"Θέκλη"

Την περασμένη Παρασκευή έγινε η καθιερωμένη συνάντηση των μελών στη λέσχη μας για τη "Θέκλη".
Το βιβλίο άρεσε στην πλειοψηφία των μελών για τη γλώσσα του, η οποία, αν και όχι σύγχρονη, συμβάδιζε με το είδος του έργου και την εποχή που περιέγραφε, για τους σωστά σκιαγραφημένους χαρακτήρες του, τις λυρικά δοσμένες ερωτικές σκηνές και προπάντων για το ιστορικό πλαίσιο της μυθοπλασίας.
Η μειοψηφία των μελών, στην οποία ανήκει και η υπογράφουσα, βρήκε το βιβλίο κουραστικό με παρωχημένη γραφή και υπερβολική την παράθεση των ιστορικών γεγονότων, ενοχλητική την παρεμβολή της συγγραφέα στην τριτοπρόσωπη αφήγηση και τους χαρακτήρες κομπάρσους απλώς στην ιστορία.
Στην επόμενη συνάντησή μας, στις 7 Δεκεμβρίου (πάντα πρώτη Παρασκευή του μήνα), θα κουβεντιάσουμε ξανά το βιβλίο της Λείας Βιτάλη "Η ιερή παγίδα" έχοντας κοντά μας αυτή τη φορά και την ίδια τη συγγραφέα. Επειδή τα νέα μας μέλη δεν έχουν διαβάσει αυτό το βιβλίο, δεν ορίσαμε άλλο για το Δεκέμβρη. Εντυπώσεις, στην επόμενη ανάρτηση.

Πένθος

Έχασα τον αδερφό μου. Ήταν αυτός που με ένα κορόμηλο με έκανε να περπατήσω για πρώτη φορά. Ήταν αυτός που έμπαινε μπροστά να με γλιτώσει από τις ξυλιές της μάνας μας. Ήταν αυτός που έψαξε για χάρη μου να βρει πώς λεγόταν ο άντρας που μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Ήταν αυτός που δεν πίστεψε ποτέ πως έγινα κι εγώ εξήντα. Ήταν... είναι αυτός που θα θυμάμαι πάντα.