"Ένας σκούφος..." (μέχρι σελ. 48)

Αρχίζουν και ξεδιαλύνουν μερικά πράματα. Μπορεί να βοήθησε και το γεγονός ότι ανέτρεξα στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, όπου υπάρχουν ονόματα αυτοκρατόρων του Βυζαντίου, χάρτης εποχής, σχετικό γενεαλογικό δέντρο και βεβαίως κριτικά σημειώματα. Οπωσδήποτε όμως είναι βιβλίο "εγωιστικό" - απαιτεί ολοκληρωτικά την προσοχή του αναγνώστη του. Δεν ξέρω αν με κερδίσει τελικά.

"Ένας σκούφος..." (μέχρι σελ. 24)

Ποιος μιλάει; Σε ποιον; Πότε έγινε αυτό που λέει και πού; Πολλά ονόματα, πολλές τοποθεσίες, πολλές καταστάσεις... Και έχω διαβάσει όλες κι όλες 15 πραγματικές σελίδες. Με μπερδεύει αυτό το παραλήρημα της αφήγησης. Ίσως όμως να 'ναι κι αυτός ο στόχος της συγγραφέα. Η γραφή έχει (ηθελημένα υποθέτω)το συνηθισμένο λάθος που κάνουν οι απλοί άνθρωποι όταν αφηγούνται μια ιστορία: ανακολουθία ρηματικών χρόνων. Αυτό όμως εμένα τον απλό αναγνώστη με δυσκολεύει στη χρονική τοποθέτηση των γεγονότων που διαβάζω.
Απαιτητικό βιβλίο σίγουρα.

Γνώμη της λέσχης για "Ιερή παγίδα"

Το βιβλίο άρεσε σε όλα τα μέλη, σε άλλους περισσότερο ή λιγότερο. Όλοι, πάντως, βρήκαν μη πειστικό το ότι ο Ιάκωβος δεν κατάλαβε τον αναγραμματισμό του πατέρα του αμέσως. Επίσης όλοι συμφώνησαν ότι ο επίλογος αποδυνάμωσε την ιστορία και κυρίως το κύρος του Ιάκωβου.
Επόμενο βιβλίο ορίσαμε το "Ένας σκούφος από πορφύρα" της Μάρως Δούκα, για να συγκρίνουμε τον τρόπο συγγραφής του με εκείνον της "Ιερής παγίδας".

Τέλος του βιβλίου

Τέλειωσα το βιβλίο. Η Ιουστίνη Νοταρά (η αφηγήτρια) με κέρδισε από την αρχή μέχρι το τέλος. Με παραμύθιασε και με έκανε να χαμογελάσω με πικρές αλήθειες διαχρονικές ή με την "αντουανετίστικη" αρκετές φορές νοοτροπία της. Το ότι ο Ιάκωβος δεν κατάλαβε αμέσως τον αναγραμματισμό που του είπε ο πατέρας του είναι ένα σημείο αδύνατο στην πλοκή. Επίσης θα προτιμούσα να μην υπήρχε το μικρό κεφάλαιο ΕΠΙΛΟΓΟΣ. Νομίζω ότι αποδυναμώνει την ιστορία και κυρίως το χαρακτήρα του Ιάκωβου. Μα περίμενε 21 ολόκληρα χρόνια για να αποφασίσει να σκοτώσει το "κτήνος";