4+1 ερωτήσεις σε συγγραφείς που διαβάσαμε

 Σήμερα εγκαινιάζουμε μια καινούρια στήλη στο ιστολόγιο της λέσχης μας. Οι συγγραφείς που θα διαβάζουμε θα καλούνται να απαντήσουν σε 4+1 ερωτήσεις.

4+1 ερωτήσεις στο Νίκο Δαββέτα για το βιβλίο του "Η Εβραία νύφη", εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

1. Ποια ήταν η αφορμή που γράψατε το βιβλίο “Η εβραία νύφη”;
   Από το 2003 υπήρχε η συγγραφική πρόθεση για ενα παρόμοιο θέμα, ως το τρίτο μέρος μιας ιστορικής τριλογίας. Η πρόθεση αυτή ίσως είχε γεννηθεί πολλά χρόνια πρίν, από  εκείνο  τον αριθμό που είδα χαραγμένο στον χέρι ενός θείου μου, επιζήσαντα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ωστόσο αυτή η εικόνα δεν είναι η αφορμή. Γενικά, δεν πιστεύω στις αφορμές, αλλά στις εμμονές του συγγραφέα.

2. Ποιος από τους χαρακτήρες του βιβλίου σας έχει κάτι από εσάς;
   Σίγουρα ο αφηγητής, αλλά στην πορεία διαπίστωσα πως στοιχεία μου έχει και η ανορεξική Νίκη και ο ψυχίατρος Καπόν.

3. Με ποια φράση/πρόταση θα δίνατε μια “ταμπέλα” στο βιβλίο σας; 
   Δεν μου αρέσουν οι φράσεις ταμπέλες. Αν μπορούσα να πω όλο   το βιβλίο με μια φράση, θα έγραφα μονάχα αυτή.

4. Τι θα θέλατε ο αναγνώστης σας να εκτιμήσει περισσότερο στο βιβλίο σας;
   Την αρχιτεκτονική σκαλωσιά, ή μάλλον τα ίχνη της, καθώς αφαιρέθηκε προσεχτικά μετά το πέρας των "οικοδομικών εργασιών" του βιβλίου. Κάποιοι αναγνώστες και κριτικοί νομίζουν ότι έχω ρίξει στο χαρτί μονολόγους ηρώων που δεν συνδέονται πουθενά. Οφείλουν να ξαναδιαβάσουν το βιβλίο για να ανακαλύψουν το αρχιτεκτονικό σχέδιο και την τεχνική του.
   
   

   5. Πότε είδατε για πρώτη φορά τον πίνακα του Ρέμπραντ “Η εβραία νύφη”;

         Σε ένα λεύκωμα πριν πολλά χρόνια. Από κοντά το 2007.

Παρουσίαση του συγγραφέα

Ο Νίκος Δαββέτας (Αθήνα, 1960) πρωτοδημοσίευσε κείμενα του το 1981 στο περιοδικό Διαγώνιος. Ακολούθησαν δυο βιβλία με πεζά (Ιστορίες μιας ανάσας και Το θήραμα). Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει δέκα βιβλία (έξι ποιητικά, μια συλλογή διηγημάτων και τρία μυθιστορήματα). Το 2003 κυκλοφόρησε στην Βρετανία μια επιλογή ποιημάτων του σε μετάφραση Thom Nairn.
Εκτός από αγγλικά, ποιήματα και πεζά του μεταφράστηκαν στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά Partisan Review, Agenda, Waves, Modern Poetry in Translation, Erythia. Υπό έκδοση βρίσκεται ο τόμος Η λογοτεχνία υπό κρίση, στον οποίο ο συγγραφέας έχει συγκεντρώσει τα κριτικά του κείμενα που δημοσίευσε κατά καιρούς σε περιοδικά και εφημερίδες (Το Βήμα, Αυγή, Το Τέταρτο, Νέα Εστία, Εντευκτήριο κ.α.). Από το 1992 είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Εργάζεται στην εφημερίδα Η Καθημερινή.

Ακολουθεί το μήνυμα που συνόδευε τις απαντήσεις του και έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον το υστερόγραφο (το οποίο προσυπογράφω)!!!!

Αγαπητή κ. Μάστορη

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση, τα σχόλια και τις ερωτήσεις. Βρίσκω την ιδέα σας για το ερωτηματολόγιο έξυπνη, γιαυτό και σπεύδω να σας απαντήσω.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Νίκος Δαββέτας

ΥΓ.

Διάβασα ότι το βιβλίο "δίχασε" την Λέσχη σας. Χαίρομαι ιδιαίτερα γι αυτό. Τα βιβλία που συγκεντρώνουν αμέσως την αποδοχή και την αναγνώριση του συνόλου των αναγνωστών είναι λογοτεχνικά "ύποπτα", αφομοιώνονται εύκολα γιατί υπηρετούν ένα κοινό γούστο της εποχής και εξαντλούνται στην πρώτη ανάγνωση. Όποιο κείμενο μας αντιστέκεται, μας δυσκολεύει ή μας διχάζει, αυτό έχει και τις περισσότερες πιθανότητες να μας απασχολήσει μελλοντικά.

Απειλή η ψηφιακή τεχνολογία για την κερδοφορία στο χώρο των εκδόσεων;

Απειλή η ψηφιακή τεχνολογία για την κερδοφορία στο χώρο των εκδόσεων;

Τα παραδοσιακά βιβλιοπωλεία απειλεί η ψηφιακή τεχνολογία

Παρότι ο ειδικοί διαφωνούν για την ακριβή ημερομηνία, όλοι συμφωνούν ότι το τέλος των παραδοσιακών βιβλιοπωλείων δεν μπορεί παρά να είναι θέμα χρόνου, εξαιτίας της μετακίνησης των καταναλωτών προς τα ηλεκτρονικά βιβλία και τις πωλήσεις μέσω Διαδικτύου.
Ολοι παρακολουθούν έτσι με ενδιαφέρον το πρόσφατο δράμα γύρω από την τύχη του αμερικανικού βιβλιοπωλείου Borders, με περισσότερα από 500 υποκαταστήματα σε όλες τις ΗΠΑ. Στα τέλη Ιανουαρίου, η εταιρία ανακοίνωσε στους προμηθευτές και στους ιδιοκτήτες των ακινήτων της ότι θα καθυστερούσε την πληρωμή τους, καθώς προσπαθούσε να επιτύχει αναδιάρθρωση των δυσβάστακτων χρεών της. Πολλοί αναλυτές εκτιμούν, όμως, ότι το βιβλιοπωλείο -το δεύτερο μεγαλύτερο στις ΗΠΑ- οδηγείται προς τη χρεοκοπία.
Το Διαδίκτυο δεν επιτρέπει μόνο στους χρήστες του να εντοπίσουν φθηνότερα βιβλία, αλλά μπορεί και να τους προσφέρει τα βιβλία που επιθυμούν μέσω ψηφιακής σύνδεσης, σε ηλεκτρονικές συσκευές, όπως τα Kindle, iPad και άλλες.
Οι ειδικοί εκτιμούν τώρα ότι οι πωλήσεις των παραδοσιακών βιβλιοπωλείων θα υποχωρήσουν κατά 75% μέσα στα ερχόμενα χρόνια. Η Amazon ανακοίνωσε μάλιστα τον περασμένο μήνα ότι πουλά πλέον περισσότερα ηλεκτρονικά βιβλία παρά έντυπα, ενώ έρευνα της εταιρίας Pew έδειξε ότι οι αγορές ηλεκτρονικών συσκευών ανάγνωσης σημειώνουν μεγάλη άνοδο.
«Η κερδοφορία του χώρου των εκδόσεων απειλείται άμεσα. Η τιμή των βιβλίων θα συνεχίσει να υποχωρεί. Αυτό σημαίνει ότι θα είναι πολύ ευκολότερο για τους συγγραφείς να βρουν εκδοτικό οίκο, αλλά θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να κερδίσουν χρήματα από αυτό. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν το έχει αντιληφθεί ακόμη, αλλά η τάση αυτή θα επικρατήσει παντού», λέει ο Μάικ Σάτσκιν της εταιρίας αναλυτών Idea Logical.
www.kathimerini.gr με στοιχεία από AFP

Bραβείο αδιαφάνειας στο βραβείο Αναγνωστών

Βιβλιοπώλες και συγγραφείς εκφράζουν ερωτήματα για τον θεσμό του ΕΚΕΒΙ

Της Όλγας Σελλά

«Πριν από το βραβείο, το βιβλίο μου είχε πουλήσει περίπου 15 χιλ. αντίτυπα. Μετά τη βράβευση και μέχρι σήμερα έφτασε τις 60 χιλιάδες αντίτυπα». Τα λόγια ανήκουν στον συγγραφέα Γιάννη Καλπούζο, που το 2009 με το βιβλίο του «Ιμαρέτ», κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών το οποίο απονέμει τα τελευταία έξι χρόνια το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Ενας νέος θεσμός, μόλις έξι χρόνων, που στο μικρό αυτό διάστημα έχει τροποποιήσει πολλές φορές τη διαδικασία. Σήμερα, το τελικό αποτέλεσμα, το Βραβείο Αναγνωστών, διαμορφώνεται κατά 50% από τα μέλη των Λεσχών Ανάγνωσης και κατά 50% από τους αναγνώστες, οι οποίοι συνεχίζουν να ψηφίζουν μέσω sms.
     Παρ’ όλα αυτά, όλο και πιο έντονα ακούγονται φωνές που επισημαίνουν ότι το Βραβείο Αναγνωστών απλώς φτιάχνει ένα ακόμη ευπώλητο βιβλίο, δίνοντας την ευκαιρία σε συγγραφείς λιγότερο γνωστούς μέχρι εκείνη τη στιγμή να πουλήσουν μερικές χιλιάδες αντίτυπα περισσότερα. Ολοι μαθαίνουμε μέσω της ΕΡΤ τον νικητή του Βραβείου Αναγνωστών κάθε χρονιά, και περίπου ένα μήνα νωρίτερα έχει γίνει γνωστή η short list από τα οποία θα επιλεγεί ο «νικητής». Χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες όμως. Ούτε με ποιον τρόπο η κάθε Λ.Α. επιλέγει τα δικά της προτεινόμενα βιβλία, ούτε πόσοι μετέχουν στην αρχική ψηφοφορία, ούτε πώς διαμορφώνονται οι επιλογές τους, ούτε τελικά ποιο είναι δεύτερο, τρίτο, κ.λπ. στην προτίμηση των αναγνωστών.
    «Κανείς πλην των ελαχίστων ανθρώπων του ΕΚΕΒΙ (κι αυτή είναι η καλή υπόθεση) δεν ξέρει πώς ψήφισαν οι Λ.Α. και πώς προέκυψαν τα 15 βιβλία της λίστας ούτε, πολύ περισσότερο, πώς ψήφισαν οι αναγνώστες ούτε, τέλος, την τελική κατάταξη των βιβλίων εφόσον το ΕΚΕΒΙ, αφενός δεν δίνει κανένα επίσημο στοιχείο, αφετέρου δεν εξασφαλίζει τη φερεγγυότητα της διαδικασίας», επισημαίνει ο συγγραφέας Θοδωρής Παπαθεοδώρου.
    Ο Νίκος Λαμπρόπουλος, που διατηρεί στη Λιβαδειά το βιβλιοπωλείο «Σύγχρονη Εκφραση», ασχολείται συστηματικά με τον προβληματισμό γύρω από το Βραβείο Αναγνωστών. Πρόσφατα δημοσίευσε στο blog του ένα ακόμη κείμενο, με αφορμή το φετινό βραβείο: «Πώς μπορεί να ψηφίστηκε πρώτο από σύνολο 6.239 ψηφοφόρων “αναγνωστών” ένα βιβλίο (σ.σ.: φετινή νικήτρια η Ελένη Πριοβόλου με το βιβλίο «Οπως ήθελα να ζήσω») που βρίσκεται μόλις στη δεύτερη ανατύπωση, όταν πολλά συνυποψήφια έπαιζαν μεταξύ 10 - 30 χιλιάδες αντίτυπα;», λέει ανάμεσα σε άλλα. «Αν ήταν ένα πραγματικό βραβείο αναγνωστών, θα έπρεπε να το πάρει η Λένα Μαντά», λέει στην «Κ» ο Ν. Λαμπρόπουλος.

«Έχει εξελιχθεί σε ένα σύστημα διαπλοκής»

    «Πιστεύω ότι το βραβείο αναγνωστών πρέπει να καταργηθεί. Και πρέπει να καταργηθεί διότι έχει εξελιχθεί σε ένα σύστημα διαπλοκής, το οποίο το ΕΚΕΒΙ και κανείς άλλος δεν μπορεί να ελέγξει. Από την ημέρα που δημιουργήθηκε είχε ακριβώς το πρόβλημα ότι δεν ήταν διαφανές και δεν μπορούσε να εξασφαλίσει ένα πλαίσιο φερεγγυότητας. Αυτό διαπιστώθηκε στην πρώτη του μορφή, όπου ψήφιζαν οι αναγνώστες απευθείας και στη σημερινή μορφή όπου ψηφίζουν με βάση μια σορτ λιστ των Λεσχών Ανάγνωσης. Από τη στιγμή που η διαφάνεια δεν εξασφαλίζεται, το ΕΚΕΒΙ θα πρέπει να αποσυρθεί από τη διοργάνωση αυτού του βραβείου. Αν οι εκδότες θέλουν να κάνουν ένα βραβείο αναγνωστών να το κάνουν με το δικό τους σωματείο, όπως γίνεται στη Γερμανία ή την Ολλανδία», δηλώνει στην «Κ» ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, πρώην πρόεδρος του ΕΚΕΒΙ. Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόταση για απεμπλοκή του ΕΚΕΒΙ από το Βραβείο Αναγνωστών έχει τεθεί και στο νυν Δ.Σ. αλλά δεν απέσπασε τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας.

Ψηφίζονται μόνο τα πιο αγαπημένα βιβλία

      Θέσαμε στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου ερωτήματα με τις απορίες μας, και πήραμε τις ακόλουθες απαντήσεις:
        – Θεωρείτε ότι είναι αδιάβλητη η διαδικασία των sms, όταν είναι διαπιστωμένο ότι βραβεύονται βιβλία που έχουν πολύ λιγότερες πωλήσεις από άλλα συνυποψήφια;
       – Μπορεί ένα βιβλίο που διαβάσαμε να μη μας αρέσει. Η φιλοσοφία του Βραβείου Αναγνωστών δεν σχετίζεται με τα νούμερα των πωλήσεων. Ψηφίζονται μόνο τα πιο αγαπημένα βιβλία, και γι’ αυτό είναι το μοναδικό βραβείο στην Ελλάδα που «πουλάει» εκ των υστέρων. Το βραβείο έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού. Η ψηφοφορία με sms είναι μια έγκριτη, αδιάβλητη διαδικασία. Εχει αξιοποιηθεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια σε διαγωνισμούς εθνικής και διεθνούς εμβέλειας, και έχει, επιπλέον για μας, τη σφραγίδα κύρους της ΕΡΤ, του συνδιοργανωτή του βραβείου.

       – Γιατί δεν ανακοινώνονται το δεύτερο ή το τρίτο βιβλίο στη σειρά προτίμησης των αναγνωστών; Γιατί δεν δίνονται στη δημοσιότητα οι προτιμήσεις των λεσχών έστω κατά περιφέρειες, ώστε να υπάρχει η εικόνα του τι επιλέγει η Κρήτη, η Μακεδονία, τα Δωδεκάνησα;
      – Σε κανένα βραβείο διεθνώς δεν ανακοινώνεται η σειρά των βιβλίων που δεν βραβεύτηκαν (ούτε καν στο βραβείο Νομπέλ!)».

     – Οι Λέσχες Ανάγνωσης επιλέγουν από βιβλία που τα μέλη τους έχουν διαβάσει στη διάρκεια της χρονιάς ή από μια μεγάλη λίστα που το ΕΚΕΒΙ τους στέλνει;
     – Ο κατάλογος των υποψήφιων βιβλίων αποτελείται από όλα τα ελληνικά μυθιστορήματα της χρονιάς, σύμφωνα με τη βάση της Βιβλιονέτ.

    – Το Βραβείο Αναγνωστών έχει αλλάξει αρκετές φορές πλαίσιο και διαδικασία στα λίγα χρόνια που υπάρχει. Η επιλεγμένη αυτή τη στιγμή διαδικασία φαίνεται να κρίνεται και πάλι. Υπάρχουν σκέψεις στο ΕΚΕΒΙ για αλλαγή αυτής της διαδικασίας;
    – Οι μικρές, επιμέρους αλλαγές που έγιναν τα πρώτα χρόνια στη διαδικασία του βραβείου, έγιναν για να το κάνουν πιο δημοκρατικό. Από τη στιγμή που δημιουργήθηκαν Λέσχες Ανάγνωσης σε όλη την Ελλάδα, θεωρήσαμε σκόπιμο να τους δώσουμε ενεργό ρόλο στη διαδικασία του βραβείου, υποκαθιστώντας τους επαγγελματίες (και το κοινό δικαιούται να έχει τη γνώμη του!). Οι αλλαγές προς το καλύτερο είναι θεμιτές. Γιατί να τις αποκλείουμε εάν μπορούμε να βελτιώσουμε έναν πετυχημένο θεσμό, που οδήγησε στη βράβευση, τα προηγούμενα χρόνια, συγγραφέων όπως η Ευγενία Φακίνου, η Ρέα Γαλανάκη, ο Ανδρέας Μήτσου, ο Δημήτρης Μπουραντάς, ο Γιάννης Καλπούζος και η Ελένη Πριοβόλου.

"Η Εβραία νύφη" του Νίκου Δαββέτα

Το βιβλίο δίχασε τη λέσχη μας. Η μισή ενθουσιάστηκε με την πολυσχιδή θεματολογία του, τη συμπυκνωμένη γραφή, τη σκοτεινή ατμόσφαιρα, τους υπαινιγμούς και παραλληλισμούς του. Η άλλη μισή "γκρίνιαξε" βασικά για την ελλειπτική ροή της αφήγησης, η οποία απαιτεί εκ των πραγμάτων την αμέριστη προσοχή του αναγνώστη, και ακούστηκαν ένα δύο ενστάσεις ως προς την επιλογή της θεματολογίας. Όμως η θεματολογία και ο τρόπος γραφής ενός βιβλίου είναι αυτά που το χαρακτηρίζουν και που στην τελική καθορίζουν τους αναγνώστες του, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τη ρήση: Όλα τα βιβλία δεν είναι για όλους τους αναγνώστες (χωρίς καμία μομφή ούτε για βιβλία ούτε για αναγνώστες).

Επόμενη συνάντηση της λέσχης ορίστηκε η 2 Μαρτίου 2011, ώρα 5:00 μ.μ. και βιβλίο προς συζήτηση το "Αιώνια επιστροφή" της Ελένης Γκίκα, εκδόσεις Ψυχογιός.

***

«Η ΕΒΡΑΙΑ ΝΥΦΗ»

του Νίκου Δαββέτα (γεν. 1960 στην Αθήνα).

Αυτό που λέει η θυμοσοφική ρήση «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα» είναι η ρίζα, αν θέλετε, που ο συγγραφέας ανέπτυξε τη μυθιστορία του βασισμένη επίσης σε ιστορικά γεγονότα μεταπολεμικών δηώσεων και αρπαγών από νικηφόρες ορδές λουστραρισμένες με τις μάσκες των «κυριλέ» (θα λέγαμε σήμερα) κουστουμαρισμένων και καπελωμένων με ρεπούμπλικες ληστοσυμμοριών, που ξεφτιλίζουν την ελληνική περηφάνια καθώς καμιά ιστορία, καμιά διδαχή, ούτε καν οι άγριες ιαχές νίκης του Μεχμέτ του Πορθητή, (-Yiagmaaa δικά σας τα χρυσά, τα διαμάντια, οι όμορφες παρθένες νέες καθώς και νέοι από οικογένειες ευγενών, ό,τι αρπάξετε δικό σας, όλα δικά σας Yiagmaaa..- ) δεν τους συνέτισαν, δεν τους συνετίζουν και συνεχίζουν μέχρι σήμερα....

Ένας έρωτας δυνατός, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς άφεση αμαρτιών, είναι το μόνο στοιχείο μιας αληθινής ζωής που όμως οι ήρωές μας το προσπερνούν φοβισμένοι στη σκιά μιας άλλης ζωής επινοητικής, όπου η αλήθεια-πληγή σκεπασμένη χρόνια δεν επουλώνεται αλλά τους πονά και τους λαβώνει.

Εδώ θα αναφέρω τον ομώνυμο πίνακα του Ρέμπραντ (Ολλανδία 1606-1669), που είναι μια από τις εμμονές της ηρωίδας του βιβλίου. Απεικονίζεται στον πίνακα ο γαμπρός και η νύφη; Γιατί τόσο φωτεινά πρόσωπα, ρούχα και κοσμήματα μέσα στο σκότος; Είναι ο πατέρας που το χέρι του ακουμπά στο στήθος τη θυγατέρα του που είναι η νύφη; ή ο γαμπρός τη γυναίκα του; Η νύφη φορτωμένη στα πλούσια, φανταχτερά, νυφιάτικα ρούχα με ακριβά κοσμήματα, είναι απλώς παχουλή; Μήπως εγκυμονεί; Είναι ένα πρόσωπο που είναι έτοιμο να χαμογελάσει; Να ειρωνευτεί; Ένα Τζοκόντειο (Ντα Βίντσι, Φλωρεντία 1452-1519) χαμόγελο ίσως; Μήπως ένας σαρκασμός;

Έτσι σαρκάζει η ηρωίδα του βιβλίου, η Νίκη. Μια άπτερος Νίκη. «Είμαι έγκυος, θα το κρατήσω, έτσι θα μοιάζω πιο πολύ στην «εβραία νύφη»...

Μια Νίκη που βλέπει καθημερινά τον εαυτό της μέσα από παραμορφωτικό καθρέφτη, που τη δείχνει όπως τα μάτια της ψυχής της βλέπουν· όλα στο σώμα της θέλουν κόψιμο και πέταμα μόνο ένα λεπίδι χρειάζεται για να κόψει ό,τι περισσεύει, να πετάξει τα χοντρά, τα άσκημα όλα αυτά που τη βυθίζουν στην κατάθλιψη και το πετυχαίνει με την αρρώστια της ανορεξίας.

Μαζί με τους ήρωες ταξιδεύουμε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βερολίνο, Ολυμπία, παίρνουμε πληροφορίες και ιστορικές μεταπολεμικές μαρτυρίες από το 1943 μέχρι το 1949 και πρόσφατα γεγονότα του 2005 , 2007.

Η Νίκη παλεύει με τα στοιχειά του παρελθόντος της και ψάχνει να βρει και να δει καθαρά αυτά τα προπατορικά που την πνίγουν. Είναι υπεύθυνος ο πατέρας για τον αφανισμό ελλήνων εβραίων; Μήπως για το θάνατο της μάνας; Είναι φασίστας ο πατέρας;

Φιλοναζιστής ο πατέρας και στυγνός εκμεταλλευτής εκ θέσεως μια και είναι διορισμένος στην, ύποπτη για τις δραστηριότητές της, Υπηρεσία Διαχείρισης Εβραϊκών Περιουσιών.

Εξουσιαστής ο πατέρας, ο πατέρας που εκείνη αγαπά, που πρέπει να αγαπά, γιατί αυτή είναι το παιδί του, το παιδί που ανατρέφει αυτός και εξουσιάζει και η εξουσία του φτάνει μέχρι την ασέλγεια, όχι δεν την κακοποιεί σεξουαλικά απλά τρίβεται πάνω της μέχρι εκσπερματισμού και το παιδί απλά υπομένει και παραβλέπει... μα βλέπετε είναι παΤέρας.

Ειρωνεία της τύχης να την κουράρει ο εβραίος ψυχίατρος Δαβίδ Καπόν, συγχρόνως όμως να την προπονεί ο ανατολικογερμανός προπονητής Κουρτ Βάλζερ με τον οποίο έχει και σεξουαλική σχέση. Η προπόνηση της είναι απαραίτητη γιατί θέλει να γίνει πρωταθλήτρια στο άλμα εις μήκος, γιατί έτσι ακριβώς ονειρευόταν για κείνη ο πατέρας.

Ανάμεσα στις προσωπικές του αντιφάσεις και ο ήρωας της ιστορίας και εραστής της Νίκης· γιατί τόσο βάρος στις πλάτες από τα παιδικάτα του; Μήπως για τον νεκρό αριστερό πατέρα του; Και ποια η δράση του στον εμφύλιο;

Το ολοκαύτωμα στο πανέμορφο κομμάτι της Πελοποννήσου το καλοκαίρι του 2007 κατέστρεψε και το μοναδικό κτήμα, κατά το ήμισυ με τον αδελφό του, που κληρονόμησε στην Ολυμπία. Εκεί όμως ξεθάβονται ανθρώπινοι σκελετοί και συνάμα φανερώνεται κομμάτι της τρομακτικής εμφύλιας ιστορίας του τόπου, όπου έχει σχέση και ο νεκρός πατέρας... άραγε το παζλ θα τελειώσει ποτέ;

Αναρωτιέται αν είναι σίγουρα ερωτευμένος μ’ αυτό το λιπόσαρκο πλάσμα κι αν το αγαπά. Αν όχι γιατί το κυνηγάει κατά πόδας ακόμα και στο εξωτερικό; γιατί δεν φεύγει; Γιατί τον τρομάζει η εγκυμοσύνη της; Γιατί δεν θέλει ένα παιδί μαζί της; Το σίγουρο είναι ότι το κορμί του αναγνωρίζει πάνω της κάτι το ερωτικά οικείο!. Μα πως έχει ερωτευθεί αυτό το πλάσμα; ρωτούσε έξαλλος τον εαυτό του.

Τώρα που η εγκυμονούσα βρήκε λυτρωτή το θάνατο, πάλι ενοχές; Άραγε οι ενοχές αθωώνουν;

Τελικά κανενός το παρελθόν δε σβήνει, απλά πυροβολεί κι όποιον πάρει το σκοτάδι και το σκοτάδι παίρνει αυτόν που έχει σκεπασμένες παλιές πληγές και ίσως αυτές να χρειάζονται αέρα για την επούλωσή τους.

Ευγενία Μακαριάδη (μέλος της λέσχης).