Ο ιταλικός τίτλος ξένισε στην αρχή (γιατί όχι "Αγία οικογένεια";), αλλά μετά έγινε αποδεκτός ως μέρος του όλου σαρκασμού/ειρωνείας που διέπει το μυθιστόρημα. Θα μπορούσε εύκολα να ολισθήσει στο μελό, μια και η ιστορία αφορά την απαγωγή ενός νηπίου και το ανεκπλήρωτο κενό που δημιουργεί αυτό το γεγονός στην "αγία οικογένεια", παρ' όλο που γεννιούνται μετέπειτα τέσσερα παιδιά ακόμη (ένα κορίτσι και τρία αγόρια κατά σειρά), αλλά η συγγραφέας το απέφυγε επιμελώς, ίσως και υπερβολικά επιμελώς σύμφωνα με κάποια μέλη της λέσχης. Η αφήγηση στηρίζεται βασικά στο κορίτσι που γεννιέται μετά την απαγωγή της πρώτης κόρης και ακτινωτά αναφέρεται στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας (και τον περίγυρό τους)εστιάζοντας κάποια στιγμή την προσοχή στη "χαμένη" κόρη, η οποία έχει υιοθετηθεί από μια εύπορη και τρυφερή οικογένεια. Το ποιος και γιατί απήγαγε τη μικρή δεν προσδιορίζεται. Μόνο στο τέλος αφήνεται ένας αμυδρός υπαινιγμός.
Μας άρεσε: ο σαρκασμός, η αποστασιοποίηση από τις μελό λεπτομέρειες, η ειρωνική μίξη καθαρεύουσας με "μαλλιαρή" δημοτική, η δομή της αφήγησης, η ευέλικτη χρήση των λέξεων, η μελαγχολική ατμόσφαιρα...
Επόμενη μέρα συνάντησης της λέσχης μας ορίστηκε η Τετάρτη 3/6/09, ώρα 5:30 μ.μ. και βιβλίο προς συζήτηση το "Ο αριθμός του Θεού" του Κώστα Αρκουδέα", εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ.
Β.Μ.
