, εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ
Β.Μ.

* Το "Παραμύθι των ψυχών" προτάθηκε ερήμην μου, παρ' όλο που έχω αρνηθεί επανειλημμένα να οριστεί ως βιβλίο προς συζήτηση στη λέσχη μας, αφού είμαι μέλος σε αυτή και δη συντονίστριά της. Όμως έβαλα βέτο και εξαιρέθηκε από τη μετέπειτα ψηφοφορία.

Μέλη που πρότειναν βιβλία για ψηφοφορία:
Ε.Κ. -->Έφη Κονταράκη
Ν.Κ. -->Λίνα Καραϊσκου
Β.Β. -->Βιβίνα Βαλσαμάκη
Τ.Μ. -->Τζένη Μακαριάδου
Β.Μ. -->Βούλα Μάστορη

Κι άλλα βιβλία

2009-08-11T07:47:00.002+03:00

Από το φθινόπωρο στις συναντήσεις της λέσχης μας, εκτός από το βιβλίο του μήνα που θα συζητάμε, θα μπορεί όποιο μέλος επιθυμεί να παρουσιάζει εν συντομία βιβλίο ή βιβλία που διάβασε πρόσφατα και του άρεσαν. Έτσι, η σχετική ανάρτηση (γνώμη της λέσχης για το εκάστοτε βιβλίο προς συζήτηση) του μηνός θα περιλαμβάνει πλέον και τους τίτλους βιβλίων που άρεσαν (μαζί με το όνομα του μέλους που τα παρουσίασε).
Η συντονίστρια της λέσχης ΔΙΟΝΥΣΟΣ
Βούλα Μάστορη

Ραντεβού τον Οκτώβρη

2009-06-11T12:31:00.004+03:00

Φωτογραφία από τη συνάντηση (10/6/09)με τη συγγραφέα κα Αθηνά Χατζή, με την οποία μιλήσαμε για το βιβλίο της "La Sagrada Familia" με κρασάκι και μεζέ στον κήπο ενός μέλους της λέσχης μας. Με αυτή την καθ' όλα όμορφη συνάντηση κλείσαμε το φετινό κύκλο των "εργασιών" μας.
Ραντεβού τον Οκτώβρη. Καλό καλοκαίρι με πολλές κι ευχάριστες αναγνώσεις.
Βούλα Μάστορη

Γνώμη της λέσχης για "Ο αριθμός του Θεού "

2009-06-03T20:27:00.006+03:00

Το βιβλίο γοήτευσε τα μέλη της λέσχης μας με το πρωτότυπο θέμα του (μα να θέλει να επικοινωνήσει ο Θεός με τον άνθρωπο;) και την ανατροπή του τέλους (βεβαίως, και δεν τη λέω), τη δομή της αφήγησης (τι παραμύθιασμα!), τις φιλοσοφικές έννοιες περί θρησκείας (γιατί υπάρχει;) και αλήθειας (υπάρχει στ' αλήθεια;), τις τοποθετήσεις ως προς την ξενοφοβία (σαν να ζήσαμε αυτά που φανταστήκαμε ότι έγιναν στον Άλεξ της Βέρροιας), τη διαφορετικότητα (όποια κι αν είναι αυτή), τη σχέση των δύο φύλων (αντιδιάσταση θα 'λεγα), τα ΜΜΕ (παντού και πάντα τα ίδια) και --παρόλο που τα μαθηματικά δεν είναι το δυνατό σημείο της ομάδας μας-- με τις μαθηματικές/λογισμικές έννοιες.

Στις 10 Ιουνίου, Τετάρτη, θα έχουμε τη χαρά να συναντήσουμε στη λέσχη μας τη συγγραφέα κα Αθηνά Χατζή και να συζητήσουμε και μαζί της το βιβλίο της "La Sagrada Familia". Αυτή η συνάντηση θα κλείσει το φετινό κύκλο των "εργασιών" της λέσχης μας. Η επόμενη συνάντησή μας θα γίνει την πρώτη Τετάρτη του Οκτωβρίου 2009 (7/10/09)με βιβλία προς συζήτηση: "Λεβάντα της Άτκινσον" του ΜΑΝΟΥ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ και "Ονίτσα" του Λε Κλεζιό.

.

Καλό καλοκαίρι και καλές αναγνώσεις!
Β.Μ.

Γνώμη της λέσχης για "LA SAGRADA FAMILIA "

2009-04-24T09:40:00.007+03:00

Ο ιταλικός τίτλος ξένισε στην αρχή (γιατί όχι "Αγία οικογένεια";), αλλά μετά έγινε αποδεκτός ως μέρος του όλου σαρκασμού/ειρωνείας που διέπει το μυθιστόρημα. Θα μπορούσε εύκολα να ολισθήσει στο μελό, μια και η ιστορία αφορά την απαγωγή ενός νηπίου και το ανεκπλήρωτο κενό που δημιουργεί αυτό το γεγονός στην "αγία οικογένεια", παρ' όλο που γεννιούνται μετέπειτα τέσσερα παιδιά ακόμη (ένα κορίτσι και τρία αγόρια κατά σειρά), αλλά η συγγραφέας το απέφυγε επιμελώς, ίσως και υπερβολικά επιμελώς σύμφωνα με κάποια μέλη της λέσχης. Η αφήγηση στηρίζεται βασικά στο κορίτσι που γεννιέται μετά την απαγωγή της πρώτης κόρης και ακτινωτά αναφέρεται στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας (και τον περίγυρό τους)εστιάζοντας κάποια στιγμή την προσοχή στη "χαμένη" κόρη, η οποία έχει υιοθετηθεί από μια εύπορη και τρυφερή οικογένεια. Το ποιος και γιατί απήγαγε τη μικρή δεν προσδιορίζεται. Μόνο στο τέλος αφήνεται ένας αμυδρός υπαινιγμός.
Μας άρεσε: ο σαρκασμός, η αποστασιοποίηση από τις μελό λεπτομέρειες, η ειρωνική μίξη καθαρεύουσας με "μαλλιαρή" δημοτική, η δομή της αφήγησης, η ευέλικτη χρήση των λέξεων, η μελαγχολική ατμόσφαιρα...

Επόμενη μέρα συνάντησης της λέσχης μας ορίστηκε η Τετάρτη 3/6/09, ώρα 5:30 μ.μ. και βιβλίο προς συζήτηση το "Ο αριθμός του Θεού" του Κώστα Αρκουδέα", εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ.
Β.Μ.

Γνώμη της λέσχης για "Νορβηγικό δάσος"

2009-04-09T07:29:00.004+03:00

Μας άρεσε το "Νορβηγικό δάσος" για τη μελαγχολική του ατμόσφαιρα, για τις πολιτικές θέσεις του κεντρικού ήρωα, για τις φιλοσοφικές σκέψεις του συγγραφέα πάνω στην ιδέα του θανάτου και για την ξεκάθαρη σκιαγράφηση των χαραχτήρων. Υπήρξαν ορισμένες ενστάσεις ως προς την εμμονή (?) του συγγραφέα σε περιγραφές όπως αυτή της καθημερινής προσωπικής καθαριότητας ή της ενδυμασίας των ηρώων ή της αυτοϊκανοποίησης των αρσενικών χαραχτήρων. Εκείνο που μας "έμεινε" κυρίως από το βιβλίο ήταν ότι, ενώ στις σελίδες του επεμβαίνει ο θάνατος (τις περισσότερες φορές ως αυτοκτονία), κυριαρχεί η ζωή με κορύφωση τη γενετήσια πράξη.

Επόμενη μέρα συνάντησης της λέσχης μας ορίστηκε η Τετάρτη 6/5/09, ώρα 5:30 μ.μ. και βιβλίο προς συζήτηση το LA SAGRADA FAMILIA της Αθηνάς Χατζή, εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.
Β.Μ.

Blogger Ο/Η Λέσχη ανάγνωσης Κω είπε...

κατά σύμπτωση, μόλις τέλειωσα κι εγώ το ίδιο βιβλίο (προσωπικά, όχι ως λέσχη ανάγνωσης, με τη λέσχη μας τώρα διαβάζουμε Λίγο από το αίμα σου της Σώτης Τριανταφύλλου) και βέβαια μου άρεσε πάρα πολύ. Εγώ δεν ένιωσα καμιά ενόχληση από αυτή την "εμμονή-με ερωτηματικό", του συγγραφέα που λέτε. αντιθέτως η αναφορά των στοιχείων αυτών μου φαινόταν πολύ φυσιολογική από τη στιγμή που μιλούσε για νέα παιδιά που βρίσκονται στις πρώτες εμπειρίες της αυτόνομης και ελεύθερης ζωής μακριά από τους γονείς. .

Αυτό που εμένα με ενόχλησε ήταν η Reiko. Το’ παιζε παντογνώστρια με τη ζωή των άλλων όταν η ίδια δεν στάθηκε ικανή να δημιουργήσει μια δική της ζωή...

πολύ ωραίο βιβλίο, πάντως!

:-)
ZiaPupa
http://sfavolando.blogspot.com/
Ιωσηφίναhttp://leshianagnosisko.blogspot.com/

10 Απρίλιος 2009 12:00 μμ

Γνώμη της λέσχης για "Κωνσταντινούπολη των ασεβών μου φόβων"

2009-03-06T14:10:00.005+02:00

Το βιβλίο είναι ένα οδοιπορικό στην Πόλη κάτω από την ιδιαίτερη ματιά του οδοιπόρου/ταξιδευτή Ξανθούλη. Προσωπικά θα το προτιμούσα ως μυθιστόρημα, μια και δε με ελκύουν τα ταξιδιωτικά βιβλία, αλλά τελικά η γραφή του με κέρδισε. Και το ίδιο κέρδισε και τα υπόλοιπα μέλη της λέσχης που είχαν μόνο κολακευτικά λόγια για το βιβλίο, παρόλο που, ως συντονίστρια της λέσχης, για να "ζωηρέψω" τη συζήτηση (το βρίσκω μερικές φορές κάπως βαρετό να συμφωνούμε όλοι) κριτικάρισα διφορούμενα μερικά στοιχεία του βιβλίου, όπως για παράδειγμα την εμμονή (?) του συγγραφέα ν' αναφέρει τούρκικες λέξεις και μετά να τις μεταφράζει ή τη μεταφυσική που εμπλέκεται στη διαδρομή και αφήνει αναπάντητα (?) ερωτήματα. Τι κρίμα που ο Γιάννης Ξανθούλης δεν αποδέχτηκε την πρόσκληση της λέσχης μας να συζητήσουμε το βιβλίο του! Το γεγονός αυτό μας απογοήτευσε πάρα πολύ και ακόμη περισσότερο, το ότι δεν έδωσε έστω κάποια εναλλακτική ημερομηνία μελλοντικής συνάντησής μας.

Επόμενη μέρα συνάντησης της λέσχης μας ορίστηκε η Τετάρτη 8/4/09, ώρα 5:30 μ.μ. και βιβλίο προς συζήτηση το "Νορβηγικό δάσος" του Xαρούκι Mουρακάμι, εκδόσεις Ωκεανίδα.

Γνώμη της λέσχης για "Πικρά κεράσια"

2009-02-05T13:51:00.003+02:00

Ομόφωνη διαπίστωση ότι είναι ένα βιβλίο ευκολοδιάβαστο, χωρίς πολλές απαιτήσεις (και ίσως φιλοδοξίες). Η πλειοψηφία των μελών έκρινε αυτές τις ιδιότητες μάλλον αρνητικά. Όσον αφορά το εύρημα με τα κεράσια, άλλοι το βρήκαν υπερβολικό και άλλοι όχι αρκετά αξιοποιημένο. Όλοι συμφωνήσαμε όμως ότι ένα "μάζεμα" στην ιστορία θα την δυνάμωνε αισθητά.

Επόμενο βιβλίο προς συζήτηση ορίσαμε το "Κωνσταντινούπολη" του Γιάννη Ξανθούλη και η συνάντησή μας θα γίνει στις 4 Μαρτίου, ώρα 5:30μ.μ.

Γνώμη της λέσχης για "Το σπίτι των επιθυμιών",

2009-01-08T14:06:00.004+02:00

Το βιβλίο αυτό βασικά απευθύνεται σε εφήβους και η αιτία που αποφασίσαμε σε μια λέσχη ενηλίκων να το διαβάσουμε είναι ότι θέλαμε να γνωρίσουμε λίγο τη Σίλια Ρις, μια και είναι καλεσμένη εφέτος στη Δεύτερη Έκθεση Παιδικού & Εφηβικού βιβλίου (23-26 Ιανουαρίου). Πεποίθησή μας είναι ότι ένα καλό παιδικό/νεανικό βιβλίο διαβάζεται το ίδιο ευχάριστα κι από ενήλικες. "Το σπίτι των επιθυμιών" έχει ως κεντρικό ήρωα έναν έφηβο που γνωρίζει για πρώτη φορά τον ολοκληρωμένο έρωτα με μια συνομήλικη του, της οποίας η οικογένεια δεν είναι συμβατική και παραδοσιακή σαν τη δική του. Το βιβλίο ικανοποίησε ως προς το θέμα, αλλά όχι τόσο ως προς την επί μέρους ανάπτυξή του. Η πλειοψηφία το βρήκε μάλλον "λίγο". Όμως, το θέμα αυτό καθαυτό έδωσε εναύσματα για μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για τις διαφορές μεταξύ ενός βιβλίου για παιδιά κι ενός για ενήλικες, για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να λέγεται σ' ένα βιβλίο για παιδιά κτλ.

Επόμενο βιβλίο προς συζήτηση διαλέξαμε "Τα πικρά κεράσια" του Δημήτρη Αλεξίου και η συνάντησή μας θα γίνει στις 4 Φεβρουαρίου, ώρα 5:30 μ.μ.

Γνώμη της λέσχης για το βιβλίο "Τι είδε η γυναίκα του Λωτ"

2008-11-27T13:41:00.009+02:00

Σκοτεινό έργο κι απαισιόδοξο κατά γενική ομολογία. Η πλειοψηφία μας δεν το διαβάσαμε με ευχαρίστηση. Και αυτό το χρεώσαμε στη συγγραφέα. Θεωρήσαμε ότι έπρεπε να μας το "σερβίρει" διαφορετικά. Η δομή της αφήγησης, μέσα κυρίως από επιστολές, ήταν ενδιαφέρουσα, αλλά οι επιστολές αυτές, αν και υποτίθεται ότι γράφτηκαν από διαφορετικά πρόσωπα, μάς φάνηκαν να τις έχει γράψει όλες το ίδιο πρόσωπο. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό ήταν κάτι που το έκανε συνειδητά η συγγραφέας προκειμένου να δείξει την αλλοτρίωση της προσωπικότητας των συγκεκριμένων προσώπων, όμως η λύση του επιστολόλεξου (και εύρημα του βιβλίου) στηριζόταν, υποτίθεται, στη χαρακτηριστική και ιδιαίτερη γραφή της κάθε επιστολής. Από την άλλη, ο τρόπος που λύνεται το επιστολόλεξο δε δίνεται με σαφήνεια, αλλά μπορεί κι αυτό να έγινε εσκεμμένα από τη συγγραφέα.
Σε γενικές γραμμές συμμεριστήκαμε τους περιβαλλοντολογικούς και κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς που προβάλλονται αλληγορικά στο βιβλίο, αλλά οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις δε μας έπεισαν. Όσον αφορά δε την ανατροπή που σημειώνεται στην υπόθεση στο τέλος, άλλοι θεώρησαν ότι μάλλον περιέπλεξε την ήδη περιπλεγμένη υπόθεση και άλλοι ότι την αναίρεσε.

Επόμενη συνάντηση της λέσχης μας: Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2009, ώρα 5:30
Βιβλίο προς συζήτηση: "Το σπίτι των επιθυμιών" της Σίλια Ρις, εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

Ο/Η Ευγενία (Τζένη) Μακαριάδη. είπε...

Βιβλίο: «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ» της Ιωάννας Μπουραζοπούλου.

Υπερχείλιση σήμερα, ως η βιβλική καταστροφή στα Σόδομα και Γόμορα∙ και ξάφνου αλλάζουν τα γεωγραφικά όρια τριών Ηπείρων, όπως το Παρίσι που γίνεται παραθαλάσσιο.

Στο ίδιο σημείο της βιβλικής καταστροφής στις όχθες της Νεκράς Θάλασσας αναβλύζει ένα παράξενο αλάτι σε ροζ χρώμα, εμπόρευμα πανάκριβο και κυρίαρχο της αγοράς.

Μια μυθιστορία αλληγορική, ατμόσφαιρα «Οργουελική», ένας λαβύρινθος ατομικής και συλλογικής σκέψης επιζητεί διέξοδο.

Αλληγορικό παραμύθι με έντονα στοιχεία θρησκευτικά, κοινωνικά, πολιτικά. Θρίλερ μέσα σε αλήθειες και ψέματα με αγωνία για το παρακάτω. Μυθιστόρημα με ανατρο-πές που τρέχεις και συ μαζί να ανασάνεις από το αλάτι που σε καίει, γιατί η αποικία που ζεις είναι εργοστάσιο παραγωγής του. Τα σύνορα είναι κλειστά, η ατμόσφαιρα αποπνικτική. Κανένα έναυσμα αναδημιουργίας παρά μόνο οι θολές φιγούρες ανθρω-πομηχανών που λειτουργούν ακατάπαυστα για το κερδοφόρο προϊόν, που επωφελούνται οι αποικιστές.

Η αντίσταση σε κατάσταση αδραναποίησης, τα ώτα του Μ. Αδελφού σπαρμένα παντού, ιδιωτικός χώρος δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως ο νους και μέσα από ένα φαινομενικά παιχνίδι «το επιστολόλεξο», στέλνει σήματα επικοινωνίας στην πραγμα-τικότητα και δείχνει την έξοδο στο τούνελ της σκλαβιάς.

(Μου άρεσε η επινόηση του αλατιού η πρωτοτυπία του Θέματος και η αναφορά στη Νεκρά Θάλασσα, η στάθμη της οποίας συρρικνώνεται επικίνδυνα εδώ και 25 χρόνια εξ αιτίας οικολογικής καταστροφής).

Γνώμη της λέσχης για το βιβλίο "H αηδονόπιτα"

2008-11-06T19:54:00.008+02:00

"Η αηδονόπιτα" άρεσε σε ΟΛΑ τα μέλη της λέσχης. Κάποιος μόνο είχε μια μικρή ένσταση ως προς το λυρισμό της αφήγησης. Τον βρήκε κάπως υπερβολικό, αλλά, όπως παρατήρησε κάποιος άλλος και με τον οποίον όλοι συμφωνήσαμε, αυτή η υπερβολή είναι δικαιολογημένη εφόσον αντικατοπτρίζει τον πληθωρικό ρομαντισμό εκείνης της εποχής. Ως προς το τέλος του βιβλίου, θα προτιμούσαμε να σταματούσε η αφήγηση εκεί που αρχίζει το ταξίδι προς την Αμερική.

Δεδομένου ότι η "Αηδονόπιτα' συγκαταλέγεται στα βιβλία που ψήφισε η λέσχη μας για τη μικρή λίστα του Βραβείου Αναγνωστών κι εφόσον ευτύχησε να είναι τελικά σε αυτή τη λίστα, από εδώ και πέρα όλοι μας αποφασίσαμε να την υποστηρίξουμε στην πορεία της για το Βραβείο, μια και συγκέντρωσε τόσο καλές κριτικές στη λέσχη μας.

Η επόμενη συνάντησή μας θα είναι στις 3 Δεκεμβρίου, ημέρα Τετάρτη, ώρα 5:30, για το βιβλίο "Τι είδε η γυναίκα του Λωτ" της Ιωάννας Μπουραζοπούλου, εκδόσεις Καστανιώτη.

Β.Μ.



Ο/Η Jenny είπε...: η αηδονόπιτα

του ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΖΟΥΡΓΟΥ.

Πολεμικό οδοιπορικό, χρονικό πολέμου, ταξίδι πέντε χρόνων στην Ελλάδα της επανάστασης του 1821 ενός Αμερικανού φοιτητή, από τον ξεσηκωμό της Μακεδονίας, της Στερεάς και από κει στο έγκλειστο Μεσολόγγι.

Ιστορικό, περιπετειώδες μυθιστόρημα που μαζί με τον ήρωα ο αναγνώστης νιώθει τα βόλια να περνούν ξυστά από το πρόσωπό του, ανασαίνει τη βαριά μυρουδιά της λάσπης από ανθρώπινο αίμα, αγωνιά για τη ζωή παλεύοντας το θάνατο, συνεχίζει να προχωρά ανασαίνοντας αποφορές βάλτων, αποφορές περιττωμάτων.

Ένας ύμνος αιματοβαμμένος για ελευθερία και δημοκρατία από δεσποτισμούς και τρομοκρατίες τυράννων. Ένας έρωτας ποίημα, ένας έρωτας ελπίδα μέσα στην κάπνα και τα χαλάσματα του πολέμου. Ανθρωπιά και προστασία μέσα στη δίνη του πολέμου και του φευγιού, από τη χατζάρα του πολιορκητή, μικρών ορφανών παιδιών.

Μέσα στο μυθιστόρημα ακούμε τους λόγους, αισθανόμαστε τις ανάσες και το άρωμα του ποιητή Μπάιρον, του Ανώνυμου Έλληνα συγγραφέα, του Ελβετού φιλέλληνα και εκδότη Ιωάννη-Ιάκωβου Μάγερ, του Φιλικού Κασομούλη και συγγραφέα των στρατιωτικών ενθυμημάτων του 1821, τον Εθνικό Ευεργέτη Πατάφη Ιωάννη, ιδρυτή του Παπάφειου ορφανοτροφείου Θεσσαλονίκης και της Γενναδίου Βιβλιοθήκης, κ.α..

Αηδονόπιτα είναι το άπιαστο όνειρο, όμως ο συγγραφέας στο βιβλίο του μας φωνάζει ότι με τον αγώνα υπάρχει ελπίδα.

Μου άρεσε πολύ.

Τζένη Μακαριάδη.

Γνώμη της λέσχης για "Η πλατιά θάλασσα των Σαργασσών", "Σάββατο" και "Μια νέα πατρίδα έξω από το παράθυρό μου"

2008-10-02T22:54:00.001+03:00

1. Η πλατιά Θάλασσα των Σαργασσών:
Η πλειοψηφία βρήκε ευρηματική την ιδέα να γραφεί η προϊστορία δύο ηρώων ενός προγενέστερου ξένου μυθιστορήματος και πετυχημένη την απόδοση της ατμόσφαιρας και του περιβάλλοντος.

2. Σάββατο:
Η πλειοψηφία ικανοποιήθηκε από τη σαββατιάτικη διαδρομή του ήρωα. Όλοι συμφώνησαν όμως ότι, άσχετα από την εντυπωσιακή ακρίβεια ορισμένων περιγραφών, η επιμονή στη λεπτομέρεια ορισμένες φορές ήταν κουραστική.

3. Μια νέα πατρίδα έξω από το παράθυρό μου:
Άρεσε σε όλους πάρα πολύ και ο ενθουσιασμός αυτός επηρέασε τα νέα μέλη της λέσχης τόσο ώστε να το βάλουν στη λίστα ανάγνωσης "εκτός ύλης".

Για την επόμενη συνάντηση της λέσχης -πρώτη Πέμπτη του Νοέμβρη (6-11-08) στις 6:00 μ.μ.- ορίσαμε για συζήτηση το βιβλίο "Η αηδονόπιτα" του Ισίδωρου Ζουργού.

Β. Μ.

Βραβείο αναγνωστών 2008

2008-07-26T18:12:00.003+03:00

Ναι, είναι πολύ καλή απόφαση του ΕΚΕΒΙ να προτείνουν οι απανταχού στην Ελλάδα Λέσχες Ανάγνωσης τη μικρή λίστα των βιβλίων για το Βραβείο Αναγνωστών.
Το θέμα είναι: τα βιβλία που θα προτείνει η κάθε λέσχη θα είναι απλά όσα θα διαλέξει ανάμεσα σε αυτά που έτυχε να γίνουν τα πιο αγαπημένα των αναγνωστών (δηλαδή τα μπεστσέλερς) ή αυτά που θεωρεί εκείνη ως καλύτερα; Το πρώτο είναι πρακτικά εύκολο, το δεύτερο αδύνατο, δεδομένου ότι δεν μπορεί μια λέσχη, εάν θέλει να πράξει δίκαια και αξιοκρατικά, να διαβάσει σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα την ετήσια βιβλιοπαραγωγή και να διαλέξει τα δέκα βιβλία που θεωρεί πιο άξια.
Έτσι, το μόνο που μπορεί να κάνει μια λέσχη που σέβεται (λογοτεχνικά) τον εαυτό της είναι να προτείνει βιβλία που διάλεξε αυτό το χρόνο να διαβάσει και της άρεσαν, και όσα από τα μπεστσέλερς θεωρεί άξια (πάντα λογοτεχνικά) προς βράβευση.
Προσωπικά αυτό θα προτείνω να κάνουμε στη δική μας λέσχη, εκτός κι αν κάποιος έχει να προτείνει κάτι πιο δίκαιο και αξιοκρατικό.

Όπως και να 'χει όμως, το Βραβείο Αναγνωστών μπορεί εκ των πραγμάτων να μην προσδίδει στο βραβευμένο βιβλίο περγαμηνές "υψηλής λογοτεχνικής ποιότητας", όμως σίγουρα αποδεικνύει ότι οι αναγνώστες το αγάπησαν. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για ένα συγγραφέα - μπορεί να είναι πιο σημαντικό και από όποια άλλη βαρύγδουπη λογοτεχνικά διάκριση.

Β.Μ.

βιβλία που ορίσαμε προς ανάγνωση για το καλοκαίρι

2008-07-22T21:29:00.005+03:00

"Σάββατο" του Ίαν Μακγιούαν
Οι λεπτομερειακές περιγραφές λίγο με κούρασαν - δε με ενδιαφέρει να μάθω, για παράδειγμα, πώς ακριβώς έπαιξε σκουός ο ήρωας, πού χτυπούσε το μπαλάκι και πόσες μπαλιές έχασε ή ποιος κέρδισε- όμως "κόλλησα" σιγά σιγά σ' αυτόν τον νευροχειρούργο και τον ακολούθησα υπομονετικά στη σαββατιάτικη διαδρομή του, και δεν αποζημιώθηκα! Είναι μια από τις λίγες φορές που βρίσκω ένα βιβλίο να μην "κάνει νερά" εκεί προς το τέλος.

Β.Μ.

βιβλία που ορίσαμε προς ανάγνωση για το καλοκαίρι

2008-07-06T13:25:00.005+03:00

Πάντως, θάλασσα δεν είδα στο βιβλίο "Η πλατιά θάλασσα των Σαργασσών", τουλάχιστον τόση που να εξηγεί τον τίτλο του. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Γεγονός είναι ότι εμένα δε με τράβηξε ούτε η υπόθεση του βιβλίου ούτε η γραφή της συγγραφέα του. Ίσως να μη φταίει η συγγραφέας για το δεύτερο αλλά η μετάφραση. Όπως και να' χει, ο τρόπος που διαχειρίζεται την ιστορία της -ασύνδετη και ελλειπτική γραφή- εμένα, εκτός των άλλων, με μπέρδευε και γύριζα πίσω να καταλάβω ποιος μιλάει και πού ακριβώς βρίσκεται η υπόθεση και μήπως έχασα κάποια σελίδα. Επιπλέον, περίμενα κάποια εμβάθυνση στο χαρακτήρα της Αντουανέτ. Όσο για το σύζυγό της... καμία σχέση με τον αντίστοιχο χαρακτήρα του βιβλίου "Τζέιν Έιρ", τον οποίο, υποτίθεται, δανείστηκε για να μας δώσει την προϊστορία αυτής της υπόθεσης.

Β.Μ.

βιβλία που ορίσαμε προς ανάγνωση για το καλοκαίρι

2008-06-24T17:20:00.006+03:00

Το ¨Μια νέα πατρίδα έξω από το παράθυρό μου" του Θοδωρή Καλλιφατίδη είναι ένα από τα βιβλία που ορίσαμε προς ανάγνωση για το καλοκαίρι. Περίμενα κάποια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Δεν είναι. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε μου άρεσε. Απλώς ξαφνιάστηκα. Το βιβλίο περιέχει αφορισμούς του συγγραφέα ως μετανάστη και τους προσωπικούς του προβληματισμούς σχετικά με την ταυτότητα του ατόμου ως μετανάστη καθορίζοντας τις έννοιες "ξένος" και "αλλοδαπός". Στη σελίδα 62 καταθέτει μια ενδιαφέρουσα όσο και ανατρεπτική άποψη ως προς τη διατήρηση της εθνικότητας του ατόμου μετά τη μετανάστευση. Καλύτερα κεφάλαια για μένα τα Νο12 και Νο13, ενώ τη θέση του ως προς τους κριτικούς (σελ. 124-125) τη βρήκα φανταστική!

Β.Μ.

Γνώμη της λέσχης για το "H γνώση των νεκρών"

2008-06-12T20:40:00.004+03:00

Είναι το πρώτο βιβλίο που έτυχε καθολικής αρνητικής κριτικής. Όλοι το βρήκαμε υπερβολικά μεγάλο και φλύαρο σε πολλά σημεία του. Βεβαίως όλοι επίσης παραδεχτήκαμε ότι η έμπειρη γραφή είχε δύναμη, γι' αυτό και κατάφερε να ενοχλήσει σε πολλά σημεία, το οποίο, υποθέτω, ήταν και ο στόχος του συγγραφέα. Για την ιστορία, μόνο ένα μέλος της λέσχης τέλειωσε ολόκληρο το βιβλίο. Γεγονός, πάντως, είναι πως το θέμα και ο τρόπος της γραφής φάνηκαν πολύ ελκυστικά στην αρχή, απλά στην πορεία κούρασαν.

Η λέσχη θα κάνει καλοκαιρινές διακοπές και επόμενο ραντεβού ορίσαμε την πρώτη Πέμπτη του Οκτωβρίου (2/10/08) στις 6 το απόγευμα, όπως πάντα. Τα βιβλία που θα διαβάσουμε μέσα στο καλοκαίρι είναι:
"Σάββατο" και "Εξιλέωση" του Μακ Γιούαν
"Πλατιά θάλασσα των Σαργασσών" της Τζιν Ρις
"Μια νέα πατρίδα έξω απ' το παράθυρό μου" του Θοδωρή Καλλιφατίδη

Καλές διακοπές με πολύ διάβασμα!

Β.Μ.

γνώμη της λέσχης για το "Πανδαιμόνιο"

2008-05-05T21:24:00.005+03:00

Το βιβλίο άρεσε στους περισσότερους και έδωσε αφορμή για συζήτηση ως προς το άβατο του Άγιου Όρους στις γυναίκες, το μοναχικό βίο, την αγαμία των ιερέων και τη μειωτική αντιμετώπιση ακόμη και σήμερα της γυναίκας από την εκκλησία μας.
Πολύ θα θέλαμε να είχαμε και την άποψη αρρένων, όμως η λέσχη μας αποτελείται πλέον μόνο από γυναίκες. Οι λίγοι άντρες που είχαμε στην αρχή αποχώρησαν σιωπηλά και ανεξήγητα. Πάντως, όλες συμφωνήσαμε ότι ο συγγραφέας ήταν μάλλον με την πλευρά των γυναικών και του έρωτα γενικότερα.
Κατά γενική ομολογία εκείνο που έμεινε ως τελική γεύση από το βιβλίο ήταν η εξήγηση που δίνει ο συγγραφέας για το χιόνι - όταν οι άγγελοι αλλάζουν φτερά, τα παλιά τους τρίβονται και πέφτουν στη γη σαν χιόνι.

Β.Μ.

Επόμενο βιβλίο προς ανάγνωση ορίσαμε το "Η γνώση των νεκρών" του Γιώργου Μανιώτη και ημέρα συνάντησης την 12 Ιουνίου, στις 6:00 μ.μ όπως πάντα.

Γνώμη της λέσχης για "Το δέκα"

2008-04-19T08:06:00.004+03:00

Άρεσε στην πλειοψηφία της λέσχης, αν και υποπτεύομαι ότι αρκετά μέλη ήταν επηρεασμένα από την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου. Όλοι παινέσαμε τις ζωντανές περιγραφές και τους αυθεντικούς διαλόγους. Υπήρξαν διαφωνίες όσον αφορά την ανάπτυξη των χαραχτήρων, αλλά διατυπώθηκε η υπόθεση ότι ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι το βιβλίο δεν είναι τελειωμένο. Επίσης ορισμένοι βρήκαμε τους χαρακτήρες πολύ "γκροτέσκο" για να είναι αληθινοί, αλλά συμφωνήσαμε ότι ο συγγραφέας χρησιμοποίησε ίσως την υπερβολή για να περάσει τα μηνύματά του. "Χρεώσαμε" στο συγγραφέα ένα μισογυνισμό, δεδομένου ότι όλοι οι κύριοι γυναικείοι χαρακτήρες του έργου είναι σκάρτοι, ενώ αντίθετα στον αντρικό πληθυσμό υπάρχουν και "καλοί". Το σίγουρο είναι ότι ο Καραγάτσης κατάφερε να δώσει ζωή σε ένα άψυχο κτίριο, το δέκα.
Και δύο ερωτήματα:
1. Άραγε ο τίτλος "το δέκα" είναι επιλογή του συγγραφέα, διότι ήθελε πράγματι να κάνει πρωταγωνιστή του ένα κτίριο; Συνήθως οι συγγραφείς δίνουν τον τίτλο αφού ολοκληρώσουν το έργο τους.
2. Εάν τέλειωνε κανονικά το βιβλίο, θα εξακολουθούσε το κτίριο να είναι ο πρωταγωνιστής του έργου ή κάποιος ζωντανός χαρακτήρας θα έπαιρνε τη θέση του;

Επόμενο βιβλίο προς ανάγνωση επιλέχτηκε το "Το πανδαιμόνιο" του Κώστα Ακρίβου, εκδόσεις Μεταίχμιο, και ημέρα συνάντησης ορίστηκε η 8η Μαΐου, ώρα πάντα 6:00 μ.μ.

Β.Μ.

2008-03-31T08:31:00.003+03:00

Όταν πρότεινα το βιβλίο στη λέσχη, κάποιος είπε "Μα είναι ένα βιβλίο που δεν το τέλειωσε ο συγγραφέας του". "Μα κανένα βιβλίο δεν έχει τέλος" ανταπάντησα, μια και όλες οι ιστορίες στα βιβλία έχουν μια υποθετική συνέχεια. Όμως, φυσικά, η (έστω κι αδύναμη) ένσταση δεν αφορούσε στο ότι το βιβλίο δεν έχει το "τέλος" που δίνει ο συγγραφέας στο πόνημά του αλλά στο ότι δεν είχε το "ΟΚ" για την ολοκλήρωσή του, το οποίο έκανε διπλά ενδιαφέρον το βιβλίο προς συζήτηση. Και, τουλάχιστον μέχρι τούτη τη σελίδα όπου βρίσκομαι (492) βλέπω πως είχα δίκιο στην πρόβλεψή μου.

Ως συγγραφέας, θαυμάζω το γεγονός ότι αυτό το βιβλίο είναι γραμμένο "πρίμα βίστα" και ζηλεύω αφάνταστα την ευκολία γραφής του Καραγάτση.

Β.Μ.

Γνώμη της λέσχης για "Η μητέρα του σκύλου"

2008-03-08T07:48:00.004+02:00

Ήταν το πρώτο βιβλίο που κέρδισε όλα τα μέλη (εκτός από μια μικρή ένσταση ενός)! Η Ραραού αγαπήθηκε και "κουτσομπολεύτηκε" ως ένα πολύ οικείο πρόσωπο, ενώ η ιστορία της με τις κοινωνικοπολιτικές αναφορές έξυσε "εθνικές" πληγές. Η γυναικεία πρωτοπρόσωπη αφήγηση εντυπωσίασε, πρώτον, με την επιλογή της και, δεύτερον, με τη δεινή ικανότητα του συγγραφέα να "ντυθεί" το γυναικείο πρόσωπο και να αποδώσει τη γυναικεία ψυχοσύνθεση. Η γραφή, η οποία παράπαιε μέσα στα συντακτικά ή γραμματικά λάθη της αγράμματης Ραραούς, ξάφνιαζε πότε με τις ποιητικές περιγραφές πότε με το λεπτό ή χοντρό χιούμορ και πότε με το σαρκασμό ή αυτοσαρκασμό. Η απολίτικη Ραραού, παρ' όλη τη χειμαρρώδη παρουσία της, δεν υποσκίασε τους υπόλοιπους χαραχτήρες του βιβλίου, οι οποίοι, αν και πολλοί, παρέμειναν στο προσκήνιο της συζήτησής μας ως αναπόσπαστα κομμάτια αυτής της πρωτοπρόσωπης αφήγησης. Πολύ θα θέλαμε να είχαμε κοντά μας και τον ίδιο το συγγραφέα!

Επόμενο βιβλίο προς ανάγνωση ορίσαμε το "Δέκα" του Μ. Καραγάτση. Και όχι γιατί το έπαιξε η τηλεόραση αλλά γιατί είναι του Καραγάτση. Προσωπικά δεν είδα τη σειρά, διότι δε μου αρέσει να βλέπω ένα βιβλίο μεταφερμένο στην οθόνη, όσο καλή κι αν είναι αυτή η μεταφορά. Θέλω να το "βλέπω παιγμένο" σε παραγωγή δική μου.
Η συζήτηση του βιβλίου θα γίνει στις 17 του Απρίλη, ώρα 18:00.

Β.Μ.

Η μητέρα του σκύλου

2008-02-19T17:18:00.005+02:00

Είμαι στη σελίδα 54. Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη και γίνεται από γυναίκα, γεγονός που με εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, δεδομένου ότι ο συγγραφέας είναι άντρας. Η αφηγήτρια, Ραραού, με έχει κερδίσει από την πρώτη σελίδα με την αυθεντικότητα του λόγου της και με κάνει να χαμογελώ όταν πετάει τα καθαρευουσιάνικά της για να δώσει τάχα επισημότητα στα λεγόμενά της. Ξεδιπλώνει την ιστορία της αργά και απολαυστικά. Ελπίζω να με πάει έτσι μέχρι το τέλος.

Β.Μ.

"Του φιδιού το γάλα"

2008-02-03T17:10:00.000+02:00

Την Παρασκευή (1/2/ο8) συζητήσαμε το βιβλίο "Του φιδιού το γάλα". Άρεσε στην πλειοψηφία των μελών (μεταξύ αυτών και η υπογράφουσα). Αίσθηση προκάλεσε η ιδιαίτερη χρήση των επιθετικών προσδιορισμών, όπως "γυάλινη αφηρημάδα στο πηχτό του βλέμμα" (σελ. 33) και η τεχνική της αφήγησης, η οποία, καίτοι περίπλοκη, οδηγεί με ασφάλεια τον αναγνώστη στα μονοπάτια που ο συγγραφέας θέλει να τον πάει. Το παιχνίδι με το χρόνο, έτσι όπως τίθεται στο μυθιστόρημα, επίσης έγινε θέμα ενδιαφέρουσας συζήτησης. Η λέσχη "είδε" στο βιβλίο πολλές κινηματογραφικές επιρροές, τις οποίες και εκτίμησε, ενώ το "γάλα" του "φιδιού", με τη μεταφορική του έννοια και την (αρσενική) άποψη του συγγραφέα γι' αυτό, έδωσε μια σκαμπρόζικη νότα στη συζήτησή μας.

Επόμενη συνάντηση της λέσχης είναι στις 7/3/08 (Παρασκευή) και βιβλίο προς συζήτηση ορίστηκε το "Η μητέρα του σκύλου" του Παύλου Μάτεση από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το ότι το βιβλίο είναι "παλιό" δε μας ενοχλεί καθόλου!!

Β.Μ.

"Του φιδιού το γάλα"

2008-01-16T07:23:00.000+02:00

Είμαι στη σελίδα 136 (μια επέμβαση στο δεξί μάτι μου καθυστερεί την ανάγνωση). Μπαινοβγαίνω στις "πόρτες" με το ρυθμό που μου επιτρέπει ο συγγραφέας και αυτό το παιχνίδι μου αρέσει. Τα επίθετα εξακολουθούν να παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στον τρόπο της αφήγησης. Η ατμόσφαιρα μέσα στη βίλα με τον κήπο είναι ονειρική και οι ένοικοί της φαντάζουν εξωπραγματικοί. Το μπέρδεμα του κεντρικού ήρωα με τη μνήμη του κυριαρχεί συγκρατημένα αλλά αρκετά για να κρατάει τον αναγνώστη σε ενδιαφέρουσα αναμονή.

"Του φιδιού το γάλα"

2008-01-11T09:49:00.000+02:00

Είμαι στη σελίδα 23. Ο συγγραφέας έχει ανοίξει στην υπόθεση "πόρτες", οι οποίες είναι έξυπνα τοποθετημένες και πολλά υποσχόμενες. Τα επίθετα στη γραφή άκρως χρηστικά. Θα έλεγα ότι χαρακτηρίζουν τη γραφή.

Στην ακτή

2008-01-04T21:13:00.000+02:00

Σήμερα συζητήσαμε το βιβλίο "Στην ακτή" του Ίαν Μακγιούαν. Κατά γενική ομολογία, ο συγγραφέας είναι μάστορας. Ακόμη και εκείνα τα μέλη (ένα-δύο) που δε βρήκαν το θέμα αρκετά ελκυστικό, δεν μπόρεσαν να μην παραδεχτούν ότι η γραφή ήταν εξαιρετική. Εντύπωση έκανε το πώς η τόσο λεπτομερής περιγραφή καταστάσεων και συναισθημάτων δεν προκαλούσε ανία (αντιθέτως!) και το πώς ένας άντρας μπόρεσε να σκιαγραφήσει τόσο αληθινά τη γυναίκα ηρωίδα της υπόθεσης. Είναι ένα βιβλίο για το οποίο όλα τα μέλη είχαν άποψη και συμμετείχαν ζωηρά στη συζήτηση. Γενική εντύπωση επίσης ήταν ότι η μετάφραση αδικούσε σε αρκετά σημεία το πρωτότυπο.
Η επόμενη συνάντηση της λέσχης θα γίνει στις 1/2/2008, Παρασκευή στις 18:00, για να συζητήσουμε το βιβλίο "Του φιδιού το γάλα" του Γιάννη Ξανθούλη.

Συνάντηση με τη Λεία Βιτάλη

2007-12-08T11:01:00.000+02:00

Χτες είχαμε τη χαρά να δεχτούμε στη λέσχη μας τη συγγραφέα που διαβάσαμε κι αγαπήσαμε - τη Λεία Βιτάλη. Η συζήτηση που είχαμε μαζί της δικαίωσε τις προσδοκίες μας - ζεστή και ευπροσήγορη απαντούσε φιλικά και άμεσα στις ερωτήσεις που της θέταμε σχετικά με το βιβλίο της και για τη συγγραφή της γενικότερα. Έκπληξη μας προκάλεσε η ταπεινότητα που έδειχνε για τη συγγραφική της τέχνη και για τα ενθουσιώδη σχόλια σχετικά με την "Ιερή παγίδα" της.
Επόμενο βιβλίο για ανάγνωση διαλέξαμε το "Στην ακτή" του Ίαν Μακγιούαν. Η συζήτηση θα γίνει τον Ιανουάριο. Για... ιατρικούς λόγους, η ακριβής ημέρα αναμένεται να οριστικοποιηθεί στα μέσα του Δεκέμβρη.

"Θέκλη"

2007-11-07T17:48:00.000+02:00

Την περασμένη Παρασκευή έγινε η καθιερωμένη συνάντηση των μελών στη λέσχη μας για τη "Θέκλη".
Το βιβλίο άρεσε στην πλειοψηφία των μελών για τη γλώσσα του, η οποία, αν και όχι σύγχρονη, συμβάδιζε με το είδος του έργου και την εποχή που περιέγραφε, για τους σωστά σκιαγραφημένους χαρακτήρες του, τις λυρικά δοσμένες ερωτικές σκηνές και προπάντων για το ιστορικό πλαίσιο της μυθοπλασίας.
Η μειοψηφία των μελών, στην οποία ανήκει και η υπογράφουσα, βρήκε το βιβλίο κουραστικό με παρωχημένη γραφή και υπερβολική την παράθεση των ιστορικών γεγονότων, ενοχλητική την παρεμβολή της συγγραφέα στην τριτοπρόσωπη αφήγηση και τους χαρακτήρες κομπάρσους απλώς στην ιστορία.
Στην επόμενη συνάντησή μας, στις 7 Δεκεμβρίου (πάντα πρώτη Παρασκευή του μήνα), θα κουβεντιάσουμε ξανά το βιβλίο της Λείας Βιτάλη "Η ιερή παγίδα" έχοντας κοντά μας αυτή τη φορά και την ίδια τη συγγραφέα. Επειδή τα νέα μας μέλη δεν έχουν διαβάσει αυτό το βιβλίο, δεν ορίσαμε άλλο για το Δεκέμβρη. Εντυπώσεις, στην επόμενη ανάρτηση.

Πένθος

2007-11-06T17:58:00.000+02:00

Έχασα τον αδερφό μου. Ήταν αυτός που με ένα κορόμηλο με έκανε να περπατήσω για πρώτη φορά. Ήταν αυτός που έμπαινε μπροστά να με γλιτώσει από τις ξυλιές της μάνας μας. Ήταν αυτός που έψαξε για χάρη μου να βρει πώς λεγόταν ο άντρας που μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Ήταν αυτός που δεν πίστεψε ποτέ πως έγινα κι εγώ εξήντα. Ήταν... είναι αυτός που θα θυμάμαι πάντα.

"Θέκλη"

2007-10-10T20:33:00.000+03:00

Διαβάζω τη "Θέκλη" της Αθηνάς Κακούρη. Είναι το βιβλίο που ορίσαμε για το μήνα Νοέμβρη στη λέσχη μας. Βρίσκομαι στη σελίδα 250. Ομολογώ ότι δε με τραβάει, χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτε ιδιαίτερο για την αξία του βιβλίου, αφού, ως γνωστόν, όλα τα βιβλία δεν είναι για όλους τους αναγνώστες. Προσωπικά με αφήνουν αδιάφορη, για παράδειγμα, οι αναφορές πολεμικού υλικού ή στρατιωτικών σχηματισμών ή πολιτικών ελιγμών σε ένα μυθιστόρημα. Ωστόσο, πρέπει να πω ότι η εποχή μέσα στην οποία διαδραματίζεται το μυθιστόρημα περιγράφεται πολύ καλά και φαίνεται να έχει γίνει ενδελεχής μελέτη των ιστορικών γεγονότων της. Οι χαρακτήρες όμως μέχρι τώρα, με πρωταγωνίστρια τη Θέκλη, μου φαίνονται θαμποί, ίσως και να είναι ηθελημένα έτσι. Εκείνο που με ξένισε όμως πάρα πολύ μέχρι τώρα είναι ότι αφού η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη (ένας τρόπος που προσδίδει, λέει, αντικειμενικότητα στην ιστορία και δια τούτο πειστικότητα) σε "εθνικά" σημεία η συγγραφέας χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο ακυρώνοντας την αντικειμενικότητα της τριτοπρόσωπης αφήγησης. π.χ. σελ. 51 "Το απόγευμα μαθεύτηκε πώς πήραμε την Ελασσόνα, πιάσαμε διακόσιους αιχμαλώτους..." Το έχει κάνει επίτηδες άραγε; Θα δούμε.

Tο μονοπάτι στη θάλασσα

2007-10-06T13:02:00.001+03:00

Η γνώμη της λέσχης μας

Η πλειοψηφία των παρισταμένων βρήκε τη γλώσσα του συγγραφέα "αρσενική", γήινη, ποιητική και συνάμα σκληρή. Όσοι είχαν διαβάσει τα άλλα βιβλία του συγγραφέα βρήκαν "Το μονοπάτι στη θάλασσα" καλύτερο από όλα. Υπήρξαν όμως μερικοί που δήλωσαν σοκαρισμένοι από την αθυροστομία του και άλλοι σκεπτικοί σχετικά με τον αμοραλισμό της γειτονιάς που περιγράφει.
Η πλειοψηφία επίσης βρήκε ότι μερικοί χαρακτήρες αναπτύχθηκαν δυσανάλογα με το ποσοστό συμμετοχής τους στην υπόθεση και ότι αυτό δημιούργησε κάποια "κοιλιά" στη ροή της ιστορίας.

Μερικά για τη λέσχη μας

2007-10-02T14:40:00.001+03:00

Η λέσχη μας βρίσκεται στο Διόνυσο Αττικής και στεγάζεται στο κέντρο Εξωραϊστικού & Πολιτιστικού Συλλόγου Διονύσου. Μέλη της μπορούν να γίνουν όλοι όσοι αγαπούν το διάβασμα (ενήλικες). Η συμμετοχή δεν προϋποθέτει κάποια οικονομική επιβάρυνση. Η συνάντηση γίνεται την πρώτη Παρασκευή κάθε μήνα στις 18:00 ΑΚΡΙΒΩΣ και διαρκεί δύο ώρες περίπου. Τα μέλη συζητούν για το βιβλίο του μήνα κι εκφράζουν τη γνώμη τους γι' αυτό. Συντονίστρια της συζήτησης είναι η υπογράφουσα το μπλογκ. Όσοι αδυνατούν να συμμετέχουν ως μέλη της λέσχης λόγω χιλιομετρικής απόστασης ή άλλης αιτίας, μπορούν να στέλνουν ηλεκτρονικά τη γνώμη τους για το βιβλίο του μήνα σε τούτο το μπλογκ. Η φετινή πρώτη συνάντησή μας είναι την ερχόμενη Παρασκευή, 5/10/2007 για το βιβλίο "Το μονοπάτι στη θάλασσα" του Αντώνη Σουρούνη, εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΏΤΗΣ.

Το μονοπάτι στη θάλασσα

2007-08-12T02:02:00.000+03:00

Ένα βιβλίο που σε κερδίζει από την πρώτη σελίδα. Αφηγητής ένα μικρό αγόρι, αλλά ο συγγραφέας με έναν επιδέξιο συνδυασμό ενεστώτος και αορίστου, χρησιμοποιεί το χρόνο έτσι ώστε να μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα και να μην περιορίζεται στις δυνατότητες έκφρασης ενός μικρού παιδιού. Πάντα όμως διατηρεί την παιδική σκέψη, η οποία είναι και αυτή που δίνει ξεχωριστό ύφος στο κείμενο - μαζί με τις ερμηνείες/ παρερμηνείες λέξεων και εκφράσεων που δίνει κάθε τόσο ο μικρός αφηγητής. Ο μικρός μάς δίνει μια λεπτομερή περιγραφή του κόσμου στον οποίον ζούσε "ζωγραφίζοντας" έναν έναν τους χαρακτήρες του περιβάλλοντός του - και είναι πολλοί αυτοί οι χαρακτήρες, ίσως υπερβολικά πολλοί.

Θα δούμε τι θα πουν τα άλλα μέλη της λέσχης τον Οκτώβρη. Δυστυχώς δεν είναι εξοικειωμένα με την μπλοκόσφαιρα ακόμη, ώστε να δίνουν ο καθένας τους και τη δική του γνώμη εδώ.

"Κινέζικα κουτιά"

2007-06-15T23:56:00.000+03:00

Η λέσχη θεωρεί ότι το περιεχόμενο του βιβλίου δικαιώνει απόλυτα τον τίτλο του. Η συγγραφέας κινήθηκε με επιτυχία στην έννοια "κινέζικα κουτιά" και έδωσε πιστά την ατμόσφαιρα και το τοπίο της εποχής, αν και γνωστά και τα δύο από τις αμερικάνικες ταινίες. Έκανε οικείους σε μας τους χαρακτήρες της και τις αδυναμίες τους κατανοητές. Παρ' όλο που η πλειοψηφία δεν βρήκε της αρεσκείας της το θέμα, όλοι συμφώνησαν ότι ο τρόπος γραφής ήταν έντιμος, μια και η συγγραφέας προετοίμαζε τον αναγνώστη με τον τίτλο. Όλοι συμφώνησαν επίσης ότι ήταν μάλλον "αφήγημα" παρά "μυθιστόρημα".
Επόμενα βιβλία (έχουμε τις καλοκαιρινές διακοπές) προς ανάγνωση ορίστηκαν τα: "Μονοπάτι στη θάλασσα" του Αντώνη Σουρούνη και "Θέκλη" της Αθηνάς Κακούρη. Επόμενη συνάντηση θα είναι την πρώτη Παρασκευή του Οκτωβρίου με το βιβλίο του Σουρούνη.

"Κινέζικα κουτιά"

2007-06-10T12:01:00.000+03:00

Τέλειωσα την ανάγνωση. "Κάθαρση", με την κλασική έννοια για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, δεν έγινε. Η ιστορία δικαιώνει απόλυτα τον τίτλο της. "Κινέζικα κουτιά" η υπόθεση. Η συγγραφέας πέτυχε αυτό που επιδίωξε - να δώσει την έννοια του ανεκπλήρωτου και(ίσως) του μάταιου της αναζήτησης. Τώρα το αν ικανοποίησε τα μέλη της λέσχης μας, υπομονή μέχρι την άλλη βδομάδα, όπου θα γίνει η τελευταία συνάντησή μας πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές.

"Κινέζικα κουτιά"

2007-06-08T14:28:00.000+03:00

Σελ. 294
Οι φόνοι συνεχίζονται. Ένας από τους κυρίους χαρακτήρες μάλλον δολοφονείται αν και φαίνεται να έχει αυτοκτονήσει. Η ατμόσφαιρα κινείται πάντα στα πλαίσια μιας αστυνομικής ιστορίας, αλλά η συγγραφέας δε δείχνει διατεθειμένη να ακολουθήσει τα κλασικά πρότυπα. Δε δείχνει να ενδιαφέρεται και τόσο να βρει το δολοφόνο/ους. Οι χαρακτήρες που κανονικά θα έπρεπε να το κάνουν αυτό, δείχνουν καθαρά να ενδιαφέρονται περισσότερο για τα προσωπικά τους θέματα - ακόμη κι όταν ένα από τα θύματα ανήκει στο στενό τους περιβάλλον. Αυτό είναι μια ανατροπή που μάλλον ξενίζει, παρ' όλο που η γραφή είναι δυνατή, ειδικά όταν η συγγραφέας χρησιμοποιεί την τριτοπρόσωπη αφήγηση εκεί που συνήθως άλλος θα χρησιμοποιούσε την πρωτοπρόσωπη.

"Κινέζικα κουτιά"

2007-06-04T10:14:00.000+03:00

Είμαι στη σελίδα 180. Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα και με αρκετό ενδιαφέρον θα έλεγα. Η ατμόσφαιρα θυμίζει κλασικά παλιά αστυνομικά, μόνο που δε χρησιμοποιούνται τα στερεότυπα "κόλπα" τους. Η συγγραφέας διηγείται την ιστορία της εστιάζοντας πάνω σε τρεις κυρίως (μέχρι τώρα) χαρακτήρες της κρατώντας θύματα και θύτη (ή θύτες;) σε δεύτερο πλάνο. Φαίνεται να μην ενδιαφέρεται για την εξιχνίαση των φόνων.

"Ένας σκούφος..." η γνώμη της λέσχης

2007-05-23T00:53:00.000+03:00

Το βιβλίο άρεσε στους περισσότερους. Βρήκαν τη γραφή απαιτητική αλλά για τούτο ακριβώς περισσότερο ελκυστική! Η εξιστόρηση των γεγονότων εκείνης της εποχής είναι εξαιρετικά ακριβής και με ενδιαφέρουσες αναφορές στη σημερινή πραγματικότητα. Η γλώσσα σε πολλά σημεία γίνεται τόσο ποιητική, που ξαφνιάζει, μια και ο αφηγητής, υποτίθεται, δεν είναι δόκιμος συγγραφέας. Τα πρόσωπα σκιαγραφούνται σωστά, παρ' όλο που όλοι παραδέχτηκαν ότι, για να τα ξεχωρίζουν, συμβουλεύονταν συχνά το γενεαλογικό δέντρο στο τέλος του βιβλίου. Επίσης όλοι συμφώνησαν ότι θα μπορούσε το βιβλίο να είχε ευρύτερο κοινό αναγνωστών, εάν η πρωτοπρόσωπη αφήγηση εναλλασσόταν με τριτοπρόσωπη. Πάντως είναι ένα βιβλίο που συστήνουν σε "πεπειραμένους" αναγνώστες και λάτρεις του ιστορικού μυθιστορήματος.
Το επόμενο βιβλίο που διάλεξε η λέσχη είναι το "Κινέζικα κουτιά" της Σώτης Τριανταφύλλου.

Ένας σκούφος...

2007-05-18T20:54:00.000+03:00

Δύσκολο στην ανάγνωση βιβλίο τελικά. Η απουσία διακριτικών του διαλόγου(εισαγωγικών ή παύλας)μπερδεύει τον μέσο αναγνώστη, ειδικά όταν εναλλάσσονται διάφορα λόγια κάποιων έτσι όπως τα μεταφέρει πάντα ο αφηγητής. Η σύγχυση επιδεινώνεται όταν γίνεται αναφορά σε πρόσωπα που έχουν το ίδιο όνομα με κάποιον άλλον στην ίδια ιστορία. Οπωσδήποτε το βιβλίο δεν είναι για αναγνώστες που πλήττουν με την αφήγηση μαχών και δολοπλοκιών.

"Ένας σκούφος..." (μέχρι σελ. 48)

2007-04-20T12:36:00.001+03:00

Αρχίζουν και ξεδιαλύνουν μερικά πράματα. Μπορεί να βοήθησε και το γεγονός ότι ανέτρεξα στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, όπου υπάρχουν ονόματα αυτοκρατόρων του Βυζαντίου, χάρτης εποχής, σχετικό γενεαλογικό δέντρο και βεβαίως κριτικά σημειώματα. Οπωσδήποτε όμως είναι βιβλίο "εγωιστικό" - απαιτεί ολοκληρωτικά την προσοχή του αναγνώστη του. Δεν ξέρω αν με κερδίσει τελικά.

"Ένας σκούφος..." (μέχρι σελ. 24)

2007-04-18T08:55:00.000+03:00

Ποιος μιλάει; Σε ποιον; Πότε έγινε αυτό που λέει και πού; Πολλά ονόματα, πολλές τοποθεσίες, πολλές καταστάσεις... Και έχω διαβάσει όλες κι όλες 15 πραγματικές σελίδες. Με μπερδεύει αυτό το παραλήρημα της αφήγησης. Ίσως όμως να 'ναι κι αυτός ο στόχος της συγγραφέα. Η γραφή έχει (ηθελημένα υποθέτω)το συνηθισμένο λάθος που κάνουν οι απλοί άνθρωποι όταν αφηγούνται μια ιστορία: ανακολουθία ρηματικών χρόνων. Αυτό όμως εμένα τον απλό αναγνώστη με δυσκολεύει στη χρονική τοποθέτηση των γεγονότων που διαβάζω.
Απαιτητικό βιβλίο σίγουρα.

Γνώμη της λέσχης για "Ιερή παγίδα"

2007-04-16T23:11:00.000+03:00

Το βιβλίο άρεσε σε όλα τα μέλη, σε άλλους περισσότερο ή λιγότερο. Όλοι, πάντως, βρήκαν μη πειστικό το ότι ο Ιάκωβος δεν κατάλαβε τον αναγραμματισμό του πατέρα του αμέσως. Επίσης όλοι συμφώνησαν ότι ο επίλογος αποδυνάμωσε την ιστορία και κυρίως το κύρος του Ιάκωβου.
Επόμενο βιβλίο ορίσαμε το "Ένας σκούφος από πορφύρα" της Μάρως Δούκα, για να συγκρίνουμε τον τρόπο συγγραφής του με εκείνον της "Ιερής παγίδας".

Τέλος του βιβλίου

2007-04-06T07:41:00.000+03:00

Τέλειωσα το βιβλίο. Η Ιουστίνη Νοταρά (η αφηγήτρια) με κέρδισε από την αρχή μέχρι το τέλος. Με παραμύθιασε και με έκανε να χαμογελάσω με πικρές αλήθειες διαχρονικές ή με την "αντουανετίστικη" αρκετές φορές νοοτροπία της. Το ότι ο Ιάκωβος δεν κατάλαβε αμέσως τον αναγραμματισμό που του είπε ο πατέρας του είναι ένα σημείο αδύνατο στην πλοκή. Επίσης θα προτιμούσα να μην υπήρχε το μικρό κεφάλαιο ΕΠΙΛΟΓΟΣ. Νομίζω ότι αποδυναμώνει την ιστορία και κυρίως το χαρακτήρα του Ιάκωβου. Μα περίμενε 21 ολόκληρα χρόνια για να αποφασίσει να σκοτώσει το "κτήνος";

Ιερή παγίδα (συνέχεια)

2007-03-11T16:40:00.000+02:00

Έχω φτάσει στη σελίδα 182. Εξακολουθεί να μου αρέσει, παρ' όλες τις αναφορές σε πολιτικές δολοπλοκίες. Το βιβλίο καταφέρνει να με κρατάει με το "παραμύθι" του. Γιατί, όμως, ο Ιάκωβος (σελ. 156)να μην μπορεί να καταλάβει τα τελευταία λόγια του πατέρα του (δυο αναγραμματισμοί); Και είναι ακόμη πιο περίεργο, διότι ο πατέρας του συνήθιζε να του μιλάει με αναγραμματισμούς. Ίσως παρακάτω υπάρχει κάποια εξήγηση γι' αυτό.

Ιερή παγίδα

2007-03-09T22:38:00.000+02:00

Το καινούριο βιβλίο που επιλέξαμε στη λέσχη μας είναι το "Ιερή παγίδα" της Λείας Βιτάλη. Σήμερα το ξεκίνησα και με τράβηξε αμέσως! Μου αρέσει η πρωτοπρόσωπη αφήγηση και με εντυπωσιάζει η ειλικρίνεια της αφηγήτριας. Καλό το εύρημα να της δώσει την ξεχωριστή ικανότητα να μοιράζεται σκέψεις, αισθήματα και όνειρα του αδερφού της Ιάκωβου, διότι έτσι δικαιολογείται το πώς γνωρίζει μερικά γεγονότα στα οποία δεν ήταν παρούσα. Η ατμόσφαιρα της εποχής πετυχημένη.

γνώμη της Λέσχης για "Αμερικάνικη φούγκα"

2007-03-01T23:46:00.000+02:00

Η πλειοψηφία στη λέσχη απόψε ήταν μάλλον αρνητική για το βιβλίο και είχε τις ίδιες πάνω κάτω παρατηρήσεις που έχω κάνει μέχρι τώρα:
1. αίσθηση ότι ο συγγραφέας κάνει φιγούρα των γνώσεών του
2. πολύ "αμερικάνικο" (και όχι απλώς γιατί διαδραματίζεται στην Αμερική, βέβαια)
3. μπερδεμένη η αστυνομική υπόθεση
4. η γλώσσα του συγγραφέα-αφηγητή δεν είναι καθαρά ελληνική, λες και δεν πρόκειται για τριτοπρόσωπη αφήγηση αλλά για πρωτοπρόσωπη όπου μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει όποιο γλωσσικό ύφος θέλει
5. το "ρόουντ" ύφος δεν ελκύει, αντίθετα είναι πολύ κουραστική η λεπτομερής περιγραφή της διαδρομής που ακολουθεί ο ήρωας
Από την άλλη υπήρξαν δυο τρεις δυνατοί υποστηρικτές του βιβλίου αντιπαραθέτοντας ότι
1. ένας καλλιεργημένος συγγραφέας αναπόφευκτα χρησιμοποιεί στα γραφτά του ό,τι έχει μάθει και αυτό συμβαίνει κι εδώ και δε γίνεται για εντυπωσιασμό
2. αναπόφευκτα είναι "αμερικάνικο" εφόσον διαδραματίζεται στην Αμερική
3. η υπόθεση είναι μπερδεμένη για να δείξει ότι και ο ήρωας είναι μπερδεμένος και να ταυτιστούμε μαζί του
4. η γλώσσα είναι αυτή που μιλάνε οι σύγχρονοι συγγραφείς και είναι τέχνασμα του συγγραφέα διότι με αυτό τον τρόπο νομίζουμε ότι είναι πρωτοπρόσωπη η αφήγηση και ως εκ τούτου πιο ζωντανή.
5. το "ρόουντ" είναι θέμα γούστου και σε όποιον αρέσει!

Ήταν μια πολύ ζωντανή κι ενδιαφέρουσα συζήτηση! Το επόμενο βιβλίο που επιλέξαμε να διαβάσουμε είναι το "Ιερή παγίδα" της Λείας Βιτάλη.

Aμερικάνικη φούγκα (συνέχεια)

2007-02-28T09:43:00.000+02:00

Είχα δίκιο. Είναι αστυνομικό. Και μπερδεμένο όσον αφορά τους "κακούς". Όχι, δε μου άρεσε. Παρ' όλο που είχε "δοξαστικές" στιγμές. Αλλά μόνο στιγμές. Τ' "αμερικάνικα" πάρα πολλά. Ίσως εάν μεταφραστεί στην Αμερική ν' αρέσει περισσότερο, διότι σίγουρα η γραφή θα είναι πιο φυσική. Πολλές φορές είχα την αίσθηση ότι διάβαζα μια κακή μετάφραση του βιβλίου.
Αύριο έχουμε τη συνάντηση με τα άλλα μέλη. Είμαι πολύ περίεργη ν' ακούσω και τη δική τους γνώμη.

Aμερικάνικη φούγκα (συνέχεια)

2007-02-20T12:34:00.000+02:00

Είμαι στη σελίδα 267. Η γνώμη μου παραμένει ίδια. Μάλλον αστυνομικό μοιάζει. Τα τυπογραφικά λάθη εξακολουθούν να με χαλάνε (κυρίως παράτονες λέξεις και κόμματα σε λάθος θέσεις). Το ρόουντ στόρι με κουράζει έτσι που αναφέρεται η διαδρομή με τόσες λεπτομέρειες (ονομασίες δρόμων και στροφών κτλ.). Και σαν να μου φαίνεται ότι ο συγγραφέας κάνει φιγούρα της (πλούσιας δε λέω) κουλτούρας του.

Το βιβλίο που έχει επιλέξει για ανάγνωση η λέσχη μας

2007-02-18T19:54:00.000+02:00

Διαβάζω το "Αμερικάνικη φούγκα" του Αλέξη Σταμάτη. Τα τυπογραφικά λάθη του βιβλίου με χαλάνε! Όπως επίσης και οι πολλές αμερικάνικες λέξεις που ο συγγραφέας θεωρεί ότι πρέπει να τις ξέρω. Ας άφηνε τουλάχιστον να τις λέει ο ήρωάς του. Είμαι στη σελίδα 176. Από μυθιστόρημα δρόμου που ήταν μέχρι τώρα, αρχίζει να μοιάζει με αστυνομικό. Έχω ξεχωρίσει σημεία που με άγγιξαν λογοτεχνικά, αλλά γενικά βρίσκω ότι η γραφή του παραείναι απλή. Ίσως παρακάτω ν' αλλάξω γνώμη.